آبشارهای شگفت انگیز ایگواسو

شهر ایگواسو
فوز دو ایگواسو (دهانه رود ایگواسو) نام شهری است که در مرز آبشارهای ایگواسو قرار گرفته است. ایگواسو یکی از شهرهای بزرگ استان پارانا می باشد. جمعیت شهر حدود ۲۶۵۰۰۰ نفر و در ۶۵۰ کیلومتری غرب کوریتیبا (مرکز استان پارانا) قرار گرفته است.
از مهمترین ویژگی های شهر ایگواسو گردشگری و تنوع فرهنگی است. حدود ۸۰ ملیت با اکثریت ایتالیایی، پرتقالی، چینی، پارگوئه ای و آرژانتینی در این شهر زندگی می کنند. پایه اقتصاد این شهر توریسم می باشد و بعد از آن تجارت و خدمات نیز در سال های اخیر توسعه یافته است.
بر اساس تحقیقاتی که توسط مؤسسه گردشگری برزیل (Embratur) انجام شده، در سال های اخیر ایگواسو بعد از ریو پر بازدید کننده ترین مقصد گردشگری تفریحی در برزیل بوده است. بر اساس گزارش روزنامه گاردین، گردشگران بریتانیایی ایگواسو را به عنوان محبوب ترین مقصد گردشگری انتخاب کردند و شبکه CNN ایگواسو را در لیست ۱۴ مقصد رمانتیک دنیا قرار داد.
اقلیم ایگواسو جنب حاره است و دو فصل دارد: تابستان گرم و مرطوب و زمستان سرد و خشک. متوسط دمای سالانه ۲۳ درجه سانتی گراد است و در تابستان به ۴۰ درجه و در زمستان به ۵- درجه می رسد. در اکثر زمان های سال ایگواسو آفتابی است.
تاریخ ایگواسو
در سال ۱۵۴۹ یک سیاح اسپانیایی به نام کابزا دو واکا در حال پیاده روی در مسیر رودخانه، آبشارهای عظیمی را کشف کرد و آنرا Quedas de Santa Maria نامید که بعدها به Quedas del Iguazu تغییر نام داد. ایگواسو یک اسم بومی از قبایل گوارانی امریکای جنوبی به معنی آب بزرگ می باشد.
تا سال ۱۸۶۰ این منطقه مشترکاً متعلق به برزیل و پاراگوئه بود، اما پس از جنگ با پاراگوئه، آبشار ها به عنوان قلمرو برزیل شناخته شدند. این منطقه تقریباً خالی از سکنه بوده و تا سال ۱۸۹۷ فقط یک گروه نظامی در آن حضور داشتند.
در سال ۱۹۱۰ منطقه ایگواسو به یک روستا به نام «Vila Iguazu» و در سال ۱۹۱۴ با حمایت مقامات سیاسی به شهر تبدیل شد. در سال ۱۹۱۶ آلبرتو سانتوس دومونت (هوانورد و مخترع مشهور) از منطقه بازدید کرد و تحت تأثیر زیبایی های آن قرار گرفت و پیشنهاد داد که دولت به این منطقه توجه ویژه ای داشته باشد. در سال ۱۹۳۹ ایگواسو به پارک ملی تبدیل شد. در دهه ۶۰ تا ۸۰، با ساخته شدن پل دوستی و سد ایتایپو شهر ایگواسو از رونق چشمگیری برخوردار شد.
آبشارهای ایگواسو
آبشارهای ایگواسو در مرز آرژانتین و برزیل شامل ۲۵۷ آبشار در مسیری به طول ۷/۲ کیلومتر می شود که به عنوان یکی از عجایب هفتگانه طبیعی دنیا انتخاب شده و در لیست میراث طبیعی یونسکو به ثبت رسیده است.
آبشارهای ایگواسو از رودخانه ای به همین نام سرچشمه گرفته و در مرز استان میسیونز آرژانتین و استان پارانا در برزیل قرار دارد. این آبشار رودخانه را به دو قسمت رود بالایی و رود پایینی تقسیم می کند. این رود تا شهر کوریتیبا (مرکز استان پارانا) ادامه می یابد. بیشتر رودخانه در خاک کشور برزیل و بیشتر آبشارها در خاک آرژانتین قرار دارد. در واقع آبشار به شکل J می باشد و ۸۰ درصد آن مربوط به آرژانتین و ۲۰% آن مربوط به برزیل می باشد.
ارتفاع هر یک از آبشارها بین ۶۰ تا ۸۲ متر می باشد. تعداد آبشارهای کوچک بسته به سطح آب در زمان های مختلف سال بین ۱۵۰ تا ۳۰۰ آبشار می باشد. تقریباً نیمی از جریان آب به درون شکافی به نام گلوگاه شیطان می ریزد. گلوگاه شیطان U شکل است؛ ۸۲ متر ارتفاع، ۱۵۰ متر عرض و ۷۰۰ متر طول دارد. هرساله به دلیل فرسایش آبی، ۳ میلی متر از لبه های بازالتی دهانه آبشار کاسته می شود. آب ایگواسوی پایین در دره ای جمع شده و به رودخانه پارانا می ریزد، که در مقابل آن سد ایتایپو بسته شده است. محل تلاقی جریان های آب، مرز بین برزیل، آرژانتین و پاراگوئه می باشد. ایگواسو سالانه جریان آب متوسط ۱۷۴۶ متر مکعب بر ثانیه را تولید می کند و بعد از آبشار نیاگارا رتبه دوم را دارد.
ایگواسو معمولاً با آبشارهای ویکوتوریا در مرز بین زامبیا و زیمباوه مقایسه می شود و نسبت به ویکتوریا عریض تر می باشد. مه و قطرات آبی که از گلوگاه شیطان این آبشار به هوا بلند میشود از ۳۰ تا ۱۵۰ متر ارتفاع دارد.
سد ایتایپو
سد ایتایپو که بر روی رودخانه پارانا در مرز پاراگوئه و برزیل (شهر ایگواسو) زده شده، طولانی‌ترین سد جهان می باشد. این سد در سال ۱۹۹۴ از سوی انجمن مهندسی عمران آمریکا به عنوان یکی از عجایب هفت‌گانه دنیای مدرن انتخاب شد. نام این سد به معنای صدای سنگ است. ایتایپو در قالب یک پروژه دوجانبه و بر رودخانه پارانا میان دو کشور برزیل و پاراگوئه ساخته شد. ۱۸ واحد مولد برق این سد قادر به تولید ۱۴گیگا وات برق است.
با مشاهده آمارهایی که اخیراً از میزان انرژی تولیدی این سد به دست آمده‌اند، می‌توان به عظمت سد ایتایپو پی برد. نیروگاه ایتایپو در واقع ۱۷ درصد از کل انرژی مورد نیاز صنایع برزیل و ۷۵ درصد انرژی پاراگوئه را تأمین می‌کند.
این نیروگاه همچنین محل بزرگی برای جذب توریسم محسوب می‌شود. تاکنون بیش از ۱۰ میلیون نفر از ۱۶۲ کشور جهان از این سد نیروگاهی بازدید کرده‌اند. لازم به ذکر است که برزیل صنعتی ترین کشور آمریکای لاتین است و برای کسب انرژی لازم برای صنایع خود شدیداً به نیرویی که این سد تولید می‌کند نیازمند است.