روایت ها میگن از دلایل اخراج جیامپائولو این بوده که اصلا از لحاظ روانی با شرایط باشگاه و استرس کنار نمیومده و سعی میکرده با مالدینی و بوبان هم چشم تو چشم نشه.

چند جایی خوندم که دلیل خشک بودن و بی احساس بودن جامپائولو این بوده که واقعا استرس داشته از درون نابودش میکرده و اصلا نمیتونسته با این شرایط استرس زای هدایت میلان کنار بیاد.  به عنوان کسی که خودش اختلال استرس داره و دارم باهاش هر روز زندگیم دست و پنجه نرم میکنم به نظرم خب واقعا نباید هدایت میلانو قبول میکرد! آدمی که تحت فشار داغون میشه باید همون مربی گری تیمی در حد سمپدوریا رو ادامه میداد. خودم هم شخصیت درون گرایی هستم و روابط اجتماعی و کاری باعث میشن از درون نابود شم 23 سالمه و کلی موی سفید دارم :)) برای همین کاری که گنده تر از حد منه اصلا قبول نمیکنم. شاید جامپائولو مربی واقعا خوبی باشه اما اصلااااا نمیتونسته با شرایط کار تو میلان کنار بیاد و میگن که اصلا با بازیکنا ارتباط برقرار نمیکرده و حتی سعی میکرده تا جای ممکن از مالدینی و بوبان هم فرار کنه.  البته بی تجربگی مالدینی و بوبان رو هم میرسونه که همچین کسی رو استخدام کردن... این ها که اینهمه تو دنیای فوتبال فعال بودن باید متوجه بشن چه کسی برای چه کاری مناسبه.  حالا بهرحال انگار پیولی رو استخدام کردن که بتونه یه مقدار به بازیکنا شوک وارد کنه و هیجان وارد کنه, و بتونه با رسانه ها هم بهتر ارتباط برقرار کنه.