طرفداری- وینچنتزو مونتلا تفاوت چندانی با روبرتو مانچینی ندارد. شبیه به سرمربی سابق اینتر و منچسترسیتی، خونسرد و کاریزماتیک است. در فلورانس و ویولا که بود، با لباسی نازک که روی آن کت دولچه و گابانا پوشیده بود. درست مثل مرد عاشق مد، روبرتو مانچینی گاهی از شال های خوش رنگ هم استفاده می کرد. تماشای او در کنار زمین با موهای براق و چهره خسته اما ظریفش، اعتماد خاصی به بازیکنان و هوادار ها می داد.
با این حال چهره مونتلا نیست که او را در جرگه نابغه ها قرار داده، بلکه فلسفه و باور های تاکتیکی اش بوده باعث شده او را یکی از آینده دار ترین و متفکرترین مربیان بدانیم. خواهشا قبل از آنکه به این موضوع بی توجهی کنید، این را بدانید که نویسنده این مطلب این را در نظر گرفته که او هنوز جا برای پیشرفت و یادگیری دارد. مهاجم سابق آتزوری که به خاطر شادی پس از گل معروفش با لقب «هواپیمای کوچک» شناخته می شد، خودش را در جایگاهی قرار داد که می شد تصور کرد در حالی که اسکودتو را در دست گرفته، در سن سیرو دور افتخار می زند.
نباید دوران بازیگری وینچنتزو مونتلا را فراموش کنیم که در نهایت در تالار مشاهیر باشگاه رم قرار گرفت. در طی 9 فصل بازی برای رم موفق به فتح اسکودتو در سال 2001 شد. تیمی که تحت هدایت کاپلو و با حضور توتی و باتیستوتا بهترین تیم ایتالیا بود و مونتلا 14 گل به ثمر رساند. اشتیاق او به قدری بود که به یکی از بازیکنان مجبوب جالوروسی تبدیل شده بود.
مونتلا مهاجمی از مکتب فیلیپو اینزاگی بود اما کمی سریع تر و پا به توپ تر. مهاجمی که هیچوقت از دویدن دست بر نمی داشت و از قدرت تمام کنندگی خوبی برخوردار بود. با این حال مونتلا در قامت مربیگری، با مونتلای بازیکن تفاوت های زیادی داشت. پس از بازنشستگی در سال 2009، مونتلا هدایت Giovanissimi Nazionali (زیر 15 ساله های رم) را برعهده گرفت اما مدت زیادی نگذشت که وقت آن رسید از امتحان واقعی قبول شود.
کلودیو رانیری در فصل 2009 به جای اسپالتی برسر کار آمد. در حالی که او تیم را به رتبه دوم رساند، در دومین فصل حضورش نتوانست رم را به جمع 4 تیم برتر بکشاند. از فوریه آن سال پس از شکست 2-0 به ناپولی مقابل اینتر هم 5-3 شکست خوردند تا باخت 4-3 به جنوا آن هم در حالی که 3-0 پیش بود آخرین قطره بر لیوان پر باشد.
پس از بازی با جنوا، هیئت مدیره استعفای رانیری را قبول کرد تا طی 24 ساعت، وینچنزو مونتلا به عنوان سرمربی انتخاب شود. وینچنتزو 36 سال داشت و قبل از آن در هیچ تیمی به صورت جدی مربیگری نکرده بود اما اشتیاق او بزرگترین سلاحش در تبدیل شدن به مربی بود. خط دفاع متزلزل رم درسه بازی 11 گل دریافت کرد اما، مونتلا هنوز کارش را آغاز نکرده بود.
پیروزی 1-0 در زمین بولونیا، سپس پیروزی مقابل لچه و همچنین شکست دادن لاتزیو در دربی دلاکاپیتاله آغاز کار هواپیمای کوچک بود. او نتوانست شکست مقابل شاختار دونتسک را در بازی برگشت جبران کند و مقابل اینتر هم در جام حذفی در مجموع دو بازی رفت و برگشت 2-1 شکست خورد تا دستش از جام کوتاه بماند. مونتلا هنوز هم محبوب هواداران و بازیکنان بود اما وقتی فصل به پایان رسید، مسئولان تصمیم گرفتند لوئیز انریکه را به عنوان جانشین برگزینند. مونتلا حق داشت ناامید و ناراحت شود اما خب او جوان بود و عدم تجربه کافی، بزرگترین فقدانش محسوب می شد.
