دیئگو آرماندو مارادونای دوست داشتنی - زمانیکه گل افسانهای سال 1986 به انگلستان زد یکسالم بود. از جام 1986 و 1990 اصلا به یاد ندارم ولی 1994 زمانی بود که در واقع اولین جام جهانیمو دیده بودم - حیف و 100 حیف که وارد حاشیه شد و نتونست به فوتبال ادامه بده - انسان واقعی نمونش مارادونا (ظاهر-باطن یکی و بدون ریا) - آرژانتین برای همیشه تیم اولم خواهد بود (چه حذف بشه و چه تا مراحل بالاتر بره) - خوشحالی بعد از گل اول خوشحالی به تمام معنا واقعی بود (لایک به مارادونا) - همه میدونیم که زیاده روی در مشروبات سیستم بدنو تغییر میده و بسیار عالیه که در این شرایط باطن آدمو بشه تشخیص داد (مارادونا خوشحالی بعد از گل اولش با تمام سلولهای بدنش بود).
بدبخت لوو شخماشو خاروند همه گفتن چه آدم کثیفی مارادونا به ملت غیور نیجریه فاک نشون داد همه حمایت کردن
تازه بعد از اینکه خبر اومد کادر فنی آلمان جلوی سوئدی ها خوشحالی کردن همه گفتن این آلمانی های مغرور:/
دیدگاهها