| هوگو گاتی |
اگر برای پیدا کردن بهترین دروازه بان تاریخ آرژانتین جستجو کنید، احتمالا به لیست بلند بالایی بر نخواهید خورد. اوبالدو فیلول، کسی که در قهرمانی جام جهانی 1978 درون دروازه آرژانتین ایستاد، بدون شک بهترین دروازه بان آرژانتین است. با این حال او فقط به این واسطه دروازه بان اصلی تیم شد که هوگو گاتی در دوران آماده سازی پیش از جام جهانی مصدوم شد. گاتی به مراتب دروازه بان کامل تری از فیلول بود. گاتی اولین بازی خود را در سال 1962 برای آتلانتا انجام داد، تیمی که اکنون در لیگ دسته دوم آرژانتین حضور دارد اما در آن زمان یکی از تیم های خوب لیگ بودند.
گاتی در سال 1964 به ریورپلاته پیوست و پس از دوازده سال از این تیم جدا شد. وی سپس به مدت 4 سال در دو تیم گیمناسیا لا پلاتا و یونیون دی سانتا بازی کرد، و بعد از آن به بوکا جونیورز پیوست تا تبدیل به معدود بازیکنان شجاع، دیوانه یا آنقدر خوب شود که در دو تیم بوکا جونیورز و ریور پلاته سابقه بازی دارند. گاتی، هوادار دو آتشه محمد علی، مانند اسطوره اش با سبک خود کیفیتش را به رخ می کشید و در نوع خود به خاطر لباس های ورزشی خاصی که می پوشید شناخته می شد که شامل پیراهن موزی رنگ او هم می شود که بعدها خورخه کامپوس دروازه بان سابق مکزیک پیشگام طراحی شخصی اینگونه لباس ها شد.
از ذخیره آمادئو کاریزو بودن در ریور تا تبدیل شدن به دروازه بان بوکا، وی مسیر پر افتخاری را در کارنامه ورزشی اش طی کرد. سه قهرمانی ملی، دو قهرمانی در کوپا لیبرتادورس و یک قهرمانی بین المللی (که نقش او در پیروزی 3-0 مقابل مونشن گلادباخ کلیدی بود) از جمله افتخارات وی است. در یکی از به یاد ماندنی ترین صحنه های بازی وی، او پس از اینکه حمله حریف را در عقب زمین جمع کرد، تا نیمه زمین جلو آمد و سپس یک پاس گل به هم تیمی اش داد تا سه امتیاز بازی به حساب تیمش واریز شود.
جد از اینکه با گرفتن شوت های از راه دور میان پاهایش (خیلی خوب، دست کم یک فیلم وجود دارد که او اینکار را کرد)، او همچین با 775 بازی رکورد دار بازی در لیگ آرژانتین است و همچنین او در کنار رقیب اصلی اش یعنی فیلول، با گرفتن 26 پنالتی در این زمینه نیز در لیگ آرژانتین رکورد دار است. و اگر تمام این ها کافی نیست، در سال 1976 او زمان این را پیدا کرد تا یک آلبوم موسیقی ضبط کند.
| ریکاردو انریکه بوچینی |
اگر با نوشته های من آشنایی داشته باشید، احتمالا پادکست های من در مورد فوتبال آرژانتین با عنوان “Hand Of Pod”را شنیده اید. وقتی شروع به نوشتن این لیست کردم از همکار آرژانتینی پادکست خودم، سباستین گارسیا، پرسیدم که در این لیست نام چه کسانی را جا انداخته ام. سباستین هوادارا سرسخت ریسینگ است و به همین دلیل از ایندیپندنته رقیب سنتی ریسینگ تنفر دارد. این تنفر تا آن اندازه است که حتی از خریدن اجسام قرمز رنگ یا پوشاک قرمز رنگ خودداری می کند. وقتی نظر او را در مورد لیستم خواستم بلافاصله گفت نمی توانی بوچینی را در لیست قرار ندهی.
