خانه به دوش و متهم گریخت عطاران نه فقط عرصه کمدی بلکه از سریال های فاخر و ماندگار تاریخ تلویزیون ایران بدون تاریخ انقضا هست، بهترین کارهای مدیری صرفا در سطح یک اثر کمدی استاپ میکند و به لحاظ کیفیت، ارزش و اثر نمایشی در اندازه کارهای مهم عطاران نمیرسد و جز شبهای برره اکثرا تکراری ساده و دارای تاریخ انقضا و اصطلاحا امروزه دموده شده! الان مقایسه پاورچین با مثلا متهم گریخت بعنوان یکی از مهمترین کارهای این دوتا به وضوح عقب ماندگی و ساده و سطحی بودن اثر مدیری را نشان میدهد و فضای واقعی و اجتماعی ملموس عطاران که کاملا امضای مولف خودش هست قابل مقایسه با فضای فانتزی و غیر واقعی مدیری که البته وام دار کمدی غرب از لورل هاردی تا فرندز هست نیست.
با این حال مدیری پدر طنز کمدی تلویزیون ایران هست و قطعا اصلح و حق دارد هر اظهار نظری کند همانطور که منه مخاطب محق هستم.
با اینکه خیلی از کارای مدیری خوشم میاد ولی باید بگم که عطاران هم کاراش حرف نداشت. این که میگه فضای فیلمسازیش چرکه یکم بی انصافیه. نشون دادن وضعیت طبقه ی متوسط و رو به پایین جامعه همچین فضاسازی ای میطلبه
دیدگاه‌ها