|
10- رود گولیت
زاده ۱ سپتامبر ۱۹۶۲) مربی و بازیکن سابق فوتبال هلندی است. او کاپیتان تیم ملی هلند فاتح جام ملتهای اروپا ۱۹۸۸ بود. رود گولیت در سال ۱۹۸۷ بهترین بازیکن فوتبال اروپا و در سالهای ۱۹۸۷ و ۱۹۸۹ بازیکن سال جهان از سوی مجلهٔ ورلد ساکر شناخته شد. از او به عنوان یکی از بهترین بازیکنان وهافبک های تاریخ فوتبال یاد میشود که روزگاری در تیم ملی هلند و میلان دوران اوج فوقالعاده ای داشت.
مهاجمی با موهای بافته بلند که در اواخر دهه ۸۰ میلادی از بهترین بازیکنان جهان بود. از سال ۱۹۸۱ عضو تیم ملی هلند بود. تیم هلند در رقابتهای مقدماتی یورو ۸۴ به علت تفاضل گل کمتر نسبت به اسپانیا از حضور در مرحله پایانی بازماند. وی حضور خوبی را رقابتهای مقدماتی جام جهانی ۱۹۸۶ با هلند داشت اما هلند به دلیل شکست مقابل بلژیک در رقابت پلی آف، به این رقابتها راه نیافت. رود گولیت پس از یک دوره چند ساله ناکامی با تیم ملی هلند و عدم حضور در جام جهانی ۱۹۸۲، جام ملتهای اروپا در سال ۱۹۸۴ و جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک در اولین حضور خود در یک تورنمنت مهم (جام ملتهای اروپا ۱۹۸۸ در آلمان غربی) همراه با تیم نارنجی پوش هلند به عنوان کاپیتان تیم در سن ۲۶ سالگی جام قهرمانی هانری دلونای را بالای سر برد. وی در بازی فینال نخستین گل هلند را با ضربه سر وارد دروازه گلر مطرح شوروی، رنات داسایف نمود. گولیت پس از ناکامی جام جهانی ۱۹۹۰ در گروه مرگ بازیها و رویارویی با آلمان آماده در مرحله یکهشتم جام، در رقابتهای یورو ۱۹۹۲ بهطور مجدد درخشید و همراه با تیم هلند شانس نخست قهرمانی بازیها بود اما در مرحله نیمه نهایی مقابل دانمارک در ضربات پنالتی ناکام ماند. وی در بازیهای جام جهانی ۱۹۹۴ به یک تصمیم غیر مترقبه از حضور در تیم دیک ادووکات سر باز زد و علت آنرا ذکر نکرد؛ بنابراین مسابقات یورو ۹۲ آخرین حضور پررنگ وی در تیم ملی هلند بود. وی در سال ۱۹۹۴ با تیم آث میلان، برای سومین بار از حضور خود در این تیم، فاتح جام باشگاههای اروپا شد.
او مفسر ورزشی فوتبال شبکه ایاسپیان آمریکا است افتخارات
از هلند جایگاه اول جام ملتهای اروپا ۱۹۸۸ جایگاه سوم جام ملتهای اروپا ۱۹۹۲
|
|---|
|
9- سر بابی چارلتون
۱۱ اکتبر ۱۹۳۷ –۲۱ اکتبر ۲۰۲۳) بازیکن فوتبال اهل انگلستان و هافبک منچستر یونایتد و تیم ملی فوتبال انگلستان در دهههای ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ بود که در هر دو تیم رکورد بیشترین گل زده را داشت. بابی چارلتون برای منچستر یونایتد ۲۴۹ گل و برای تیم ملی انگلستان ۴۹ گل به ثمر رساند. رکورد وی در منچستر و در تیم ملی توسط وین رونی شکسته شد. از او به عنوان یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال انگلستان و جهان یاد میشود. بابی چارلتون با نام کامل رابرت بابی چارلتون در ۱۱ اکتبر ۱۹۳۷ در اشینگتون انگلستان زاده شد. وی فوتبال را از باشگاه منچستر یونایتد آغاز کرد. او یکی از بازماندگان سانحه هوایی مونیخ در سال ۱۹۵۸ بود
بابی چارلتون از معدود بازیکنان تاریخ فوتبال است که توانسته جام جهانی، لیگ قهرمانان و توپ طلا را به دست آورد. مثلث افسانهای او در کنار دنیس لا و جرج بست هیچگاه از خاطر هواداران فوتبال پاک نمیشود. مثلثی که توانست لیگقهرمان سال ۱۹۶۸ را با منچستریونایتد کسب کنند؛ هر سه آنها موفق به کسب توپ طلا شدند.
در نوامبر ۲۰۲۰ اعلام شد که بابی چارلتون به بیماری آلزایمر مبتلا شده است.
در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۳ خانواده چارلتون در بیانیهای تأیید کردند که او درگذشته است.او و جف هرست آخرین بازیکن زنده انگلیسی در فینال جام جهانی ۱۹۶۶ بودند. |
|---|
|
8_ریموند کوپا
زاده ۱۳ اکتبر ۱۹۳۱ – درگذشته ۳ مارس ۲۰۱۷) بازیکن فوتبال و هافبک اهل فرانسه بود که از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۲ میلادی عضو تیم ملی فوتبال فرانسه بودهاست. وی در ۴۵ بازی ملی حضور داشته است و در بازیهای ملیاش ۱۸ گل به ثمر رساند.او در مارس ۲۰۰۴ توسط پله به عنوان یکی از ۱۲۵ بازیکن برتر تاریخ جهان برگزیده شد. او موفق شد در سال ۱۹۵۸ توپ طلا را از آن خود کند. در سال 1941 در حالی که تنها 10 سال سن داشت به باشگاه جوانان نوکس له ماین پیوست و تا سال 1949 در آنجا ماند. پس از کسب مقام دوم در مسابقات ملی فوتبال جوانان فرانسه در سال 1949، او فوتبال حرفه ای خود را در سن 17 سالگی و در باشگاه آنژه که در لیگ دو فرانسه بود آغاز کرد. او دو فصل در آنجا بازی کرد اما آماری از او در آنژه موجود نیست. او سپس در سال 1951 به استاد رنس پیوست. او در فصل اولش در 33 بازی در لیگ توانست 8 گل به ثمر برساند. ریموند در سال 1952 به تیم ملی دعوت شد. او اولین گل های ملی اش را در تاریخ 11 نوامبر 1952 در ورزشگاه المپیک ایو دو مانوار در شهر پاریس کشور فرانسه مقابل ایرلند شمالی به ثمر رساند. او در آن بازی دو گل به ثمر رساند و در نهایت بازی با نتیجه 3 بر 1 به نفع فرانسه به اتمام رسید. او در فصل دومش باز هم به همان تعداد بازی کرد اما این بار 13 گل زد و در قهرمانی تیمش در لیگ کمک کرد. او در آن فصل بعد از برام اپل با 30 گل، دومین گلزن برتر تیمش بود. او در سال 1953 توانست به همراه استاد رنس قهرمان جام لاتین شود. