طرفداری - پس از 4 پیروزی پیاپی و نمایش های درخشان، کمتر کسی انتظار داشت یونایتد با ژوزه به این زودی وارد بحران شود. با این حال ژوزه در عین بهت و حیرت علاقه مندان به فوتبال در انگلیس، 3 بازی پیاپی باخت تا بازی برای یونایتد خیلی زود در فصل جاری جدی شود. برای پیدا کردن آخرین زمانی که ژوزه 3 بازی پیاپی باخته ، باید تقویم ها را خیلی به عقب بازگردانیم و همین مسئله است که شرایط را عجیب تر می کند. تاکتیک نویسان و فوتبال نویسان مشهور بریتانیا همگی به تکاپو افتاده اند تا دلایل مختلفی از علت افت ناگهانی یونایتد فهرست کنند. برایند تمامی تحلیل ها، آنالیزها و یادداشت های فنی در بریتانیا، در نهایت اما به یک نقطه ختم می شود. همان نقطه ای که ژوزه سریع تر باید مشکل خود را با آن حل کند.
مرکز ثقلِ تیم، سوء تفاهم فلینی و رویای در نیامده پوگبا بزرگ ترین علامت سوال یونایتدِ ژوزه را باید در جلوی مدافعان جست و جو کرد. جایی که ژوزه همواره بازیکنانی در نقش های مختلف برای در اختیار گرفتن نبض بازیِ تیم در جلوی مدافعان داشته است. بازیکنی که بتواند اصطلاحا مرکز ثقل تیم باشد و در تمامی ابعاد، کنترل تیم را در فازها و شرایط مختلف در جلوی مدافعان به عهده گیرد. بازیکنان می توانند نقش های مختلفی در این پست داشته باشند. می توانند مانند آندره آ پیرلو یک «deep-lying playmaker» یا به قول ایتالیایی ها رجیستا باشند، می توانند مانند کلود ما که له له یا نمونه مدرن شده اش ان گولو کانته، یک «destroyer» باشند یا همچون سرخیو بوسکتس نقش یک «holding midfielder» را ایفا کنند. بازیکنان در تمامی این نقش ها می توانند در جلوی مدافعان تبدیل به مرکز تقل تیم شوند. با این حال ژوزه در یافتن چنین بازیکنی در تیم جدیدش همچنان ناکام است. مروانه فلینی مورد بسیار عجیبی است. آمار او مقابل واتفورد، رویایی بود. 97 درصد پاس صحیح، 2 بار ایجاد موقعیت برای هم تیمی ها، 9 بار دفع توپ موفق وعملکرد آماری بهتر از هر بازیکن دیگری در یونایتد. با این حال فلینی به هیچ عنوان هوش، آرامش و بازیخوانی لازم برای تبدیل شدن به مرکز ثقل و آرامش دهنده تیم در جلوی مدافعان را ندارد. او هر اندازه هم که در تک تک پارامتر ها آمار خوبی از خود ثبت کند، اما آن قدر کند و کم هوش است که توانایی ریتم بخشیدن به بازی تیم در فاز های گوناگون را ندارد.
پل پوگبا به عنوان یکی دیگر از 2 بازیکن جلوی خط دفاعی یونایتد که البته جلوتر از فلینی است و نقش های متفاوت تری را نیز دارد، به 1001 دلیل نه تنها نمی تواند تبدیل به مرکز ثقل تیم در در عقب زمین شود، بلکه حتی نمی تواند کمکی در این زمینه نیز باشد. پوگبا با برچسب گران ترین خرید دنیا، بازیکنی نیست که از دروازه دور شود. فارغ از اینکه توانایی های کنترلی لازم را برای بازی در عقب زمین داشته باشد یا خیر، او برای دور بازی کردن از دروازه ساخته نشده و یونایتد هم میلیون ها یورو برای او پرداخت نکرده که او نبض بازی تیم را در عقب زمین عهده دار شود. پیش از این در مطلبی تحلیلی - فنی به طور مفصل در مورد نقش پوگبا در یونایتد صحبت کرده بودم و در حال حاضر نیز شرایط هیچ تغییری نکرده است. خارجِ پست بازی کردن پوگبا نه تنها کمکی به ریتم گرفتن یونایتد در عقب زمین نمی کند بلکه نوعی سردرگمی را نیز به وجود می آورد. کافی است به 2 گل اول واتفورد نگاه کنیم تا به عمق فاجعه در جلوی مدافعان یونایتد پی ببریم. در صحنه گل اول فارغ از خطای واضح بازیکن واتفورد روی مارسیال و فاجعه ای به نام لوک شاو، عمق فاجعه فضایی است که در جلوی مدافعان یونایتد وجود دارد. به جا گیری فلینی در این صحنه دقت کنید. در شرایطی که برتری عددی یونایتدی ها درون باکس بدون فلینی نیز واضح است، باز هم استاد ترجیح می دهد به جای پوشش فضایی که وظیفه اصلی اش است، درون باکس پرسه بزند تا کاپوئه با خیالی راحت و بدون کوچک ترین مزاحمی کار را تمام کند.
