طرفداری – فدراسیون فوتبال و باشگاهها بارها بر سر دریافت حق پخش تلویزیونی با رسانه ملی به نزاع برخاستهاند اما در نهایت، حاصل چیزی جز کوتاه آمدن و سکوت نبوده است. رسانه ملی به عنوان شبکه تلویزیونی انحصاری و تحت نظر دولت و حاکمیت هر جا که تحت فشار قرار میگیرد از عناصر دولتی پشتیبان خود استفاده و فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ را ساکت میکند.
صادق درودگر مسئول کمیته بازاریابی سازمان لیگ پیش از این در گفتگویی اعلام کرده بود سازمان لیگ به رسانههایی که بدون اجازه از تصویر مسابقات استفاده میکنند اجازه این کار را نمیدهد و صدا و سیما به تعهدات خود در قبال حق پخش عمل نکرده است. درودگر البته تاکید کرده بعید است تا پایان فصل اتفاق خاصی در مورد حق پخش تلویزیونی رخ دهد.
بدین ترتیب، حقوق فوتبال همچنان پرداخت نمیشود و در چنین شرایطی نباید نسبت به باشگاههای فاقد درآمد خرده گرفت. حق پخش تلویزیونی در اغلب نقاط جهان مهمترین منبع درآمد باشگاهها و سازمانهای فوتبالی است اما در ایران، زمانی که باشگاهها منبع درآمدی ندارند مجبور میشوند مدیران خود را به ملاقاتی التماس محور با استاندار، نماینده مجلس و بنگاههای قدرتمند اقتصادی که در ازای کمک به باشگاهها، به دنبال رانت هستند، بفرستند.
در چنین شرایطی وجود رسانههای تصویری رقیب برای رسانه ملی میتواند کمک بزرگی به فوتبال باشد گرچه دولتیها هرگز به سازمان لیگ اجازه نمیدهند مانع از ورود دوربینهای سیما به ورزشگاهها شود و تصویر خود را در اختیار شبکههای تصویری اینترنتی بگذارد.
از سوی دیگر شبکههای تصویری اینترنتی نیز هنوز از زیرساخت لازم برای در اختیار گیری این پروژه بزرگ و درآمدزایی مورد نظر سازمان لیگ را ندارند. سازمان لیگ نیز نمیتواند به مقابله با وزارت ورزش که در بده بستانهای سیاسی علاقهای به خریدن نارضایتی دولتیها ندارد بپردازد.
در این شرایط، ضرر و زیان تنها متوجه باشگاههایی خواهد بود که اکنون در مشکلات اقتصادی و کاهش بودجه، چالشهایی دوچندان برای استفاده از کمکهای دولتی در پیش رو دارند. داستان نافرجام حق پخش تلویزیونی تا کجا بی نتیجه پیش میرود؟