طرفداری- پاتریس اورا به روایت خاطراتی از روزهای سخت دوران کودکیاش پرداخت.
به گزارش میرر، مدافع چپ پیشین منچستریونایتد که به واسطه چند همسری بودن پدرش 24 خواهر و برادر دارد، روزگاری باید برای تأمین غذای مورد نیاز خود در خیابانهای پاریس از غریبهها تقاضای پول میکرد. اما اورای 39 ساله میگوید همان سختیها او را به جایی رساند که یک قهرمانی در لیگ قهرمانان را تجربه کند و 81 بار برای تیم ملی فرانسه به میدان برود.
حقیقت را با شما در میان میگذارم؛ دوران کودکی بر من سخت گذشت. برادر و خواهرهای زیادی داشتم و بنابراین زندگی کردن در خیابانها راحت نبود. حتی گاهی اوقات چیزی برای خوردن نداشتم. یادم میآید برادرم دومنیک در یکی از شعبههای مک دونالد کار میکرد. موقع ناهار پیش او میرفتم و او هم غذای خودش را به من میداد. از این که بگویم برای پول گدایی کردم، ابایی ندارم. جلوی فروشگاهها میایستادم و وقتی افراد را میدیدم، به آنها میگفتم: «میتوانید یک پوند به من بدهید؟» من فقط میخواستم برای خودم یک ساندویچ بخرم؛ گاهی به من پول میدادند و گاهی هم نه.
اگر سری به صفحه اینستاگرام اورا بزنید، به هیچ وجه گذشته او را درک نخواهید کرد چرا که با انسانی شاد، شوخ طبع و مهربان رو به رو خواهید شد. اما این احساسات پس از موفقیتهای او شکل نگرفتهاند و پاتریس در همان روزهای سخت هم راه شاد زیستن را میدانست.
دوران سخت ولی شادی بود. همیشه شاد بودم و احساس خوش شانسی میکردم. اگر دست خودم باشد، آن دوران را تغییر نمیدهم چون باعث شد انسانی شوم که امروز هستم. وقتی موفق میشوی، برخی افراد فقط تو را در تلویزیون به عنوان یک فوق ستاره میبینند. اما حقیقت این است که از خیابانها چیزهای زیادی یاد گرفتم و این تجارب به من کمک کرد تا قوی باشم. من یک قربانی نیستم و غمی احساس نمیکنم. نمیخواهم به خاطر گفتن این حرفها لطف زیاد مردم شامل حالم شود. فقط میخواهم داستان واقعی خودم را نقل کنم. فقط میخواهم به کودکان بیشتری این امید را بدهم که تحت هیچ شرایطی تسلیم نشوند. اگر باور داشته باشی که برای خودت کسی خواهی شد، اگر جا نزنی و خودت را باور کنی، موفق خواهی شد؛ همین و بس.
اورا کارش را در نیس شروع کرد و قبل از انتقال 5.5 میلیون پوندی خود به منچستریونایتد در سال 2006، همراه با موناکو قهرمان لیگ کاپ فرانسه شد. یوونتوس، المپیک مارسی و وست هم مقاصد بعدی این بازیکن بودند. یکی از ماجراهای معروف در مورد اورا، اولین بازی او برای منچستریونایتد است. در مسابقهای که یونایتد 3-1 در ورزشگاه اتحاد مغلوب منچسترسیتی شد، سر الکس فرگوسن در بین دو نیمه اورا را از زمین بیرون کشید.
به خودم گفتم: «اینجا چه غلطی میکنم؟ در مونت کارلو به من خوش میگذشت ولی فوتبال در اینجا خیلی سریع است. خدای من، کارت تمام شده است پاتریس. باید به مونت کارلو برگردی.» همراه مدیر برنامهام و همسرش به آپارتمان من رفتیم. او به من نگاه کرد و گفت: «متأسفم پاتریس، هرگز موفق نخواهی شد. کار در اینجا خیلی سخت است. باید در مونت کارلو میماندی.» آن روز خیلی افتضاح بودم. مدیر برنامهام علنا به من میگفت هرگز نباید به منچستریونایتد میآمدم! بنابراین واقعا لحظه سختی بود ولی در ادامه راه به من کمک کرد. مردم از من در مورد بهترین لحظهام سوال میکنند و من همیشه میگویم اولین بازی من در آن دربی چون همه چیز برایم تازگی داشت. آن روز فهمیدم اگر میخواهم برای یونایتد بازی کنم، باید تلاش زیادی انجام بدهم. به همین خاطر قدر آن لحظه سخت را میدانم چون اثرات مثبتی داشت.