موفقیت مونتلا در کاتانیا، همراه بود شکست های انریکه در رم، هواداران را بیشتر ناراحت کرد. مونتلا خودش را به عنوان یک تاکتیسین خوب به همه ثابت کرده بود. او تصمیم گرفت مستقل شود و به تیمی پیوست که دستمزدش یک چهارم رم هم نبود. مونتلا به جای اعتراض به اینکه چرا انریکه را به جای او برگزیده اند، به کاتانیا پیوست تا خودش را وارد جرگه بهترین های ایتالیا کند.
تصمیم او واقعا شجاعانه بود. کسی که قبلا در رم به عنوان مربی جوان تجربه کافی را نداشت، تصمیم گرفته بود هدایت کاتانیا را برعهده بگیرد و فشار این کار را هم پذیرفته بود. در کاتانیا موفق شد هشت بازی پیاپی را شکست نخورده پشت سر بگذارد تا رکورد باشگاه را که آخرین بار به فصل 62-1961 برمی گشت، بشکند. در کاتانیا این تیم به دلیل مشکلات مالی نمی توانست بازیکنان گرانی خریداری کند اما رویکرد "هرگز تسلیم نشو" و اتحاد در میان بازیکنان موج می زد.
با فیورنتینا قدرتمند 2-2 کردند و در بازی برابر نوارا با روحیه بالای خود، بازی را 3-3 کردند. در بین این دو بازی، آن ها در ورزشگاه خود اینتر را غافلگیر کردند تا عنوان یکی از جذاب ترین تیم ها را کسب کنند. مارکو موتا که در یوونتوس به دلیل مشکلات انضباطی به مشکل برخورده بود، زیر نظر مونتلا به یکی از بهترین بازیکنان تیم تبدیل شد.
او پیش از آنکه کاتانیا را به مقصد فیورنتنیا ترک کند در مورد سبک بازی مونتلا حرف های زیبایی زده بود. " همیشه گفته ام بزرگترین توانایی مونتلا، انتقال آرامش به تیم و اعطای قدرت به بازیکنان است که بتوانند خودشان را به بهترین نحو نشان دهند. مونتلا می تواند اینکار را انجام دهد چون خودش بازیکن خوبی بود. به همین خاطر او به خواسته های بازیکنان بیشترین احترام را نشان می دهد. او باعث می شود همه بازیکنان حس کنند بخشی از تیم هستند. او همیشه در آمادگی های پیش از بازی بسیار حساس است. می خواهد همیشه بازیکنان بدون توجه به حریف، سبک بازی او را در زمین پیاده کنند."
زمان آن رسیده بود مونتلا به تیم بزرگتری برود. در پایان آن فصل درگیری دلیو روسی با لیاییچ باعث شده بود ویولا به دنبال مربی جدیدی بگرد. چه کسی بهتر از مونتلای خونسرد؟ ورود مونتلا به فلورانس با انقلاب در این تیم همراه شد. 17 بازیکن جابه جا شدند که در این میان، خروج مونتولیوو، والون بهرامی، گامبرینی و ورود بورخا والرو و آکوئیلانی از برجسته ترین ها بود.
انقلاب ویولا به دست تاکتیسینی خونسرد رهبری می شد. با این حجم از تغییرات، همه چیز برای ویچنزو سخت شده بود. در آن سال فیورنتینا یکی از جذاب ترین فوتبال ها را به نمایش گذاشت تا جایی که توانستند چهارمین سهمیه لیگ قهرمانان اروپا را کسب کنند. از سقوط تا اوج. ویولا با سیستم 2-5-3 انعطاف پذیر مونتلا بسیار جذاب بود. استفان ساویچ، رانکاگلیا و رودریگز در خط دفاعی، کوادرادو و پاسکوال در گوشه ها که به بازی سرعت و عرض می دادند. این تیم به یکی از خطرناک ترین ها در سری آ تبدیل شده بود.