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و دومین گلزن برتر با 3 گل (مشترک با مانوئل واسکز پرتغالی) بود. بهترین گلزن جام بین قاره ای آن سال ژائو مارتینز باز هم از کشور پرتغال با 4 گل بود. او در هر دو بازی مقابل والنسیا و آث میلان، گل پیروزی بخش را به ثمر رساند. او اولین گل رسمی خود در تیم ملی را در تاریخ 20 سپتامبر 1953 در مقابل لوکزامبورگ در مقدماتی جام جهانی 1954 به ثمر رساند.کوپا در سال 1954 به جام جهانی دعوت شد و توانست 1 گل هم مقابل مکزیک در بازی سوم مرحله گروهی به ثمر رساند. گلی که در دقیقه 88 وارد دروازه شد و پیروزی بخش هم بود. در فصل 1954/55 او با زدن 11 گل در 31 بازی به استاد رنس کمک کرد تا قهرمان لیگ شود. کوپا اولین بار وقتی در اسپانیا بازی کرد که در سال 1955 تیم های ملی فرانسه و اسپانیا در ورزشگاه چامارتین با هم بازی داشتند. او توانست در آن بازی یک گل به ثمر برساند. کوپا پس از آن بازی توجه ها رو به خود جلب کرد و بعد از آن روزنامه مارکا به او لقب ناپلئون فوتبال را داد. آخرین فصل او در استاد رنس 1955/56 بود. سال به عنوان اولین فرانسوی تاریخ برنده ی توپ طلا شد. آخرین فصل او در رئال مادرید 1958/59 بود که 11 گل در 37 بازی به ثمر رساند و قهرمانی جام باشگاه های اروپا را به دست آورد. در این سال او در رتبه دوم توپ طلا قرار گرفت و قافیه را به هم تیمی اش آلفردو دی استفانو باخت. بعد از 3 سال عالی که در رئال مادرید داشت. در حالی که سران باشگاه قراردادی 5 ساله را برای ادامه همکاری با او آماده کرده بودند، کوپا با تصمیمی عجیب حاضر به تمدید قراردادش نشد و ترجیح داد به تیم سابقش، استاد رنس برگردد. دلیل اصلی که کوپا حاضر به تمدید قراردادش با رئال مادرید نشد، بیزینس و تجارت بود. او در فصل 1959/60 که اولین فصلش بعد از بازگشتن به استاد رنس بود بهترین آمار گلزنی خود برای استاد رنس را ثبت کرد. او در 36 بازی موفق به زدن 14 گل در لیگ شد. در نهایت استاد رنس قهرمان لیگ شد و کوپا نیز سومین گلزن برتر تیمش شد. در فصل 1961/62 کوپا قهرمان لیگ شد.در سال 1962 او بعد از 10 سال بازی و زدن 18 گل و عملکرد عالی از تیم ملی فرانسه خداحافظی کرد. در فصل 1963/64 بعد از اینکه استاد رنس به مقام هفدهمی در لیگ رسید کوپا به همراه تیمش به دسته دو سقوط کردند. اما در نهایت در سال 1965/66 در دسته دوم قهرمان شدند و به دسته اول سقوط کردند.این آخرین قهرمانی او بود. در فصل 1966/67 کوپا در 33 بازی توانست 3 گل به ثمر برساند. او در سال 1967 و در سن 36 سالگی از فوتبال خداحافظی کرد. |
|---|
|
7-زیکو
زاده ۳ مارس ۱۹۵۳ در ریو دو ژانیرو) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل برزیل است. زیکو همچنین یکی از بهترین و تکنیکی ترین بازیکنان تاریخ فوتبال است و درپست خود ازبزرگترین هافبک های تاریخ فوتبال قرار میگیرد. دوری او از فوتبال اروپا و قهرمان نشدن در جام جهانی ۱۹۸۲ باعث شد تا به استحقاق واقعی خود نرسد. در تاریخ سوم مارس ۱۹۵۳ در شهر ریو دو ژانیرو واقع در برزیل زاده شد. زیکو که به پلهسفید هم معروف است یکی از دوستداشتنیترین بازیکنان فوتبال برزیل در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بود. او در ۸۸ بازی برای تیم ملی این کشور، ۶۶ گل وارد دروازه حریفان کرد. وی از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۳ و از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹ در باشگاه فلامینگو در ریو دو ژانیرو بازی میکرد. در این بین در ایتالیا هم با تیم اودینزه کالچو قرارداد داشت. وی هم مانند پله، در باشگاه و نیز تیم ملی، پیراهن اسطورهای شماره ۱۰ را به تن میکرد.
ویژگی او ضربات آزادی بود که از فاصله ۱۸ تا ۳۰ متری میزد. او تا امروز هم یکی از بهترین کاشتهزنهای دنیاست. او از سوی پله در فیفا ۱۰۰ قرار گرفت، فهرستی شامل ۱۲۵ بازیکن فوتبال برتر دنیا که هنوز در قید حیات هست ستاره بینالمللی زیکو در جام جهانی ۱۹۷۸ در آرژانتین طلوع کرد، گرچه در آنجا هنوز زیر سایه سلف خود در مرکز خط میانی تیم، روبرتو ریوهلینو قرار داشت. برزیل در آن جام سوم شد، اما زیکو در تمام بازیها روی نیمکت نشسته بود.
در جام جهانی ۱۹۸۲ در اسپانیا، به عنوان بهترین کارگردان خط میانی آن زمان دنیا حضور یافت و برزیل هم در آن جام، با وجود مصدومیت مهاجمانش، کارهکا و رینالدو، بخت اول قهرمانی محسوب میشد. زیکو در کنار سوکراتس، فالکائو و تونینیو سرز، یکی از چهار بازیکن رؤیایی بهترین خط میانی تاریخ فوتبال برزیل را تشکیل میداد. در این جام زیکو چهار گل زد و برزیل ۳ بر ۱ بر آرژانتین، مدافع عنوان قهرمانی غلبه کرد، اما در مرحله بعدی ۲ بر ۳ از ایتالیا که بعد هم قهرمان جهان شد، شکست خورد. نمایش برزیل در این بازی مورد انتقادات شدیدی قرار گرفت: یک تساوی کافی بود تا برزیل به مرحله نیمه نهایی صعود کند. با وجود شکست، از تیم سال ۸۲ برزیل، تحت رهبری تله سانتانا، در کنار تیم سال ۱۹۷۰ که در مکزیک قهرمان جهان شد، به عنوان بهترین تیمهای تاریخ فوتبال برزیل یاد میشود. زیکو در این باره میگوید: " تیم رویایی ما، بهترین تیم تمام دوران برزیل بود. شکست ما برای کل دنیای فوتبال بد بود، چراکه فوتبال در مسیر اشتباهی افتاده بود ".
در جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ در مکزیک، بازهم زیکو یکی از برترین بازیکنان جهان بود، با این حال ستاره او در حال افول بود. به دلیل مصدومیت در بیشتر بازیها نتوانست حاضر باشد و فقط دقایقی کوتاهی به عنوان یار جایگزین به میدان میآمد. حتی در دیدار پرهیجان مرحله یک چهارم نهایی در مقابل فرانسه هم نتوانست تأثیری در نتیجه بازی داشته باشد. وی در دقیقه ۷۲ به جای مولر وارد زمین شد، در دقیقه ۸۲، ضربه پنالتیاش را ژول باتس، دروازهبان فرانسه مهار کرد. این بازی با پیروزی ۵ بر ۴ فرانسه در ضربات پنالتی و حذف برزیل به پایان رسید فلامینگو
سری آ برزیل(۴): ۱۹۸۰ ، ۱۹۸۲ ، ۱۹۸۳ ، ۱۹۸۷ کامپئوناتو کاریوکا(۶): ۱۹۷۲ ، ۱۹۷۴ ، ۱۹۷۸ ، ۱۹۷۹ ، ۱۹۸۱ ، ۱۹۸۶ کوپا لیبرتادورس(۱): ۱۹۸۱ جام باشگاه های جهان(۱): ۱۹۸۱ مقام سومی جام جهانی: ۱۹۷۸ مقام سومی کوپا امریکا: ۱۹۷۹ فردی ویرایش بازیکن فوتبال سال آمریکای جنوبی: ۱۹۷۷ ، ۱۹۸۱ ، ۱۹۸۲ آقای گل برزیل: ۱۹۸۰ بازیکن فوتبال سال آمریکای جنوبی و بازیکن فوتبال سال جهان: ۱۹۸۱ بازیکن فوتبال سال آمریکای جنوبی: ۱۹۸۲ بازیکن فوتبال سال جهان (غیررسمی): ۱۹۸۳ بازیکن سال ایتالیا: ۱۹۸۴ بهترین بازیکن جام جهانی فوتبال ساحلی: ۱۹۹۵ شماره ۹ فهرست برترین بازیکنان جهان از سوی مجله فرانس فوتبال شماره ۱۴ فهرست برترین بازیکنان قرن جهان از سوی IFFHS عضو فیفا ۱۰۰ افتخارات به عنوان مربی ویرایش باشگاهی
فنرباغچه
سوپر لیگ ترکیه(۱): ۲۰۰۷ سوپر جام ترکیه(۱): ۲۰۰۷ راهیابی به مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا: ۲۰۰۸ بنیادکار
لیگ برتر ازبکستان(۱): ۲۰۰۸ جام حذفی ازبکستان(۱): ۲۰۰۸ زسکا مسکو
جام حذفی روسیه(۱): ۲۰۰۹ سوپر جام روسیه(۱): ۲۰۰۹ المپیاکوس
نایب قهرمانی سوپر لیگ یونان: ۲۰۱۰ گوا
نایب قهرمانی سوپر لیگ هند: ۲۰۱۵ کاشیما آنتلرز
لیگ قهرمانان آسیا(مدیر فنی)(۱): ۲۰۱۸[۱] ملی
برزیل
نایب قهرمانی جام جهانی(دستیار): ۱۹۹۸ ژاپن
جام ملت های آسیا(۱): ۲۰۰۴ فردی
مربی سال ترکیه: ۲۰۰۷
او از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۳ و از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹ در تیم فلامینگو در ریو دو ژانیرو بازی میکرد. زیکو در تیم اودینزه کالچو بازیکن کلیدی بهشمار میرفت. پیراهن او شماره ۱۰ بود |
|---|
|
6-میشل پلاتینی
بازیکن سابق فوتبال اهل فرانسه است که در پست هافبک بازی میکرد. وی رئیس سابق یوفا بوده است]. از پلاتینی با ۳۵۶ گل به همراه زین الدین زیدان، دیگو آرماندو مارادونا، پله، یوهان کرایف،فرانتس بکن باوئر و آلفردو دی استفانو به عنوان بزرگترین بازیکنان قرن بیستم میلادی نام برده میشود. پلاتینی سه بار متوالی از سوی مجله فرانس فوتبال به عنوان بهترین بازیکن(جایزهٔ توپ طلا) در یوونتوس انتخابشد. وی روز ۲۷ ژانویه سال ۲۰۰۷ میلادی به عنوان رئیس یوفا، جانشین جوهانسون شد. میشل پلاتینی رئیس یوفا در لهستان، سپتامبر ۲۰۱۰ اطلاعات شخصی نام کامل میشل فرانسوا پلاتینی زادروز ۲۱ ژوئن ۱۹۵۵ (۶۸ سال) زادگاه Jœuf, فرانسه قد ۱٫۷۸ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ) پست هافبک باشگاههای جوانان ۱۹۶۶–۱۹۷۲ AS Jœuf باشگاههای حرفهای* سالها باشگاهها بازی† (گل)† ۱۹۷۲–۱۹۷۹ نانسی ۱۸۱ (۹۸) ۱۹۷۹–۱۹۸۲ سناتین ۱۰۴ (۵۸) ۱۹۸۲–۱۹۸۷ یوونتوس ۱۴۷ (۶۸) مجموع ۴۳۲ (۲۲۴) تیم ملی ۱۹۷۶–۱۹۸۷ فرانسه[۱] ۷۲ (۴۱) ۱۹۸۸ کویت ۱ (۰) دوران مربیگری ۱۹۸۸–۱۹۹۲ فرانسه تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است. پلاتینی یکی از بزرگترین و نامدارترین بازیکنان تاریخ فوتبال شمرده میشود که روزگاری با تکنیک بی نظیر،گلزنی های متعدد و بازیسازی های بی وصفش برای تیم یوونتوس وتیم فرانسه توانست سه بار پی در پی توپ طلای اروپا را کسب کند.او همچنین ۷۲ بازی ملی برای تیم ملی فوتبال فرانسه انجام دادهاست و ۴۱ گل نیز به ثمر رساندهاست. وی با یوونتوس به افتخارات زیادی از جمله سوپرکاپ اروپا و سری آ ایتالیا و جام در جام اروپا و سوپر کاپ ایتالیا و قهرمانی اروپا (نسخهٔ سابق _لیگ قهرمانان اروپا_ و جام بین قارهای دستیافت. وی در ایتالیا با یوونتوس سه بار متوالی آقای گل سری آ و سه بار متوالی برندهٔ عنوان توپ طلا شد.
پلاتینی در زمان خود یکی از بهترین کاشته زنان جهان بود.
|
|---|
|
5- زین الدین زیدان
زادهٔ ۲۳ ژوئن ۱۹۷۲) ملقب به زیزو؛ مربی فوتبال کنونی و بازیکن فوتبال بازنشستهٔ فرانسوی است که یکی از بهترین مربیان فوتبال کنونی جهان و از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال به شمار میرود. او در پست هافبک تهاجمی برای تیمهای باشگاهی یوونتوس و رئال مادرید و نیز تیم ملی فرانسه بازی میکرد. زیدان به دلیل مهارت بسیار بالا در تکنیک، بازیسازی، دید، پاسکاری و کنترل توپ مشهور شد. زیدان در طول فعالیت حرفهای خود سه عنوان بهترین بازیکن سال فوتبال جهان از سوی فیفا در سالهای ۱۹۹۸، ۲۰۰۰ و ۲۰۰۳، یک عنوان بهترین بازیکن لیگ ۱ فرانسه، یک عنوان بهترین بازیکن لیگ سری آ ایتالیا و دو عنوان بهترین بازیکن خارجی لالیگا را کسب کرد و نام او در فیفا ۱۰۰ (فهرست بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال از نظر پله) حضور دارد. او همچنین برنده جایزه بهترین بازیکن سال اروپا، جایزهٔ با ارزشترین بازیکن جام باشگاههای اروپا و نیز جایزهٔ بهترین بازیکن جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ شدهاست و به قهرمانی جام جهانی ۱۹۹۸، جام ملتهای اروپا، جام باشگاههای اروپا، لیگ ایتالیا، و لیگ اسپانیا نائل آمدهاست و از این رو میتوان او را از پرافتخارترین بازیکنان تاریخ فوتبال دانست. زیدان سه بار در دیدار پایانی جام جهانی و نیز دیدار پایانی جام باشگاههای اروپا گل زدهاست که دوبار گلزنی در دیدار پایانی جام جهانی به جام ۱۹۹۸ مربوط میشود که در این جام زیدان دوبار توانست با سرزنی دروازه برزیل را باز کند و با فرانسه به قهرمانی برسد. در دیدار پایانی لیگ قهرمانان اروپا سال ۲۰۰۲، او با پای چپ گلی را به ثمر رساند که موجب قهرمانی تیم رئال مادرید در این جام شد و این گل به عنوان یکی از بهترین گلها در تاریخ رقابتهای لیگ قهرمانان اروپا به ثبت رسیدهاست. زیدان در فرانسه ردهٔ اول بهترین بازیکن فوتبال تاریخ فرانسه را به خود اختصاص دادهاست.
