طرفداری | پنج سازمان با شکایتی مشترک از سازمان ملل خواسته‌اند جایگاه فیفا را به‌عنوان امضاکننده یک چارچوب زیست‌محیطی بازبینی کند. آنها گسترش جام‌های جهانی و توافق تجاری فیفا با آرامکو را ناسازگار با تعهدات اقلیمی این نهاد می‌دانند؛ موضوعی که گاردین گزارش کرده است.

فیفا امضاکننده چارچوب «ورزش برای اقدام اقلیمی» سازمان ملل است؛ ابتکاری برای ترغیب سازمان‌های ورزشی به همکاری در مسیر آینده‌ای سازگار با تغییرات اقلیمی. امضاکنندگان باید انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را تا سال ۲۰۳۰ به میزان ۵۰ درصد کاهش دهند و برای اقدام مشترک اقلیمی با ذی‌نفعان همکاری کنند.

متن چارچوب درباره هدف و تعهد امضاکنندگان می‌گوید:

با هم برای ساختن آینده‌ای سازگار با تغییرات اقلیمی تلاش کنند؛ با ذی‌نفعان کلیدی همکاری کنند تا اقدام مشترک اقلیمی پیش ببرند.

این چارچوب امکان لغو جایگاه امضاکننده را هم در صورت وجود نگرانی درباره صداقت یا توانایی مشارکت پیش‌بینی می‌کند:

اگر صداقت در مشارکت یا توانایی مشارکت محل نگرانی باشد.

پنج سازمان در نامه خود به مدیران کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد درباره تغییرات اقلیمی، استدلالشان درباره تعهدات فیفا را چنین بیان کرده‌اند:

امضای چارچوب به معنای تعهد به پیشرفت اقلیمی سازمانی و رهبری اقلیمی است. بر پایه واقعیت‌هایی که در ادامه آورده‌ایم، می‌گوییم فیفا در هر دو تعهد کلیدی خود سابقه‌ای از شکست دارد.

گسترش جام جهانی و ادعای افزایش آلودگی

شاکیان می‌گویند افزایش ابعاد رقابت‌های فیفا با تعهدات این نهاد در تضاد است. جام جهانی مردان در سال ۲۰۲۲ با ۶۴ مسابقه برگزار شد؛ اما شمار بازی‌های دوره‌ای که شاکیان از آن با عنوان «تابستان گذشته» یاد می‌کنند، به ۱۰۴ مسابقه رسید. آن رقابت‌ها در ۱۶ شهر و سه کشور برگزار شد.

شاکیان درباره همان دوره از جام جهانی مردان چنین توصیفی به کار برده‌اند:

آلاینده‌ترین جام جهانی تاریخ

جام جهانی ۲۰۳۰ قرار است در شش کشور و سه قاره برگزار شود. شمار تیم‌های حاضر در این دوره ممکن است به ۶۴ برسد و مسابقات بیشتری هم برگزار شود. این در حالی است که سال ۲۰۳۰ مهلت هدف‌گذاری‌شده فیفا برای نصف‌کردن انتشار گازهای گلخانه‌ای است.

شاکیان در نامه خود به راهبرد اقلیمی فیفا، که این نهاد در سال ۲۰۲۱ راه‌اندازی کرد، نیز پرداخته‌اند. این راهبرد کاهش ۵۰ درصدی انتشار تا سال ۲۰۳۰ و رسیدن به انتشار خالص صفر تا سال ۲۰۴۰ را هدف‌گذاری کرده است. آنها درباره چگونگی اجرای این اهداف نوشته‌اند:

بااین‌حال، این راهبرد روشن نمی‌کند که این اهداف دقیقاً چگونه محقق خواهند شد. شواهد نشان می‌دهد فیفا در سال‌های پس از آن به‌جای کاهش، انتشار خود را افزایش داده است؛ عمدتاً به این دلیل که ابعاد رقابت‌های بزرگش را گسترش داده.

انتقاد از توافق چندساله با آرامکو

بخش دیگری از شکایت به توافق تجاری چندساله فیفا با آرامکو، شرکت انرژی عربستانی، مربوط است. شاکیان می‌گویند این توافق با مسئولیت فیفا برای پیشبرد اقدام اقلیمی تحول‌آفرین سازگار نیست. آرامکو در این همکاری «شریک جهانی اصلی» فیفا معرفی شده است.

شاکیان درباره مسئولیتی که به فیفا نسبت می‌دهند و جایگاه آرامکو در این توافق می‌گویند:

فیفا باید اقدام اقلیمی تحول‌آفرین را پیش ببرد.

نامه، آرامکو را بزرگ‌ترین شرکت نفتی جهان و بزرگ‌ترین آلاینده شرکتی در طول تاریخ توصیف می‌کند. همچنین شاکیان درباره حضور تبلیغاتی این شرکت در جام جهانی زنان سال آینده و استفاده‌اش از بستر ورزش چنین ادعایی مطرح کرده‌اند:

تبلیغات آرامکو برای هوادارانی که در سراسر جهان مسابقات را تماشا می‌کنند، اجتناب‌ناپذیر خواهد بود. ما معتقدیم آرامکو از فیفا استفاده می‌کند تا از بستر اثرگذار ورزش برای ارتباط با جوامع، هواداران و مخاطبان جهانی بهره ببرد و به‌جای پیشبرد اقدام اقلیمی، مانع آن شود.

پنج سازمانی که شکایت را ارائه کرده‌اند عبارت‌اند از مؤسسه نیو ودر، مؤسسه نیو ودر سوئد، فوتبال بدون سوخت‌های فسیلی، دانشمندان برای مسئولیت‌پذیری جهانی و فیر اسکوئر. آنها شکایتشان را هم‌زمان با برگزاری نشست اقلیمی سازمان ملل، کاپ ۳۱، در ترکیه ثبت کردند؛ جایی که ورزشکاران نیز درباره اثر بحران اقلیمی بر ورزش خود با نمایندگان گفت‌وگو کرده‌اند.

شاکیان درباره حمایتشان از چارچوب و نگرانی از پیامد حفظ جایگاه امضاکنندگی گفته‌اند:

ما کاملاً از اهداف و اصول چارچوب حمایت می‌کنیم؛ اما این اهداف و اصول ممکن است تضعیف شوند اگر سازمانی بتواند جایگاه امضاکننده را حفظ کند، در حالی که به‌نظر می‌رسد مستقیماً با تعهداتش در تضاد است.

برای دریافت اظهارنظر با فیفا و کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد درباره تغییرات اقلیمی تماس گرفته شده است. آرامکو از اظهارنظر خودداری کرده است.