حق با او بود، ریکاردو باید در لیست قرار داشته باشد و این تنها به این خاطر نیست که یک هافبک فوق العاده بود. ایندیپندنته با هفت عنوان قهرمانی، موفق ترین باشگاه تاریخ رقابت های کوپا لیبرتادورس است و بوچینی در طی دوران نوزده ساله خود در باشگاه 4 بار همراه این تیم قهرمان آمریکا جنوبی شد. دو قهرمانی لیگ آرژانتین و دو جام بین المللی دیگر عناوین بوچینی در باشگاه بود و اکنون خیابانی نزدیک ورزشگاه به نام او، نام گذاری شده است. همچنین قرار است یکی از جایگاه های ورزشگاه در حال ساخت لیبرتادوس آمریکا به نام او نامگذاری شود.
بوچینی را با شوت های از راه دور سهمگینش به خاطر می آورند، ولی چیزی که بیشتر از هر چیزی در یادها مانده است قدرت بازیسازی و خلق موقعیت او است. ریکاردو اغلب با پاس های غیر منتظره که با ظرافت و دقت خاصی ارسال می شدند، مدافعین حریف را فریب می داد و مهاجمان خودی را در موقعیت گلزنی قرار می گرفتند. تبدیل شدن به اسطوره شماره یکِ باشگاه موفقی مثل ایندیپندنته ارزش بسیاری دارد. مهم تر از آن، او اسطوره کسی است که مردم آرژانتین او را "خدا" می نامند.
بوچینی جام جهانی 1978 را به دلیل فشار مطبوعات آرژانتین برای دعوت نوربرتو آلونسو (کسی که به دلیل مصدومیت در رقابت ها نتوانست بازی کند) از دست داست داد. در سال 1982 با وجود اینکه در اوج بود دعوت نشد. اما برای جام جهانی 1986 داستان متفاوت بود؛ او به اصرار مشهور ترین هوادارش یعنی دیگو مارادونا به تیم ملی دعوت شد و در بازی نیمه نهایی مقابل بلژیک نیز دقایقی به میدان رفت تا سهمی در قهرمانی آلبی سلسته داشته باشد.
| روبرتو پرفومو |
آخرین گزینه من یکی از بهترین مدافعانی است که تاریخ آرژانتین به خود دیده است. پرفومو در آکادمی ریور رشد کرد اما به ریسینگ رفت تا اولین بازی رسمی خود را در آنجا انجام دهد و ده سال در بندر آولاندا بماند. او درست پس از انتقال اورستس کورباتا به بوکا به تیم اصلی راه یافت. روبرتو با ریسینگ یک بار قهرمان لیگ شد و همچنین در قهرمانی کوپا لیبرتادورس در سال 1967 نیز عضوی از تیم بود و در همان سال به همراه ریسینگ قهرمان جام بین المللی باشگاه ها (جام باشگاه های جهان) شد تا اولین تیم آرژانتینی باشند که خود را قهرمان جهان بخوانند. پس از آن به کرزیرو برزیل رفت و در آنجا سه بار قهرمان جام منطقه ای Minas Gerais شد (در آن زمان هنوز برزیل لیگ داخلی نداشت). در سال 1975 دوباره به ریور پلاته بازگشت؛ پلاته تا پیش از بازگشت او 18 سال بود که رنگ قهرمانی را ندیده بود اما بلافاصله پس از حضور او توانست سه بار قهرمان آرژانتین شود.
با اینکه آلبی سلسته پس از شکست مقابل یکی از بهترین تیم های تاریخ پرو نتوانست جواز حضور در جام جهانی 1970 را کسب کند، پرفومو همچنین یکی از بازیکنان کلیدی آرژانتین در جام جهانی 1966 و 1974 بود. در مجموع، جدا از تمام افتخارات باشگاهی او، روبرتو 37 بار برای آرژانتین به میدان رفت و بازی با اعتماد به نفس، قدرتمند و موثرش قوت قلبی برای هم تیمی های او بود.
به قلم Sam Kelly از وب سایت In Bed With Maradona