زیدان در جام جهانی ۲۰۰۶ نیز عملکرد درخشانی داشت و به عنوان بهترین بازیکن جام معرفی شد. او پس از دیدار پایانی این جام از فوتبال خداحافظی کرد و به این ترتیب رئال مادرید آخرین تیم باشگاهی و دیدار پایانی جام جهانی ۲۰۰۶ آخرین بازی حرفهای او بود.
وی از ابتدای سال ۲۰۱۳ به عنوان دستیار در کنار کارلو آنچلوتی مشغول به حرفهٔ مربیگری در باشگاه رئال مادرید شد و سپس از ژانویهٔ ۲۰۱۶ هدایت رئال مادرید را به عنوان سرمربی برعهده گرفت که در مدت حضورش تا مه سال ۲۰۱۸، بعد از کسب موفقیتهایی همچون سه عنوان قهرمانی پیاپی در لیگ قهرمانان اروپا، از سوی فیفا به عنوان برترین مرد مربی فوتبال سال ۲۰۱۷ جهان برگزیده شد اما او در مه ۲۰۱۸ از سِمت خود در رئال مادرید کنارهگیری کرد] ولی در مارس ۲۰۱۹ به رئال مادرید بازگشت. او در سال ۲۰۲۰ توانست با رئال مادرید قهرمان لالیگا و سوپرکاپ اسپانیا شو در سال ۲۰۰۱ زیدان در یکی از مشهورترین انتقالهای تاریخ فوتبال به رئال مادرید پیوست. رقم این انتقال، ۷۴ میلیون یورو بود که تا آن زمان در تاریخ فوتبال بیسابقه بود و حتی تا ۱۰ سال بعد هم هیچ بازیکنی به این مبلغ هنگفت به باشگاهی دیگر منتقل نشد. او در سالهایی به رئال مادرید پیوست که این تیم با جذب بزرگترین ستارگان جهان به داشتن «کهکشانی» از بازیکنان فوتبال مشهور بود. زیدان یکی از مهمترین ستارههای این کهکشان بود و از سایر ستارههای نورانی آن میشود به کسانی چون دیوید بکهام، روبرتو کارلوس، لوئیس فیگو، رائول گونزالس و رونالدو اشاره کرد. زیدان پنج سال آخر عمر فوتبالی خود را در رئال گذراند و جمعاً در ۱۵۵ بازی لیگ اسپانیا به میدان آمد و ۳۴ گل به ثمر رساند.
اوج دوران او با این تیم در فینال جام باشگاههای اروپا ۲۰۰۱–۲۰۰۲ بود. این بازی در ورزشگاه همپدن پارک، گلاسکوی اسکاتلند برگزار میشد و رئال مادرید و بایر لورکوزن در فینال در برابر هم قرار گرفته بودند. زیدان در این بازی گل پیروزی رئال را به ثمر رساند تا بالاخره قهرمانی جام باشگاههای اروپا را نیز به کارنامهاش اضافه کند. در ضمن گل او در این فینال از زیباترین گلهای تاریخ فوتبال شمرده میشود.
زیدان در ۷ مه۲۰۰۶ آخرین بازی باشگاهی خود برای رئال مادرید (و آخرین بازی باشگاهی عمرش) را انجام داد. در این بازی که در ورزشگاه معروف سانتیاگو برنابئو انجام میگرفت، همتیمیهای او لباس ویژهای پوشیده بودند که عنوان «زیدان، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶» را بر خود داشت. هواداران رئال به گرمی از زیدان استقبال کردند. این بازی مقابل ویلا رئال بود و نهایتاً ۳–۳ مساوی تمام شد. زیدان گل دوم تیمش را به ثمر رساند. در انتهای این بازی، او پیراهنش را با خوان رومان ریکلمه، از ویارئال، تعویض کرد. تشویق شدید تماشاچیان به حدی بود که او را به گریه انداخت. همچنین بازی با همین تیم در سال ۲۰۰۵ موضوع فیلم مستندی به نام «زیدان، چهرهای از قرن بیست و یکم» شد. افتخارات
جام باشگاههای جهان(۲): ۲۰۱۶، ۲۰۱۷ جایزهها و افتخارت شخصی سرمربی ماه لالیگا: آوریل ۲۰۱۶، مه ۲۰۱۷ سرمربی سال فوتبال فرانسه: ۲۰۱۶، ۲۰۱۷ سرمربی سال جهان: ۲۰۱۷ سرمربی سال جهان از نگاه فدراسیون بینالمللی تاریخ و آمار فوتبال: ۲۰۱۷، ۲۰۱۸ جایزه اونز طلایی بهترین سرمربی سال: ۱۷-۲۰۱۶، ۱۸-۲۰۱۷ سرمربی سال جهان از نگاه ورلد ساکر: ۲۰۱۷ سرمربی سال جهان از نگاه گلوب ساکر: ۲۰۱۷ سرمربی سال جهان از نگاه ایاسپیان: ۲۰۱۷ بهترین سرمربی سال لالیگا: ۲۰-۲۰۱۹ |
|---|
|
4- دیگو آرماندو مارادونا
زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۹۶۰ – درگذشتهٔ ۲۵ نوامبر ۲۰۲۰) سرمربی و بازیکن فوتبال بازنشستهٔ اهل آرژانتین بود. وی گاه به عنوان بهترین و غالباً به عنوان یکی از بهترین بازیکنان تمام ادوار تاریخ فوتبال جهان شناخته میشود. در نظرسنجیای که از سوی فیفا انجام شد، او همراه با پله برنده عنوان برترین بازیکن قرن بیستم میلادی شد.] مارادونا تیم ملی آرژانتین را با درخشش خود در جام جهانی ۱۹۸۶ به قهرمانی رساند. استعداد، تکنیک، چابکی، دید قوی، پاسهای دقیق، مهارت در کنترل توپ و دریبل زنی مهار نشدنی مارادونا باعث شده بود تا با وجود قامت کوتاهی که دارد، در فوتبال سرآمد باشد و به او لقب «پسر طلایی» (به اسپانیایی: El Pibe de Oro) را بدهند. مارادونا اولین بازیکن در تاریخ فوتبال بود که دو مرتبه رکورد نرخ نقل و انتقالات را در جهان شکست. او اولین بار با بهای ۵ میلیون یورو به بارسلونا در لالیگا و بار دوم با بهای ۶٫۹۵ میلیون یورو به ناپولی در سری آ پیوست. او در دوران حرفهای خود برای تیمهای آرژانتینوس جونیورز، بوکا جونیورز، بارسلونا، ناپولی و سویا و نیولز اولد بویز به عنوان یک بازیساز توانا، در پست هافبک هجومی بازی کرد. مارادونا در بارسلونا و ناپولی به بیشتر موفقیتهای باشگاهیاش دست یافت.
