در  دهه ۸۰ و ۹۰ شمسی تا کنون باشگاه های ایرانی به بازیکن ها زمانی که گمنام هستند  قرار داد منطقی و ارزان می‌بندند  ولی در زمان تمدید قرارداد مبلغ را ۴برابر می‌کنند و پول های زیادی درخواست می کنند که برای کیفیت بازیکن نمیارزد و با بازیکن ها قرارداد های کوتاه مدت می‌بندند،وقتی به شهرت رسیدند پیشنهاد های تمدید سنگین و کوتاه مدت(۱و۲ساله) می دهند که ممکن است آن باشگاه توانش را داشته باشد یا مجبور شود به در لیست فروش بزارتش و در بعضی باشگاه ها آن بازیکن بعد مدتی که درآمد زایی کرد(به پایان فوتبال نزدیک شد یا کسی نخواستش) برمی گردد و هواداران به راحتی کار های گذشته بازیکن ها را فراموش میکنند و او را تشویق می‌کنند.                                                                      ‌                 نتیجه:باشگاه های ایرانی نباید با بازیکن قرارداد های سنگین و کوتاه مدت ببندند و بلند مدت قرارداد ها را تمدید کنند(به جز بازیکن های سن بالا) و اگر بازیکن قبول نکرد نخرنش. زمان تمدید قرارداد اگر بازیکن مبلغ غیر منطقی درخواست کرد بهش باج ندهند و بفروشنش یا سکو نشین کننش مانند فلورنتینو پرز.