طرفداری - تماشای حرکت چیپ، پوچ و بی معنی پائولو دیبالا پس از تعویض مقابل ساسولو، برای من یکی از دردناک ترین صحنه هایی بود که پس از کالچوپولی در بیانکونری رخ می داد. بازیکنی که هنوز سابقه اش در باشگاه به انگشتان یک دست هم نرسیده، پس از تعویض در بازی که سرنوشتش مشخص شده و تعویض هم صرفا برای حفظ خودش برای بازی های آتی صورت گرفته، دست سرمربی را پس می زند و خیره به زمین، راهی نیمکت می شود. اتفاقی که شاید در بسیاری از باشگاه ها موردی نداشته باشد، اما در باشگاهی همچون یوونتوس، خودِ خودِ فاجعه است. طی 3 سال اخیر یادداشت های گوناگونی در پارامترهای مختلف در نقد و حمایت از مکس آلگری، به عنوان سرمربی یوونتوس نوشته ام، اما عدم برخورد با پائولو دیبالا پس از آن صحنه، احتمالا مهم ترین نقدی است که تا امروز (و به احتمال زیاد تا انتهای دوران آلگری در یوونتوس) به او دارم. می پرسید چرا؟ کافی است به اتفاقاتی که پس از آن رخ داد، توجه کنید.
استفان لیختشتاینر، دومین بازیکنی بود که به خود اجازه داد به آلگری بی احترامی کند (هر چند اصل قضیه یک سوءتفاهم بود) و پس از آن نیز نوبت به لئوناردو بونوچی رسید تا برابر دوربین های تلویزیونی به جر و بحث و فریاد زدن بر سر سرمربی بپردازد. مسئله ای که با توجه به وضعیت استثنایی یوونتوس در فصل جاری و فصل های اخیر، کاملا عجیب و بی معنی به نظر می رسد و نشان دهنده ذهنیتی نادرست در تیم است. ذهنیتی که به هر نحو به بازیکنان منتقل شده و آن ها خیلی راحت به خود اجازه می دهند بر سر سرمربی داد بزنند و یا دست او را پس از تعویض پس بزنند. عدم برخورد با دیبالا و حتی لیختشتاینر در نهایت کارد را به استخوان رساند تا بازیکنی قدرتمند از لحاظ ذهنی (بونوچی) نیز به خود اجازه دهد این چنین تیم را در بهترین شرایط خود، به دردسر بیندازد.
با این حال در بزنگاهی مهم آلگری و مجموعه یوونتوس (شاید بهتر بود آن ها زودتر به این موضوع ورود کنند) در آستانه دیدار مرحله یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا مقابل پورتو تصمیم به تنبیه بازیکن خاطی گرفتند تا لئوناردو بونوچی به عنوان یکی از اصلی ترین ستون های یوونتوس، سکونشین شود و یکی از مهم ترین دیدارهای فصل را از روی سکو دنبال کند. اتفاقی که می توانست پس از حرکت زشت دیبالا رخ دهد اما در نهایت قرعه اش به نام بونوچی افتاد تا بار دیگر تمامی مجموعه بازیکنان یوونتوس بدانند، چه شرایطی در این باشگاه منحصر به فرد ایتالیایی حکم فرما است. توفیق اجباری اینجاست که این اتفاق شامل حال یک از مهم ترین بازیکنان تیم شده که هم ایتالیایی است و هم اینکه یکی از کاپیتان های تیم محسوب می شود. به این ترتیب بار دیگر این سیگنال به بیرون داده می شود که یوونتوس نمی تواند جایی برای بازیکنان یاغی باشد. باشگاهی که یاغی های بزرگی همچون توز یا ابراهیموویچ را رام کرده، نمی تواند محلی برای توهین به سرمربیان باشد. یوونتوس در حالی امشب در پرتغال بدون بونوچی به مصاف پورتو می رود، که قطعا در نبود یکی از بهترین مدافعان دنیا می تواند روزگار سختی داشته باشد. با این حال اظهر من الشمس است که حتی اگر یووه امشب در پرتغال 4-0 بازی را ببازد و هر 4 گل نیز روی اشتباه مسلم خط دفاعی باشد، باز هم سکو نشین کردن بونوچی، درست ترین تصمیم دهه اخیر یوونتوس محسوب می شود.