مارادونا در رده ملی، ۹۱ بار برای تیم ملی آرژانتین به میدان رفت و ۳۴ بار گلزنی کرد. او در چهار جام جهانی فوتبال شرکت داشت. مارادونا در یکچهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک (۲–۱) هر دو گل پیروزی آرژانتین را در برابر انگلستان که از مدعیان قهرمانی بود، وارد دروازه کرد، تا آرژانتین در نیمه نهایی و فینال نیز با کارکرد درخشان او برابر بلژیک و آلمان غربی به پیروزی رسیده و قهرمان شود. گل اول مارادونا در این دیدار که توپ را زیرکانه با دست وارد دروازه کرد، به گل «دست خدا» معروف شد. او بعد از گل دست خدا و آغاز مجدد بازی، ۶۰ متر را با دریبل زدن چهار بازیکن انگلیس و دروازهبان این تیم پیمود و گل دوم تیمش را هم به ثمر رساند که بسیاری آن را بهترین گل تاریخ فوتبال میدانند. سال ۲۰۰۲ در نظرسنجی فیفا این گل بهعنوان «گل قرن» فوتبال برگزیده دیگو مارادونا در تاریخ ۲۵ نوامبر ۲۰۲۰، در خواب و بر اثر حمله قلبی درگذشت؛ در حالی که دو هفته پیش از آن به دلیل لخته شدن خون در مغزش در بیمارستان بستری و پس از جراحی مرخص شده بود. و پس از تشییعی انبوه از جمعیت در قبرستانی در بوینس آیرس در کنار قبر پدر و مادرش به خاک سپرده شد. افتخارات
باشگاهی آرژانتین بوکا جونیورز
قهرمان لیگ برتر آرژانتین: ۱۹۸۱ اسپانیا بارسلونا
قهرمان کوپا دل ری: ۱۹۸۳ قهرمان کوپا دی لالیگا: ۱۹۸۳ قهرمان سوپرجام فوتبال اسپانیا: ۱۹۸۳ ایتالیا ناپولی
قهرمان سری آ (۲): ۸۷–۱۹۸۶، ۹۰–۱۹۸۹ قهرمان جام حذفی ایتالیا: ۱۹۸۶–۸۷ قهرمان لیگ اروپا: ۱۹۸۹ قهرمان سوپرجام ایتالیا: ۱۹۹۰ نایب قهرمان سری آ (۲): ۸۸–۱۹۸۷، ۸۹–۱۹۸۸ نایب قهرمان جام حذفی ایتالیا: ۸۹–۱۹۸۸ ملی آرژانتین تیم ملی آرژانتین
قهرمان جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال: ۱۹۷۹ قهرمان جام جهانی: ۱۹۸۶ نایب قهرمان جام جهانی: ۱۹۹۰ قهرمان جام فینالیسما: ۱۹۹۳ |
|---|
|
3- آلفردو استفانو دی استفانو لائوله
(زادهٔ ۴ ژوئیهٔ ۱۹۲۶ – درگذشتهٔ ۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۴) بازیکن و مربی سابق فوتبال آرژانتینی-اسپانیایی بود. او بهعنوان یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ فوتبال شناخته میشود. وی به مدت ۳۰ سال با ۲۳ گل زده بهترین گلزن تاریخ تیم ملی فوتبال اسپانیا و همچنین به مدت ۴۰ سال بهترین گلزن تاریخ باشگاه فوتبال رئال مادرید بوده است. دی استفانو دو بار در سالهای ۱۹۵۷ و ۱۹۵۹ برندهٔ توپ طلا شد. همچنین او اولین و تنها بازیکن تاریخ است که موفق به کسب سوپر توپ طلا شد. بسیاری از صاحبنظران برجستهٔ فوتبال، او را بهترین بازیکن تاریخ رئال مادرید و حتی برخی او را بهترین بازیکن تاریخ فوتبال میدانند. در سال ۱۹۹۹ میلادی، دی استفانو در یک رأیگیری که توسط فدراسیون بینالمللی تاریخ و آمار فوتبال انجام شد بهعنوان چهارمین بازیکن برتر قرن ۲۰ انتخاب شد. وی همچنین در رأیگیری دیگری که توسط نشریهٔ فرانس فوتبال انجام شد بهعنوان دومین بازیکن برتر تاریخ بعد از پله برگزیده شد. همچنین وی در لیست فیفا ۱۰۰ (۱۰۰ بازیکن برتر تاریخ از نظر پله) حضور دارد. به خاطر زحمات فراوان دی استفانو برای رئال مادرید، ورزشگاه دوم رئال مادرید، ورزشگاه آلفردو دی استفانو نامگذاری شده است. دی استفانو در یکی از بهترین نسلهای رئال مادرید که معروف به قوهای سفید بود بازی میکرد. سانتیاگو برنابئو پایهگذار این تیم طلایی بود که به غیر از دی استفانو، بازیکنان بزرگی مانند فرانس پوشکاش، فرانسیسکو خنتو و ریموند کوپا در این دوره بازی میکردند و از ارکان اصلی این تیم بودند.
وی پس از کریستیانو رونالدو، کریم بنزما و رائول گونزالس که به ترتیب با ۴۵۰، ۳۲۵ و ۳۲۳ گل بهترین گلزنان تاریخ رئال مادرید هستند، در جایگاه چهارم قرار دارد و بعد از لیونل مسی، با به ثمر رساندن ۱۸ گل بههمراه کریستیانو رونالدو بهترین گلزن ال کلاسیکو است. این بازیکن با درخشش خود در فصل ۵۴–۱۹۵۳ باعث شد رئال مادرید بعد از ۱۵ سال قهرمان لالیگا شود.
دی استفانو اولین بازیکنی بود که موفق شد دو بار برندهٔ توپ طلا شود. همچنین به خاطر عملکرد درخشان او در رئال مادرید و لالیگا، جایزهٔ بهترین بازیکن فصل لالیگا جایزهٔ آلفردو دی استفانو نامگذاری شده است.
این مهاجم به همراه باشگاه رئال مادرید و در فاصلهٔ سالهای ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۰ پنج بار پیاپی قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد و در همهٔ فینالها گلزنی کرد. همچنین او اولین بازیکن تاریخ است که در پنج فینال پیاپی در جام باشگاههای اروپا گلزنی کرده و در کل ۷ گل در این فینالها به ثمر رسانده است. او به همراه فرانس پوشکاش رکورددار گلزنی در فینال این رقابتها است رئال مادرید تصمیم داشت در سال ۱۹۵۲ به مناسبت ۵۰ سالگی این تیم با ریور پلاته یک مسابقهٔ دوستانه ترتیب دهد اما بعداً نظر سانتیاگو برنابئو عوض شد و آنها در برابر میلوناریوس به میدان رفتند. پس از آن بازی سران رئال تحت تأثیر دی استفانو قرار گرفتند.
بلافاصله بعد از بازگشت میلوناریوس به کلمبیا، سران بارسلونا در بوئنوس آیرس با مدیران ریور پلاته برای خرید دی استفانو دیدار کردند. هر چند دی استفانو متعلق به میلوناریوس بود اما ریور پلاته آخرین تیم وابسته به فیفا بود که دی استفانو در آن به میدان رفته بود. هر دو طرف موافقت کردند که دی استفانو با مبلغی معادل ۱۵۰ میلیون لیرهٔ ایتالیا به بارسلونا منتقل شود اما با توجه به اینکه دی استفانو هنوز با تیم کلمبیایی قرارداد داشت، کاتالانها باید تا سال ۱۹۵۴ صبر میکردند. در همان موقع رئال مادرید با میلوناریوس به توافق رسید و توانایی پرداخت تمام مبلغ انتقال را داشت. در اینجا بود که رقابت بر سر انتقال دی استفانو بین دو تیم اسپانیایی آغاز شد. دی استفانو با نمایندگان دو تیم ملاقات کرد، هرچند که رئال مادرید دستمزد بیشتری میداد اما باز هم توافقی حاصل نشد و هردو تیم ادعای مالکیت این بازیکن آرژانتینی را میکردند.
در نهایت فیفا نیز وارد ماجرا شد و آراماندو کالرو رئیس سابق فدراسیون اسپانیا را واسطه قرار داد. کالرو تصمیم گرفت دی استفانو سالهای ۱۹۵۴–۱۹۵۳ و ۱۹۵۶–۱۹۵۵ برای رئال مادرید و در سالهای ۱۹۵۵–۱۹۵۴ و ۱۹۵۷–۱۹۵۶ در بارسلونا توپ بزند که هردو طرف موافقت کردند. اگر چه کاتالانها موافقت کردند اما نارضایتیهایی در میان مدیران بارسلونا ایجاد شد و در نهایت رئیس این تیم استعفا داد.
