در بیست و پنج سالگی ام "ارگ بم" شدم ویران و زلزله زده و بی فروغ و سرد "مریم" شدم، به بستر ِ من همسری نبود آبستنم ز تهمتِ نامردمانِ مرد زخم ِ هجوم و حمله ی تاتار بر تنم آتش به جان، چو شهر ِنشابور و طعم ِ درد یک اصفهان ِ زخمی ِ در حمله ی مغول شهری که از خیانت اهلش سقوط کرد...! در حمله ی عرب، پدرم "یزدگرد" مُرد آواره شاهدخت ِ یزدی ِ تنهای فصل ِ زرد یک "کافه نادری" پُر ِ شاعر ز آه سوخت آن دم که کودتا شد و من را تباه کرد تاریخ ِ ایستاده ام و راه میروم بر فرش پوکه های حقیقی ِ جنگ سرد در جنگ، هشت سال "نظامی" سروده ام لیلا و یک "جزیره ی مجنون" پی ِ نبرد تاریخ در مقابل من ضجه میزند دردا که شعر، سوز دلم را دوا نکرد...! #زهرا_میرزایی