طرفداری- کریستوف پیونتک، مهاجم لهستانی میلان که اخیرا به خاطر استایل ویژهاش در شادی پس از گل، لقب «تفنگدار» را به خود اختصاص داده، در مصاحبهای مفصل با Przegląd Sportowy، در مورد مسائل زیادی صحبت کرده است که می خوانید.
اگر چیزهایی که در مورد من در روزنامه ها می نویسند حقیقت داشت، باید بهترین بازیکن دنیا می بودم. راه طولانی در پیش دارم و امیدوارم با میلان در این راه به شکوه گذشته برگردیم و من هم بتوانم لایق چنین مقایسه هایی باشم. به هرحال زیاد هم به این تحسین ها فکر نمی کنم و این تمجیدها فشاری روی دوش من نمی گذارند.
گلم مقابل آتالانتا؟ می دانستم توپ کجا می آید، بنابراین توانستم با شوتی بی نقص به توپ زاویه دهم و با اینکه نمی دانستم دروازه بان کجاست، خوشبختانه دروازه را باز کنم. تکرار همان گل؟ سخت خواهد بود که بخواهم دقیقا مثل همان را تکرار کنم اما همیشه می توانم شبیه آن را بزنم.
برابر آتالانتا سخت ترین بازی را برگزار کردیم و در نیمه دوم با بازی خوبی که انجام دادیم، لایق پیروزی بودیم. در لهستان با ضربه سر گل های بیشتری به ثمر رسانده بودم اما اینجا فرق می کند. البته چندان فرق نمی کند با پای چپ بزنم یا پای راست. یکی از دلایل آماده بودم این است که لهستان را آماده (از لحاظ فیزیکی، فنی و ذهنی) ترک کردم. در میلان، بازیکنان با آغوش باز از من استقبال کردند. با همه رابطه خوبی دارم اما بیشتر با پاکتا، هاکان، رودریگز، باکایوکو، کسیه و بورینی وقتم را می گذرانم. باید بگویم یک تیم واقعی درست کرده ایم.
باکایوکو رپ لهستانی دوست دارد؟ برای او آهنگی از تاکو همینگوی گذاشتم و خوشش آمد. اغلب به آن گوش می دهد. در تمرینات حرکات متفاوتی را اجرا می کنیم. بیشتر تمرین فیزیکی قبل از بازی را دوست دارم. گتوزو آنجا اشتباهاتی که مدافعان ناپولی بیشتر انجام می دهند را نشانم داد. واقعا آن جلسه کمکم کرد. با پاکتا در داخل و خارج از زمین ارتباط خوبی دارم. او می داند از چه ارسال هایی خوشم می آید. او مهارت های خارق العادهای دارد و همیشه با هم صحبت می کنیم.
تیمی جوان، تکنیکی و خلاق هستیم. می خواهیم به لیگ قهرمانان اروپا برویم و در کوپا ایتالیا هم موفق شویم. به شخصه رژیم غذایی خاصی ندارم اما سعی می کنم همیشه سالم غذا بخورم. در میلانلو آشپز حتی می داند من چه دوست دارم. اینجا امکاناتی در سطح جهانی و عالی وجود دارد. هرچیزی که یک بازیکن می خواهد، اینجا وجود دارد. اتاق های خودمان را در هتل داریم، هفت زمین تمرینی داریم، یک زمین مخصوص دروازه بان ها، دو باشگاه تمرینی بزرگ، یک استخر، کلی اتاق مخصوص و آزمایشگاه میلان.
خوشحالی ام واقعا یک اتفاق بود. در اولین بازی برای جنوا دو گل زدم. یک بار همینطور روی زانو در زمین لغزیدم و بار دوم دستانم ناخودآگاه به دو سو رفت و این علامت تفنگدار ایجاد شد. هواداران هم از آن استقبال کردند. در طول بازی صدایی نمی شنوم اما پس از بازی، صدای هواداران میلان را می شنوم و احساس غرور می کنم. آن ها خیلی زود مرا قبول کردند. من یک مهاجمم و می خواهم همیشه گل بزنم تا به تیم کمک کرده و هواداران را خوشحال کنم.