از آنجا که چند بازی اول دی استفانو خیلی چشمگیر نبود، بارسلونا نیمی از قرارداد خود را به رئال مادرید فروخت و در نهایت دی استفانو بهطور کامل و رسمی به رئال مادرید پیوست. رئالیها با میلوناریوس قرارداد چهار ساله بستند و تمام مبلغ درخواستی تیم کلمبیایی را پرداخت کردند. همچنین برای دی استفانو دستمزدی در حدود دو برابر(۴۰ درصد) بیشتر از دستمزد دیگر بازیکنان تیم قرار دادند. این اتفاق باعث تشدید رقابت رئال مادرید و بارسلونا شد. در سال ۱۹۵۶ رئال مادرید ریموند کوپا را به خدمت گرفت اما به دلیل محدودیت بازیکنان خارجی در لا لیگا نمیتوانست برای رئال مادرید به میدان برود. اما در همان سال دی استفانو تابعیت اسپانیایی گرفت تا کوپا بتواند بازی کند.
رئال مادرید فصل را با حضور در جام باشگاههای جهان کوچک ۱۹۵۶ در ونزوئلا آغاز کرد. اسپانیاییها در برابر تیمهای واسکو دوگاما، آ.اس. رم و پورتو قرار گرفتند و هر سه بازی را بردند تا قهرمان این رقابت شوند. دی استفانو ۴ گل به ثمر رساند و آقای گل این رقابت شد. رئال مادرید در جام باشگاههای اروپا ۵۷–۱۹۵۶ با شکست دادن تیمهای راپید وین، منچستر یونایتد و نیس به فینال رسید. آنها در برابر آتالانتا قرار گرفتند و با نتیجهٔ ۲–۰ پیروز شدند و برای دومین سال پیاپی قهرمان اروپا شدند. دی استفانو نیز در فینال گلزنی کرد. رئال همچنین در آخرین دوره از رقابتهای جام لاتین با تکگل دی استفانو بنفیکا را شکست دادند و قهرمان این رقابتها شدند. همچنین دی استفانو موفق شد توپ طلای سال ۱۹۵۷ را از آن خود کند. رئالیها در آن سال بازیکنانی همچون کوپا، هکتور ریال، فرانسیسکو خنتو و البته دی استفانو را در اختیار داشتند و توانستند با یک عملکرد فوقالعاده، ۲۳ پیروزی متوالی در لا لیگا را بهدست آورند و قهرمان اسپانیا شوند. دی استفانو نیز با ۳۱ گل برای بار دیگر آقای گل این رقابتها شد.
در فصل بعد با ورود خوزه سانتاماریای اروگوئهای خط دفاع رئال تقویت شد. در آن فصل رئال مادرید بالاتر از اتلتیکو قهرمان اسپانیا شد و دی استفانو با ۱۹ گل آقای گل شد. در مرحلهٔ یکچهارم نهایی جام باشگاههای اروپای ۱۹۵۸ رئال مادرید به مصاف سویا رفت و بازی رفت را با نتیجهٔ فوقالعادهٔ ۸–۰ به پیروزی رسید. عملکرد دی استفانو در آن بازی بینظیر بود و موفق به ثبت ۴ گل شد. در بازی برگشت در شهر سویل دی استفانو مورد اهانت هواداران سویا قرار گرفت و رئال مادرید به تساوی ۲–۲ رضایت داد. در نیمهنهایی، رئالیها از تیم واشاش مجارستان عبور کردند و به فینال رسیدند تا در برابر میلان به میدان بروند. رئال مادرید با کامبک در فینال جام باشگاههای اروپا ۱۹۵۸ و گلزنی دی استفانو قهرمان اروپا شد. دی استفانو با ۱۰ گل آقای گل این رقابتها شد.
در فصل بعد، رئال مادرید با جذب فرانس پوشکاش یکی از بهترین زوجهای تاریخ فوتبال را بهوجود آورد. آنها با باخت از اتلتیک بیلبائو از کوپا دل ری حذف شدند و در رتبهٔ دوم لا لیگا قرار گرفتند. دی استفانو با ۲۳ گل آقای گل اسپانیا شد. علیرغم عملکرد بد در اسپانیا، سفیدپوشان در اروپا خوش درخشیدند و با پیروزی ۲–۰ در برابر تیم استاد رنس قهرمان اروپا شدند. دی استفانو نیز برای چهارمین سال پیاپی موفق به گلزنی در فینال شد. در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۵۹، با توجه به محبوبیت دی استفانو و پله، رئال مادرید یک بازی دوستانه با پله و تیم برزیلیاش سانتوس ترتیب داد. این مسابقه در ورزشگاه خانگی سانتوس برگزار شد و رئال با نتیجهٔ ۵ بر۳ پیروز شد. این بازی یکی ماندگارترین بازیهای تاریخ فوتبال است چون دو اسطورهٔ فوتبال یعنی دی استفانو و پله در برابر هم قرار گرفتند.
در رأیگیری توپ طلای ۱۹۵۹ دی استفانو بالاتر از ریموند کوپا و جان چارلز، برندهٔ توپ طلا شد.
در طول فصل ۱۹۶۰–۱۹۵۹ رئال مادرید دیدی را که یکی از بهترین هافبکهای فوتبال بود، جذب کرد. او با برزیل قهرمان جام جهانی ۱۹۵۸ شده بود و بالاتر از پله بهترین بازیکن جام جهانی شد. همچنین او همتیمی پله و گارینشا بود. سبک بازی این هافبک برزیلی مانند دی استفانو بود و خیلی زود با تیم سازگار شد. رئالیها در آن فصل به فینال جام باشگاههای اروپا ۱۹۶۰ راه پیدا کردند و با حضور ۱۳۵۰۰۰ تماشاگر، تیم آینتراخت فرانکفورت را با نتیجهٔ ۷–۳ شکست دادند. این مسابقه یکی از جذابترین بازیهای تاریخ فوتبال است. در این بازی دی استفانو ۳ گل و پوشکاش ۴ گل به ثمر رساندند. در آن سال دی استفانو با ۸ گل پایینتر از پوشکاش قرار گرفت. همچنین در لا لیگا رئال مادرید موفق به قهرمانی نشد و پوشکاش بالاتر از دی استفانو، آقای گل این رقابتها شد. همچنین در کوپا دل ری نیز با شکست در برابر اتلتیکو از این رقابت حذف شدند. افتخارات نشریه فرانس فوتبال در سال ۱۹۸۹ تصمیم گرفت بهترین بازیکن تاریخ فوتبال را انتخاب کند و نام جایزه آن را سوپر توپ طلا گذاشت. یوهان کرایف، میشل پلاتینی و آلفردو دی استفانو سه نامزدهای نهایی اعلام شدند و در نهایت دی استفانو در ۶۳ سالگی این جایزه را مال خود کرد.
