زلاتان ابراهیموویچ ستاره 39 ساله میلان که این روزها به خاطر مصدومیت قادر به تمرین نیست، مصاحبه مفصلی با نشریه اسپورت ویک انجام داده که مصاحبه او به صورت بخش بخش در حال انتشار است. به گزارش طرفداری و به نقل از وب سایت گل، زلاتان ابراهیموویچ در بخش دوم مصاحبه با اسپورت ویک، خاطرات جالبی در خصوص دزدی دوچرخه و ماشین تعریف کرد:
از سر نیاز دوچرخه مربی مالمو را دزدیدم
وقتی بچه بودم، دوچرخه می دزدیدم. برای رفتن به تمرینات باید 7 کیلومتر پیاده می رفتم و پول هم نداشتم تا یک دوچرخه بخرم. اگر یک دوچرخه در خیابان پیدا می کردم، آن را بر می داشتم و سوارش می شدم. وقتی هم که کارم تمام می شد، آن را سر جایش می گذاشتم. یک بار دوچرخه سرمربی تیم جوانان مالمو را دزدیدم چون پس از تمرینات، خیلی خسته بودم و نمی توانستم پیاده به خانه بروم. سه روز بعد، دوچرخه را به او پس دادم و به او گفتم آقا، من دوچرخه تان را پس آوردم، فقط چند روزی قرضش گرفته بودم!
برای هیجان ماشین دزدیدم
ماجرا فقط به دوچرخه ختم نمی شود؛ من کارهای مزخرف و کثیف زیادی انجام داده ام. در این دنیا همه فکر می کنند باید کارهای خوب انجام دهید اما اگر کارهای کثیف انجام ندهید، بزرگ نمی شوید و چیزی یاد نمی گیرید. یک بار یک ماشین را دزدیدم اما این بار به خاطر نیاز نبود، به خاطر آدرنالین و هیجانش بود. ما پنج دوست بودیم، کار خیلی کثیف و مزخرفی بود.
در بچگی فکر می کردم همه با هم برابرند اما این طور نبود
هرگز به کسی حسادت نکرده ام، حتی به آن چشم آبی هایی که در کمپ تمرینی مالمو نسبت به من ارجحیت بیشتری داشتند. آن ها همیشه پیش از من برگزیده می شدند و این عصبانیت مرا به همراه داشت. حس می کردم من نسبت به سایرین تفاوت دارم و این برایم عجیب بود چون هنوز این دنیا را خوب نمی شناختم. از همان اول از نظر من همه انسان ها چه با موی سیاه و چه با موی بلوند، یکسان بودند. سپس در تاریخ جستجو کردم و فهمیدم افراد خارجی در سوئد، خیلی موفق نبوده اند. فهمیدم که مهم است از کجا آمده اید (البته برای من مهم نبود). این باعث شد سخت تر تلاش کنم تا ثابت کنم بهتر از آن ها هستم. امیدوارم کسانی که به من حسادت می کنند، نیروی حسادت شان را به شجاعت و اراده تبدیل کنند تا بتوانند کاری را که اکنون نمی توانند انجام دهند را در آینده، انجام دهند.
بخش اول مصاحبه زلاتان ابراهیموویچ:
