طرفداری- بین یورو 1980 و جام جهانی 1982 اسپانیا، ران گرینوود تقریبا هسته ای از بازیکنان اصلی را تشکیل داد. او در این دوران 40 بازیکن را به اردوی تیم ملی فراخواند اما 16 نفر از کسانی که در جام ملت های اروپا حضور داشتند، به جام جهانی هم رفتند. دلیل این ضعف در تعداد نفرات، عدم برنامه ریزی صحیح یوفا و فدراسیون فوتبال انگلیس بود که پیش بینی نکرده بود رقابت ها با هم تداخلی نداشته باشند.
فرصت از دست رفته انگلستان برای افتخار آفرینی در جام جهانی 1982 (بخش اول)
دو بازی دوستانه مهم انگلیس پیش از رقابت ها، در بازه 8 روزه انجام شد. آن ها با اسکاتلند و هلند بازی کردند که در آن روزها فینال جام حذفی انگلیس-رفت و برگشت- و فینال لیگ قهرمانان برگزار می شد که بازیکنان هردو تیم تاتنهام و آستون ویلا برای کسب جام و افتخار حضور در باشگاه را ترجیح می دادند. آن ها اکثرا تجربه جام باشگاهی را شیرین و دلچسب عنوان می کردند.
ری کلمنس، سنگربان اسپرز که در دوبازی رفت و برگشت در فینال جام حذفی مقابل کوئینز پارک رنجرز بازی کرد یکی دیگر از ستاره هایی بود که در دوراهی قرار گرفته بود. گرینوود ترجیح داد با پیتر شلتون، دیگر ستاره انگلیس به راه خود ادامه دهد.
شیلتون مقابل تیم های اسکاتلند و هلند بازی کرد تا پس از سه سال، به گزینه اول گرینوود تبدیل شود. او پیش تر عنوان کرده بود دوست دارد با یک دروازه بان مشخص به جام جهانی برود. کلمنس تنها کسی نبود که در این دوراهی گیر کرده بود. گلن هادل به مانند تونی مارلی آستون ویلا نمی توانست در بهترین سال های دوران بازیگری اش، در تیم ملی بازی کند. هاو، مشاور فنی گرینوود گراهام ریکس را توصیه کرده بود.
در میان بازیکنانی که جام را از دست می دادند، غیرممکن است به کریل رجیس اشاره نکنیم. زوج وست هم یعنی آلن دونشایر و آلن مارتین هم از بدشانس ها بودند. مارتین در نمایش بزرگ برابر مجارستان که به پیروزی بزرگ 3-1 انجامید، نقشی بزرگ ایفا کرد.
راسل عثمان، زوج تری بوچر در خط دفاعی هم که در ایپسویچ تاون بازی می کرد می تواند به لیست اضافه شد. استیو فوستر به قدی خوش شانس بود که بتواند به تیم ملی راه پیدا کند. خود فوستر هم از اینکه گرینوود او را به تیم ملی دعوت کرده، جزو یکی از سه دفاع وسط تیم ملی انگلیس شد.
در میان اینهمه مشکلات، شروع جنگ های فالکلند هم خودش معضل دیگری بود. جنگی که مشخص نمی کرد آیا سایر کشور ها در جام جهانی شرکت می کنند یا امنیت را ترجیح می دهند؟ در این حین، گرینوود با سایر مشکلات دست و پنجه نرم می کرد.
با مصدومیت کیگان از کمر و بروکینگ از ناحیه ران پا، انگلیس مایل ها با ترکیب ایده آلی که در بوداپست پیروز شد فاصله داشت. تنها 5 نفر از قهرمانان بوداپست، مسافر اسپانیا و سن مامس در بیلبائو شدند. پس از 27 ثانیه از بازگشت سه شیرها به جام جهانی، آن ها توسط برایان رابسون پیش افتادند. حریف فرانسه بود و جرارد سولر خیلی زود بازی را به تساوی کشاند. بازهم رابسون گلزنی کرد تا با گل مارینر، شروع رویایی گرینوود رنگ واقعیت به خود بگیرد. پیروزی 3-1 برابر خروس ها، یکی از بهترین تیم های جام شکوهمند بود. گرچه این واقعیت است که فرانسه با این شکست، در ادامه راه بهتر شد.
مقابل چکسلواکی، هادل بود با ورودش به زمین، باعث شد قفل دروازه حریف گشوده شود. ترور فرانسیس گلزنی کرد تا با گل به خودی جوزف بارموش، بازی 2-0 به نفع سه شیرها به پایان برسد. در آخرین بازی پایانی مرحله گروهی، تساوی عجیب مقابل کویت در وایادولید پایان کار بود. کیگان و بروکینگ همچنان برای بازی آماده نبودند.
برای شرکت در مرحله بعدی، انگلیس راهی مادرید شد اما صعود به عنوان صدرنشین به هیچ عنوان خوب نبود. آن ها به جای آن که با تیم های ساده بازی کنند، با اسپانیا و آلمان غربی همگروه شدند در حالی که فرانسه با ایرلند شمالی و اتریش همگروه شد. در بازی آغازین مقابل آلمان غربی، آن ها با ترکیبی که در دیدار های قبل به میدان رفته بودند، پذیرای ژرمن ها شدند. بازی 0-0 به پایان رسید اما تیرک کارل هاینتس رومنیگه در یادها ماند. در سانتیاگو برنابئو سه شیرها هرکاری کردند نتوانستند مقابل مردان همیشه مدعی آلمان کاری از پیش ببرند. در آن شب به خاطر رطوبت و گرما، از سرعت بازی کم شده بود.
سه شب بعد آلمانی ها مقابل اسپانیا 2-1 پیروز شدند تا ضمن صعود، کار انگلیس را سخت تر کنند. انگلیس باید با حداقل 2 گل میزبان را شکست می داد. کیگان و بروکینگ در میان ذخیره ها بودند و گرینوود به جای هادل، به وودکاک میدان داده بود. شرایط تا زمان ورود کیگان به نفع سه شیر ها بود اما بعد از آن لاروخا حقش پیروزی بود. در این دیدار بروکینگ، موقعیتی را از دست داد که گل نکردنش به مراتب سخت تر بود. تساوی 0-0 کافی بود تا حکمرانی ران گرینوود در انگلیس به پایان برسد.
پس از گذشت 12 سال، علل ناکامی گرینوود مشخص شده است. برخی اتفاقات تقصیر خودش بود و 90 درصد حاشیه های اطراف تیم، حاصل ناهماهنگی فدراسیون با یوفا محسوب می شد. مثلا نداشتن بروکینگ و کیگان مشکلی بود که از دسترس گرینوود خارج بود. رابسون و ویلکینز در خط میانی خوب درخشیدند اما نبود ستاره های مهم احساس می شد. انگلیس زیاد از مدعی جدی فتح جام فاصله نداشت. انتخابات اشتباه و بدشانسی هایی که از دسترس مربی خارج بود، به همراه بازی سرنوشت، باعث شد انگلیس نتواند از فرصت خارق العاده برای قهرمانی استفاده کند.
پس از جام جهانی 82 اسپانیا، هفت بازیکن یک جام مهم دیگر را تجربه کردند اما برای بسیاری، این آخرین فرصت بود، فرصتی برای شادی. می گویند احتیاط و بدشانسی باعث شد انگلستان جامی را فتح نکند. 35 سال می گذرد و هنوز انگلیس در هیچ رقابتی مثل 82 مدعی نبوده است. شاید شریف ابوباکار اینجا به درد می خورد.
به قلم Steven Scragg از سایت Thesefootballtimes