لازم است ذکر شود که دی استفانو تنها بازیکن تاریخ فوتبال است که موفق به کسب سوپر توپ طلا میشود مرگ در سال ۲۰۱۴ دی استفانو دچار حمله قلبی دیگری شد و در ۵ ژوئیه ۲۰۱۴ به بیمارستان منتقل شد. پس دو روز بستری در بخش مراقبتهای ویژه در بیمارستان، در نهایت آلفردو دی استفانو در ۷ ژوئیه ۲۰۱۴ درگذشت. در ۸ ژوئیه، تابوت دی استفانو برای نمایش عمومی در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو قرار داده شد. فلورنتینو پرز رئیس رئال مادرید و ایکر کاسیاس کاپیتان رئال مادرید از جمله حضار بودند. دنبال مرگ وی، بسیاری از شخصیتهای معروف از جمله الکس فرگوسن، پله، کریستیانو رونالدو، دیگو مارادونا و بابی چارلتون ادای احترام کردند. در مرحله نیمه نهایی جام جهانی ۲۰۱۴ بین آرژانتین و هلند در تاریخ ۹ ژوئیه، به احترام دی استفانو همه حضار یک دقیقه سکوت کردند. همچنین تیم آرژانتین نیز به احترام او، روبانهای سیاه برتن کرد. در تاریخ ۱۴ ژوئیه دو تیم میلوناریوس و ریور پلاته به احترام بازیکن سابق خود یک بازی دوستانه در ورزشگاه خانگی میلوناریوس برگزار کردند |
|---|
|
2-یوهان کرایوف
متولد ۲۵ آوریل ۱۹۴۷ – مرگ ۲۴ مارس ۲۰۱۶) که بیشتر با نام یوهان کرویف شناخته میشود، فوتبالیست و مربی سابق فوتبال هلند بود. او در سالهای ۱۹۷۱، ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ بهترین فوتبالیست سال جهان شد و جایزه توپ طلا را کسب کرد.[ کرویف مشهورترین پیرو فلسفهٔ فوتبال موسوم به توتال فوتبال بود که توسط رینوس میشل پایهگذاری شد. کرویف به عنوان یکی از بزرگترین و تکنیکیترین بازیکنان تاریخ فوتبال شناخته میشود که با تکنیک خاص و قدرت رهبری خود توانست تیم ملی هلند را به فینال جام جهانی ۱۹۷۴ برساند. او همچنین نقشی بسیار تاثیرگذار در قهرمانیهای آژاکس در جام باشگاههای اروپا در سالهای ۱۹۷۱، ۱۹۷۲ و ۱۹۷۳ داشت. بسیاری اورا بزرگترین بازیساز تاریخ فوتبال میدانند. کرویف در طول دوران حرفهایش، ۴۰۱ گل و بیش از ۳۴۰ پاس گل به ثمر رساند. بعد از اینکه او در سال ۱۹۸۴ فوتبال را به عنوان بازیکن کنار گذاشت، در حرفهٔ مربیگری توانست موفقیتهای چشمگیری با دو تیم آژاکس آمستردام و بارسلونا به دست آورد، و بعد از آن نیز به عنوان یک مشاور بانفوذ در هر دو باشگاه کار خود را ادامه داد. پسر او، یوردی نیز بازیکن فوتبالی حرفهای بود.
در سال ۱۹۹۹، کرویف در یک رایگیری که توسط فدراسیون بینالمللی تاریخ و آمار فوتبال انجام شد بعد از پله، به عنوان دومین بازیکن برتر قرن ۲۰ انتخاب شد.] وی همچنین در رایگیری دیگری که توسط نشریهٔ فرانس فوتبال انجام شد به عنوان سومین بازیکن برتر تاریخ فوتبال برگزیده شد. او اغلب بعد از کریستیانو رونالدو به عنوان دومین بازیکن برتر تاریخ اروپا شناخته میشود در ۲۹ نوامبر سال ۱۹۷۰ در دیدار مقابل آ.زد. آلکمار که با پیروزی ۸ بر ۱ همراه بود، به رکورد ۶ گل در یک بازی دست یافت. در همان فصل، آژاکس با پیروزی ۲ بر ۰ در بازی فینال جام باشگاههای اروپا در برابر پاناتینایکوس آتن یونان، برای اولین بار قهرمان آن مسابقات شد. در همان سال، یوهان کرویف هم برای اولین بار بهترین بازیکن مرد سال اروپا شد. در فصل ۷۲–۱۹۷۱ آژاکس توانست با کرویف از عنوان قهرمانی اروپا در مقابل اینتر میلان دفاع کند. در بازی فینال، کرویف هر دو گل آژاکس را وارد دروازه اینتر کرد. در فصل پاییز بعد از آن، آژاکس با برتری مقابل تیم ایندپندنته از آرژانتین، قهرمان جام باشگاههای جهان شد. در ژانویه ۱۹۷۳ با پیروزی ۳ بر ۲ در برابر گلاسکو رنجرز اسکاتلند، قهرمانی سوپرجام اروپا هم به دست آمد. آژاکس فصل ۷۳–۱۹۷۲را با سومین قهرمانی پیاپی لیگ به پایان برد. در این فصل، کرویف در دیدار دربی مقابل اف.سی. آمستردام، اولین و نیز آخرین گل به خودی را وارد دروازه تیمش کرد. اولین بازی ملی کرویف در تاریخ ۷ سپتامبر سال ۱۹۶۶ در روتردام در دیدار مقدماتی جام ملتهای اروپا در برابر مجارستان بود (۲: ۲). درست در دومین بازی ملی بود که شیوه بازی شتابزده و بدون فکر او منجر به یک بدبیاری شد. او در بازی مقابل چکسلواکی از سوی رودی گلوکنر؛ داور اهل آلمان شرقی آن دیدار در دقیقه ۷۶ از زمین اخراج شد. بدین ترتیب او اولین بازیکن هلندی بود که در یک دیدار ملی از زمین مسابقه اخراج میشد. پس از گذراندن یک سال محرومیت از سوی فدراسیون فوتبال هلند، در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۱۹۶۷ توانست دوباره در تیم ملی حضور پیدا کند. در این دیدار، تنها پس از دو دقیقه در دیدار مقدماتی جام ملتهای اروپا، گل پیروزی را وارد دروازه آلمان شرقی کرد. جام جهانی ۱۹۷۴ با رهبری او بود که هلند در جام جهانی ۱۹۷۴ نایب قهرمان شد. او بهترین بازیکن مسابقات شناخته شد و شاید قهرمانی هلند در آن جام میتوانست پاداش خوبی برای فوتبال زیبا و تسلط لالهها در اجرای توتال فوتبال باشد. هلند در راه رسیدن به فینال، آلمان شرقی را ۰–۴ و برزیل و آرژانتین را با نتیجه مشابه ۲–۰ برد. هر دو گل بازی با آرژانتین و گل دوم بازی با برزیل، مدافع عنوان قهرمانی را کرویف به ثمر رساند. حاشیه جالبی که در آن جام اتفاق افتاد این بود که کرویف لباس طراحی شده توسط آدیداس برای تیم ملی هلند را نمیپوشید. لباسی که او به تن میکرد دو خط در امتداد آستینش داشت و لباس اصلی هلند ۳ خط. دلیل این کار احتمالاً قراردادش با پوما بودهاست.
آخرین بازی ملی
وی آخرین بازی ملیاش را در۲۶ اکتبر سال ۱۹۷۷ در آمستردام در مقدماتی جام جهانی در مقابل بلژیک انجام داد که به پیروزی ۱ بر ۰ هلند انجامید. بعد از این که کرویف از تیم ملی کنارهگیری کرد، ارنست هاپل که کمی قبل از جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین از سوی فدراسیون فوتبال هلند به سرمربیگری تیم ملی منصوب شده بود، سعی کرد او را متقاعد به بازگشت به تیم کند، اما موفق نشد.
کارنامه ملی
یوهان کرویف در مجموع ۴۸ بازی ملی انجام داد و ۳۳ گل هم زد و تیمش را ۳۳ بار به عنوان کاپیتان در زمین هدایت کرد. اگرچه حضور بینالمللی اش نسبتاً کوتاه بود و این بازیکن استثنایی هرگز موفق نشد به همراه تیم ملی کشورش عنوان قهرمانی جهان را کسب کند یا بر سکوی نخست اروپا بایستد، اما مقایسه فوتبال او با ستارگانی چون پله، بکنباوئر و مارادونا، قیاس کاملا درستی است .
