اختصاصی طرفداری - در دنیای موازی حالِ منچستریونایتد خوبِ خوب است. آن ها سرمربی در اختیار دارند که مصاحبه های زیبا می کند. وقتی بازیکنان تیمش افتضاح عمل می کنند، خدایی نکرده به آن ها حمله نمی کند تا ناراحت نشوند. هر فردی هر چه قدر که مرخصی بخواهد، تقدیمش می شود. اصلا هم مهم نیست که این بازیکن سر جمع چه قدر در تابستان درگیر بازی های ملی بوده است. برای اینکه ناراحت نشود، هر وقت بخواهد می تواند به اردوی پیش فصل اضافه شود.
در دنیای موازی پکیجِ رشفورد، مارسیال و گرینوود در حال رقابت برای کسب توپ طلا با یکدیگر هستند و دیگر کسی نیست که خدایی نکرده، بازیکنی کوشا، تلاش گر و مسئولیت پذیر همچون مارسیال را نابود کند. در دنیای موازی پل پوگبا بازیکن کم حاشیه ای است، توانسته مدیر برنامه هایش را کنترل کند و تمرکزش را کامل روی فوتبال قرار دهد. در دنیای موازی دیگر خبری از خریدهای پیر و فرتوت برای یونایتد نیست. تیم کاملا جوان شده و یکی پس از دیگری بازیکنان از آکادمی در حال شکوفا شدن هستند. در دنیای موازی دیگر خبری از جام های بی ارزش همچون لیگ اروپا، کامیونیتی شیلد و لیگ کاپ نیست. خدا را شکر تیم در این جام ها به عمد حذف می شود یا سهمیه حضور در آن را به دست نمی آورد تا مستقیما برای لیگ برتر و لیگ قهرمانان اروپا رقابت کند. در دنیای موازی که ریو فردیناند، گری نویل، فیل نویل و پل اسکولز برای هواداران یونایتد ترسیم کرده اند، چنین مسائلی جریان دارد و حال منچستریونایتد بیش از سه فصل است، با صفر جام مطلق، خوبِ خوب است و خدا را شکر سرمربی سابق کاردیف، توانسته تیمِ خوبی بسازد و با اندک بودجه ای حقیرانه ترکیب تیم را ارتقاء دهد (این یکی دیگر کلاهبرداری از هواداران در روز روشن است و روزی به طور ویژه به آن می پردازم).
در دنیای حقیقی اما اوضاع در یونایتد بسیار وخیم است. وخیم، نه به این معنی که اوضاع فنی تیم خیلی بد باشد، به این معنی که شرایط، طوری است که ممکن است با چنین لغزش هایی، فرصت برای تیمی فراهم شود که بتواند از خط قرمز یونایتد، هوادارانش و شخص سِر الکس فرگوسن، عبور کند. صحبت من مشخصا کورس قهرمانی رقابت های لیگ برتر است و جایی که لیورپول این فرصت را دارد تا با قهرمانی در این فصل، هر آنچه که فرگوسن رشته کرده بود، طی سه فصل و زیر نظر تفنک پدری (!) پنبه کند. لغزش های یونایتد در این فصل، با بازگشت فن دایک و آمادگی مثلث خط جلوی در لیورپول، می تواند باعث شود تا دوئلی دیگر میان پپ گواردیولا و یورگن کلوپ بر سر قهرمانی شکل گیرد و آن گاه مشخص نیست یونایتد به اندازه سه فصل پیش خوش شانس باشد.
خبر خوب اما این است که علاوه بر سیتی و گواردیولا، چلسی نیز با توماس توخل تبدیل به تیم خوش ساختی شده و می تواند دیگر رقیب جدی لیورپول بر سر بیستمین عنوان قهرمانی در لیگ برتر باشد. این بیستمین عنوان قهرمانی، به معنای برابر شدن لیورپول با منچستریونایتد است و هیچ هوادار یونایتدی در دنیا، خط قرمزی به بزرگی این مساله ندارد. مافیای رسانه ای سرمربی سابق کاردیف اما همچنان شرایط را عادی جلوه می دهد. باورتان بشود یا نشود، ریو فردیناند، از اعضای اصلی مافیای رسانه ای سولسشر، در کارشناسی پس از بازی یونایتد و اورتون در بی تی اسپورت، در میان بهت و حیرت بینندگان، حتی یک بار اسم سرمربی تیم را نیاورد و بدون کوچک ترین اشاره ای به سولسشر، مسائلی مبهم و کلی را مطرح کرد. مافیای رسانه ای سرمربی نروژی این روزها تنها سیاست سکوت را در پیش گرفته است، همچنان کوچک ترین انتقادی متوجه سولسشر نیست و همه چیز پس از سه فصل، کاملا عادی است!
برای هواداران یونایتد اما چیز عادی وجود ندارد. لیورپول امروز در آنفیلد با سیتی بازی خواهد کرد و اگر این بازی را پیروز شود در همین ابتدای کار، چهار امتیاز با سیتی فاصله می اندازد. مسئله ای که به شدت برای یونایتد خطرناک است. هواداران یونایتد بسیار خوش شانس هستند که پپ گواردیولا و توماس توخل در این لیگ حضور دارند. درباره تیم خودشان اما پس از نزدیک به سه فصل کامل، همه چیز همچنان مبهم است. در دنیای مجازی البته همه چیز عالی است اما در دنیای حقیقی یونایتد با سرمربی سابق کاردیف، همچنان مسیر مبهمی را طی می کند. مافیای رسانه ای همچنان همه چیز را عادی جلوه می دهد و در همین غبار و ابهام، یونایتد در حال حرکت است. انتهای این مسیر درست (!)، اما باور کنید یا نکنید ممکن است لیورپول با یونایتد در بیست عنوان قهرمانی لیگ برتر مساوی شود و این بزرگ ترین خط قرمز هر یونایتدی در هر کجای دنیا است.
