طرفداری- پیتر اشمایکل میگوید میتوانست برای مدت بیشتری در اولدترافورد بماند ولی غرورش به او اجازه نداد تا چنین درخواستی را با سر الکس فرگوسن مطرح کند.
به گزارش سایت رسمی منچستریونایتد، دروازهبان تیم ملی دانمارک پس از کاپیتانی کردن در فینال لیگ قهرمانان سال 1999، از منچستریونایتد جدا شد. او اولین بار در نوامبر 1998 از میلش برای بازی کردن در جای دیگری گفت. اشمایکل به تازگی در پادکستی در این خصوص توضیح داد:
اوضاع برایم ملالت انگیز شده بود و از نظر ذهنی خسته شده بودم. هر دو سال یکبار همراه دانمارک در یک تورنمنت حضور داشتیم، بنابراین تعطیلاتی در کار نبود و باید یکسره ادامه میدادم. پس از بازی کردن در یک فصل کامل، از جام جهانی برگشتم و مستقیما راهی فصل بعد شدم. هیچ تعطیلاتی نداشتم. از نظر ذهنی خیلی خسته بودم و طاقت فصل دیگری را نداشتم. پس از فینال لیگ قهرمانان با هم صحبت کردیم و من گفتم: «نه، تصمیم خودم را گرفتهام.» حالا میبینم تا حدی تصمیم عجولانهای بود. سرمربی میتوانست از من سوال کند: «آیا مطمئن هستی؟» اما هرگز چنین کاری نکرد و حرف مرا پذیرفت.
دوران حرفهای اشمایکل چهار سال دیگر و در تیمهای اسپورتینگ لیسبون، استون ویلا و منچسترسیتی ادامه یافت، تا این که بالاخره در سال 2003 در سن 39 سالگی دستکشهایش را آویخت. او در فصلی که یونایتد سه گانه گرفت، 56 بازی انجام داد و فقط در 7 بازی غایب بود. اشمایکل میخواست مرد اول تیم سر الکس فرگوسن باشد ولی بر حسب شرایط، به تقسیم کار با ریموند فن در گو علاقه داشت.
به نظرم اگر غرور کمتری داشتم و به او میگفتم نمیتوانم در تک تک بازیها به میدان بروم... حتی در بازیهای لیگ کاپ هم به خاطر عدم حضور در زمین عصبانی بودم. میخواستم در تمامی بازیها به میدان بروم. اگر این را کنار میگذاشتم و از او میخواستم مرا بهتر مدیریت کند، البته بهتر که نه در واقع بیشتر مراعات سن مرا کند و در یکسری از بازیها از من استفاده نکند، اوضاع طور دیگری پیش میرفت. اگر غرور کمتری داشتم و قبول میکردم تا یکی-دو بازی روی نیمکت بنشینم، اوضاع برای من بهتر پیش میرفت. مطمئن نیستم که ذهنیتم در آن مقطع برای چنین چیزی خوب بود. حالا با نگاهی به گذشته، احتمالا اگر برگردم دیگر آن تصمیم را نگیرم. احتمالا این بار با سرمربی صحبت میکردم.