اختصاصی طرفداری- نه! این یک موضع انتقادی یا حمایتی در له یا علیه سرمربی تیم ملی فوتبال کشورمان نیست. با مواضع تند و تیز منتقدین یا طرفداران دو آتشه «کارلوس کی‌روش» کاری نداریم. اینکه نگارنده این نوشتار، بسیاری از تصمیمات و رفتارهای کی‌روش را نمی پسندد نیز سر جای خود نیاز به بررسی دارد. ممکن است حق با نگارنده باشد یا نباشد. اما نوشتار پیش رو را صرفا از باب پرسشگری و کنکاش برخی زوایای پنهان ماجرا، به رشته تحریر درآوریم. حتی الامکان بدون حب و بغض!

این قابی است که شنبه شب بعد از بازی تیم ملی فوتبال ایران و تیم امید ازبکستان (با تیم ملی ازبکستان که «قرار بود» با ایران بازی کند اشتباه نشود!)، توسط عکاسان شکار شد. کی‌روش بر روی زمین چمباتمه زده و با چهره ای درهم و آشفته به بیلبوردهای تبلیغاتی کنار زمین تکیه کرده است. با شناختی که در طول مدت حضور کی‌روش در ایران از او کسب کردیم، می‌دانیم پیرمرد پرتغالی آنقدر باهوش و باسیاست هست که هیچ کاری را بدون دلیل و منظور انجام ندهد. پس پرواضح است که این ژست کی روش نیز حاوی یک پیام است. احتمالا یک پیام اعتراضی. اما اعتراض به چه و که؟! هرچه که هست، طوفانی در راه خواهد بود.کارلوس کی روش سناریوی اول این است که کی‌روش از روند آماده سازی تیم ملی ناراحت یا عصبی است و با این وضعیت پریشان، قصد نمایش آن را دارد. اگر چنین باشد که باید در فاصله کمتر از یک ماه مانده تا آغاز جام جهانی بگوییم واویلا! پرسشی که پیش می‌آید این است که مگر غیر این بوده که طی چند سال گذشته همه کاره و ناخدای فوتبال ایران، شخص کارلوس کی‌روش بوده‌است؟ به‌طوری که به قول وزیر پیشین ورزش، در مساله کی‌روش، «جای کارفرما و کارگر» عوض شده‌است. مگر غیر از این است که تا تعداد تیم های لیگ برتر و تعطیلی های بین لیگ و دیدارهای دوستانه و حتی نوع لباس تیم ملی و خیلی از مسائل ریز و درشت دیگر با نظر (شما بخوانید با دستور!) کی‌روش تعیین و سیاست گذاری می شود. پس تمام مسئولیت وضعیت فعلی تیم ملی (چه در شرایط آرمانی باشد و چه در شرایط بحرانی) متوجه شخص کی‌روش است. ایشان این حق را ندارد که بعد از گذشت هفت سال تصمیم گیری و تصمیم سازی در راس فوتبال ایران، امروز چنین ژست پکر یا فیگور اعتراض آمیزی به خود بگیرد و جای بدهکار و بستانکار را تغییر دهد!