گل دوم اما از گل اول نیز فاجعه تر است. فاجعه شماره 1 همچون همیشه لوک شاو است و فاجعه دوم باز هم فلینی که با خارج بازی کردن، بار دیگر فضایی استثنایی در اختیار زونیگا قرار می دهد. پوگبا هم که روی هر 2 گل، به زحمت در قاب تصاویر خود را جای داده است!!!
ریتم دهنده ات را پیدا کن زوج فلینی - پوگبا، بزرگ ترین باگ یونایتد در جلوی مدافعان است. زوج بازیکنی کند و کم هوش و بازیکنی که خارج پست بازی می کند. یونایتد به عنوان اولین بازیکنِ جلوی مدافعانش، به فردی احتیاج دارد که نقش تخصصی اش مشخص باشد. مهم نیست این بازیکن مایکل کریک باشد که در نقش «deep-lying playmaker» بازی کند یا مورگان اشنایدرلین که در نقش «destroyer» حضور داشته باشد. بر خلاف فلینی، هر 2 این بازیکنان، بازیکنانی «متخصص» هستند و یونایتد در جلوی مدافعان در خط نخست، دقیقا به چنین بازیکنی نیاز دارد. بازیکنی که در نقش خود در فازهای مختلف علی الخصوص فازهای کنترلی و تدافعی، بتواند به تیم نظم و ریتم دهد. آندر هررا با توانایی های متفاوت به مراتب گزینه بهتری نسبت به پوگبا برای تبدیل شدن به شماره 2 جلوی مدافعان محسوب می شود. بازیکنی که به خوبی می تواند با کریک یا اشنایدرلین خود را وفق دهد و کمی جلوتر از آن ها، در فاز انتقال بازی از دفاع به حمله یونایتد را یاری دهد. همان کاری که پوگبا حتی اگر هم بتواند - نباید آن را عهده دار شود. ژوزه اگر لجبازی اش را هم کنار بگذارد، می تواند از شواین اشتایگر نیز استفاده کند. بازیکنی که با ویلچر هم هوش و بازیخوانی بهتری نسبت به فلینی دارد و می تواند دست کم در بازی های فرعی تر، یاری بخش جلوی مدافعان یونایتد باشد. در چنین شرایطی است که آن گاه پوگبا نیز می تواند آزادتر و رها تر شود. به شرطی که ژوزه از علاقه اغراق آمیزش به وین رونی هم کم کند و به شکلی اغراق آمیز او را در تمامی بازی ها به کار نگیرد.
پیروزی در جام اتحادیه در بهترین زمان ممکن رخ داد، پس از 3 شکست پیاپی بازگشت به پیروزی مهم ترین مسئله بود. فارغ از تمامی ابن بحث های فنی، مباحث روحی - روانی نیز تاثیر غیر قابل انکاری در نمایش های یونایتد مقابل فاینورد و واتفورد داشت. اکنون اما شرایط متفاوت است. زنجیرهای روحی روانی از پای بازیکنان و البته ژوزه رهایی یافته و آن ها می توانند با پیروزی در 2 بازی آینده خود در الدترافورد بار دیگر به مسیر صحیح بازگردند. با این حال ژوزه هرچه سریع تر باید باگ های تیمش را رفع کند. یونایتد علی الخصوص مقابل واتفورد، نشان داد که سوء تفاهم های فنی قابل توجهی دارد و با این سوء تفاهم ها، ارائه بهترین عملکرد بسیار دشوار است. البته هواداران یونایتد می توانند آسوده باشند، که فردی درست هدایت تیمشان را عهده دار است اما ژوزه تا بازگرداندن کامل یونایتد به مسیر صحیح، نمی تواند آسوده بخوابد...