در سن سیرو، فیورنتینا توانسته بود میلان را با یک نمایش فوق العاده 3-1 شکست دهد. در نبود یووتیچ، او از لوکا تونی در توک و لیاییچ به عنوان مهاجم دوم استفاده کرد. دیوید پیزارو در هافبک نفش رجیستا را ایفا می کرد و والرو و آکوییلانی آزاد بودند در خط حمله به بازیکنان کمک کنند. مونتلا با گل های والرو و آکویلانی توانسته بود مچ آلگری را بخواباند. لیاییچ ملقب به «شیطان کوچک» به یکی از مهره های اصلی تیم مونتلا تبدیل شده بود که با 11 گل و 8 پاس گل به یکی از بهترین هافبک هجومی های اروپا تبدیل شده بود. رم در تابستان 2013 به دنبال جانشین اریک لاملایی بود که به تاتنهام رفته بود. پس از یک تابستان پرحاشیه، لیاییچ بالاخره به جالوروسی پیوست. پس از عدم صعود به لیگ قهرمانان اروپا، رفتن لیاییچ ضربه بزرگی به مونتلا بود.
کاری که مونتلا در فیورنتینا کرد لایق تحسین فراوان بود. کسب رتبه چهارم برای سه سال متوالی و رسیدن به نیمه نهایی لیگ اروپا و فینال کوپا ایتالیا. چیزی بیشتر از این نمی شد انتظار داشت. بعد از فیورنتینا، او به سمپدوریا رفت اما خیلی زود میلان او را فراخواند. بالاخره سیلویو برلوسکونی باشگاه را فروخت تا تغییرات آغاز شود. یکی از لحظات به یاد ماندنی مونتلا در میلان، کامبک رویایی مقابل ساسولو بود که بازی 3-1 باخته را 4-3 جبران کردند. گل سوم را جوانی به نام لوکاتلی که از 12 سالگی عاشق میلان بود و به واسطه اعتماد مونتلا به زمین بازی آمده بود به ثمر رساند. او در پایان بازی گریه کرد و حق دارد تا پایان عمر مدیون وینچنزو باشد.
سه هفته بعد لوکاتلی بازهم خودش را نشان داد و مقابل یوونتوس با شوتی سهمگین بوفون را مغلوب کرد. ترکیب میلان با حضور نیانگ، سوسو، دوناروما و رومانیولی بسیار جوان بود و این تیم آینده خوبی پیش رو داشت. ترکیب بازیکنان جوان با باتجربه ها، ایده اصلی مونتلا بود که موفق هم شد. این سرمربی جوان موفق شد سوپرکاپ ایتالیا را با پیروزی مقابل یوونتوس فتح کند. گلزنی در دقایق پایانی مقابل بولونیا، لاتزیو، کالیاری، کروتونه و پالرمو نشان می داد روحیه تسلیم ناپذیری مونتلا به میلان هم تزریق شده است.
پس از پایان فصلی که میلان به لیگ اروپا راه یافت، تابستان جنجالی آغاز شد. مدیران جدید میلان با هزینه 230 میلیون یورویی، بازیکنان مدنظر مونتلا را خریدند که مهم ترین آن ها، لئوناردو بونوچی بود. 9 هفته از رقابت های سری آ گذشته و میلان در رتبه 11 جدول قرار دارد. برخی می گویند تغییرات زیاد در میلان باعث نتایج ضعیف شده اما خود وینچنزو باور دارد نمایش های تیم عالی است و میلانِ او با یک جرقه، دوباره به جمع مدعیان بازخواهد گشت. تا انتهای فصل مدت زیادی مانده اما یک چیز مشخص است. مونتلا اعتماد به نفس و درک تاکتیکی کافی برای رساندن دیاولو به اوج را دارد.
به قلم Matt Gault برای سایت Thesefootballtimes