سناریو دوم اما این است که کی‌روش از باشگاه‌های حاضر در لیگ قهرمانان آسیا ناراحت شده که چرا در حساس ترین بازی های فصل خود، بازیکنان ملی پوش را در اختیار تیم ملی نگذاشته اند! اگر چنین باشد که در وهله اول باید از کی‌روش پرسید چه کسی فرموده تیم ملی از باشگاه ها مهم تر است. فراموش کنید این تعارفات مصنوعی را! هرگز در هیچ کجای دنیا چنین نبوده و نیست. دوما بر چه اساس و منطقی، باید «موفقیت حتمی» باشگاه ها، فدای «موفقیت احتمالی» تیم ملی شود! اگر پرسپولیس یا استقلال بدون ملی پوشان خود نمی توانستند از مرحله یک هشتم لیگ قهرمانان آسیا صعود کنند آیا سرمربی تیم ملی خم به ابروی خود می آورد؟ مگر نه اینکه پرسپولیس و استقلال همین هفته گذشته در بازی های آسیایی خود، بیش از 80 هزار نفر را به «آزادی» کشاندند و شب های باشکوهی را برای فوتبال ایران رقم زدند در حالی که دیدار خداحافظی ملی‌پوشان در ورزشگاه آزادی، حتی ربع و خمس این تعداد را به ورزشگاه نکشاند! نکند جناب کی‌روش و هوادارانش، چنان خودبین و تمامیت‌خواه هستند که می‌خواستند این شور و موفقیت عظیم فدای بازی با تیم امید ازبکستان شود! ثالثا مگر شما خود را همیشه یک سرمربی حرفه‌ای با استانداردهای بین المللی نمی داند پس چطور است که ساده ترین قوانین بین المللی فوتبال در خصوص تعامل بین باشگاه‌ها و تیم های ملی را بلد نیست! مگر می شود هر کجا صحبت از دستمزد و مسائل مالی باشد، ایشان خود را فردی حرفه‌ای در کلاس جهانی تلقی کند (که انصافا نیز چنین است)، اما وقتی پای باشگاه ها به میان می‌آید، ایشان قوانین من در آوردی خود را ملاک قرار می دهد. این یک بام و دو هوا با هر نیت خیرخواهانه‌ای که پشتش باشد قابل قبول نیست. پس برای یک بار هم که شده اجازه دهید جای بدهکار و بستانکار را تغییر ندهیم جناب!

سناریوی سوم می‌تواند درباره سناریو سازیِ آخرین نمایش شگفت انگیز جنابش باشد. آن‌جایی که قرار است سید جلال حسینی به دلیل جوانگرایی از تیم ملی خط زده شود و وریا غفوری به دلیل تغییر پست بازی در تیم باشگاهی، بلیطش به مسکو را کنسل شده ببیند. آن‌جایی که قرار است اسامی پرابهامی چون اشکان دژاگه، محمدرضا خانزاده و رضا قوچان نژاد مسافران روسیه لقب بگیرند و با طرح یک مسئله از دلالی از اردوی دو سال گذشته، ذهن هواداران فوتبال به سمت پیدا کردن پرتقال فروش سوق پیدا کند! نه اجازه بدهید بازهم با شما مخالفت کنیم کارلوس! راستی سید جلال قرار است برای جوان‌گرایی تیم ملی در همان تورنمنتی بیرون گذاشته شود که در مراسم قرعه کشی‌اش حضور به هم نرساندید و عنوان کردید که شایسته نیست وقتی هنوز قراردادی منعقد نشده، در آن حاضر شوید؟ وریا قرار است به خاطر 5 بار بازی کردن به عنوان هافبک راست در استقلال بیرون گذاشته شود زمانی که رضاییان در تنها 3 حضور ثابت خود در بلژیک، در همان پست ایفای نقش کرده‌است! مطمئن هستید که این تصمیمات به خاطر رابطه شکراب شما با برانکو و شفر گرفته نشده‌است جناب؟!

و اما پرسش اصلی که باید از سرمربی تیم ملی پرسید؛ آقای کی‌روش، چه طرفدار سرسخت شما باشیم و چه منتقد شما، چه ژست شما واقعی باشد و چه یک شوآف از جنس استعفاهایتان، باور بفرمایید از این حالتِ شما غمگین شدیم. از این تنهایی شما دلمان گرفت!

جناب کی‌روش! چه شد که چنین تنها شدی؟ جناب کی‌روش از چه کسی ناراحت هستی؟ یا بهتر است بپرسم از چه کسی ناراحت نیستی؟! شما اگر با یک نفر مشکل داری شاید ایراد از آن یک نفر باشد. اگر با دو نفر مشکل داری، باز شاید ایراد از آن دو نفر باشد. اما اگر با همه مشکل داری، دیگر همه مشکل ندارند. ایراد از توست! بلند شو مَرد! بلند شو و به پشت سرت نگاه کن و ببین چه مسیری را طی کرده‌ای که امروز چنین تنها شدی. بلند شو و باور کن برای بهتر پیمودن ادامه مسیر، هنوز فرصت باقیست...