پایان حضور در زمین فوتبال
در سال ۱۹۷۷ در تصمیمی ناگهانی از بازیهای ملی خداحافظی کرد. دلیل این کار در آن زمان اینطور اعلام شد که نمیخواست در جام جهانی کشور کودتا زده آرژانتین که مردم بسیاری قربانی آن شده بودند شرکت کند ۷۳–۱۹۷۲، ۷۴–۱۹۷۳، ۸۳–۱۹۸۲[ آقای پاس گل لیگ قهرمانان اروپا: ۷۵–۱۹۷۴[ آقای پاس گل لالیگا: ۷۵–۱۹۷۴[ آقای پاس گل جام حذفی هلند: ۷۲–۱۹۷۱[ بهترین بازیکن جام بین قارهای: ۱۹۷۲ آقای پاس گل جام اینتر-سیتیز فیرز: ۷۰–۱۹۶۹[ بهترین فوتبالیست سال هلند: ۱۹۸۴، ۱۹۷۲، ۱۹۶۸ بهترین ورزشکار سال هلند: ۱۹۷۳، ۱۹۷۴ بهترین بازیکن خارجی فصل لالیگا (جایزه دون بالون): ۱۹۷۷، ۱۹۷۸ بهترین بازیکن لیگ آمریکای شمالی: ۱۹۷۹ جایزه اونز طلایی بهترین مربی سال جهان: ۱۹۹۲، ۱۹۹۴ بهترین سرمربی فصل لالیگا: ۱۹۹۲، ۱۹۹۱ بهترین سرمربی اروپایی فصل جهان به انتخاب مطبوعات ورزشی اتحادیه اروپا: ۹۲–۱۹۹۱ چهارمین سرمربی برتر تاریخ فوتبال از نگاه فرانسفوتبال: ۲۰۱۹ سومین بازیکن برتر قرن ۲۰اُم از نگاه فرانسفوتبال: ۱۹۹۹ بهترین فوتبالیست اروپایی قرن ۲۰اُم در رایگیری فدراسیون بینالمللی تاریخ و آمار فوتبال: ۱۹۹۹ حضور در ترکیب رویایی (منتخب) تاریخ جام جهانی از نظر فیفا: ۲۰۰۲ سومین بازیکن برتر نیمه دوم قرن بیستم در نظرسنجی جوبیلی طلایی یوفا حضور در تیم منتخب تاریخ فوتبال از نگاه فدراسیون بینالمللی تاریخ و آمار فوتبال: ۲۰۲۱ دومین بازیکن برتر قرن بیستم از نگاه فدراسیون بینالمللی تاریخ و آمار فوتبال: ۲۰۰۰ سومین بازیکن برتر قرن بیستم از نگاه ورلدساکر: ۱۹۹۹ پنجمین بازیکن برتر تاریخ فوتبال از نگاه ۹۰مین: ۲۰۲۲ چهارمین بازیکن برتر تاریخ فوتبال از نگاه یورو اسپورت: ۲۰۱۶ سومین بازیکن برتر تاریخ فوتبال از نگاه وواِتبال اینترنشنال: ۲۰۱۷ بهترین بازیکن تاریخ فوتبال از نگاه بلیچر ریپورت: ۲۰۱۱ |
|---|
|
1-ادسون آرانتس دو ناسیمنتو(پله)
۲۳ اکتبر ۱۹۴۰ – ۲۹ دسامبر ۲۰۲۲) که با نام پله شناخته میشود، بازیکن سابق فوتبال اهل برزیل بود که در پست مهاجم بازی میکرد.[ او بهعنوان یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ تلقی میشود و از سوی فیفا لقب «برترین» را گرفتهاست.[ او یکی از موفقترین و محبوبترین چهرههای ورزشی قرن بیستم بود. کمیته بینالمللی المپیک در سال ۱۹۹۹ میلادی از او به عنوان ورزشکار قرن یاد کرد و نامش از سوی مجلهٔ تایم در فهرست ۱۰۰ شخصیت برجسته قرن بیستم قرار گرفت. پله در سال ۲۰۰۰ میلادی از سوی فدراسیون بینالمللی تاریخ و آمار فوتبال (IFFHS) به عنوان بازیکن برتر جهان انتخاب شد و همچنین یکی از دو برندهٔ مشترک بازیکن قرن فیفا بود. پله در مجموع ۱٬۲۷۹ گل در ۱٬۳۶۳ بازی زدهاست که شامل بازیهای دوستانه نیز بودهاست و این موضوع از سوی رکوردهای جهانی گینس به رسمیت شناخته شدهاست پله در دوران بازیکنی خود، سه جام جهانی را کسب کرد و رکوردهای بسیاری، از جمله بیشترین گل در تاریخ فوتبال را شکست. از القاب دیگر او «ری» (شاه؛ سلطان) و «پرولا نگرا» (مروارید سیاه) بودند. او از نظر بسیاری از صاحبنظران، بزرگترین و بهترین بازیکن تاریخ فوتبال شناخته میشود. پله در تمام دورانی که فوتبال بازی میکرد موفق به بردن توپ طلا نشده بود، در حالی که توپ طلا از سال ۱۹۵۶ اهدا میشد (یعنی اولین سال بازی او در تیم سانتوس)؛ چرا که توپ طلا آن موقع تنها به بازیکنان اروپایی داده میشد. مجله فرانس فوتبال در سال ۱۹۹۹ میلادی در رایگیری از برندگان توپ طلا تا آن سال پله را با ۱۷ رای به عنوان برترین بازیکن قرن ۲۰ فوتبال انتخاب کرد. وی همچین از طرف کمیته بینالمللی المپیک برترین ورزشکار قرن ۲۰ شناخته شد.
وی فوتبال را از سال ۱۹۵۰ میلادی در سن ۱۰ سالگی شروع کرد و در سال ۱۹۵۸ میلادی با اینکه ۱۸ سال بیشتر نداشت، در جام جهانی سوئد جوانترین بازیکن برزیلی شناخته شد و همچنین توانست با گلزنی به افتخارات خویش بیفزاید. او ضمن مهارت بازی به عنوان هافبک یا مهاجم، مهارت کامل بازی با هر دو پا را داشت. تمامکنندهای قهار بود، دریبلزنی بینظیر و پاسوری به یاد ماندنی. او حتی — به عنوان یک فوروارد — تکلزن قهاری نیز بود. سرعت، قدرت و دقت شوت او از معروفترین ویژگیهایش بودند. او در دوران حرفهای خود در چهار جام جهانی بازی کرد و موفق به کسب ۳ جام جهانی (۱۹۶۲، ۱۹۵۸ و ۱۹۷۰) شد. در جامجهانی ۱۹۵۸ سوئد او با ۱۷ سال سن جوانترین بازیکن برزیل بود و موفق شد با گلزنی در فینال برزیل را قهرمان جهان کند. در جام جهانی ۱۹۶۲ در دومین بازی برزیل برابر چکسلواکی مصدوم شد و نتوانست برزیل را در دیدارهای بعدی همراهی کند. در جام جهانی ۱۹۶۶ نیز مصدومیت باعث شد تا تنها در دو بازی برای برزیل بازی کند و برزیل این بار در همان مرحلهٔ گروهی حذف شد؛ ولی در جام جهانی ۱۹۷۰ با قدرت بازگشت و با گلزنی در فینال برابر ایتالیا علاوه بر کسب جام قهرمانی یکی از معدود بازیکنانی شد که در دو فینال جام جهانی گلزنی کردهاند. او موفق شد در چهار دوره پیاپی جام جهانی گلزنی کند.
هنری کیسینجر در مقالهای در سال ۱۹۹۹ در مجله تایم خاطرنشان کرد که هر دو طرف در جنگ داخلی نیجریه در سال ۱۹۶۷ به مدت ۴۸ ساعت آتشبس اعلام کردند تا پله بتواند در پایتخت لاگوس در مسابقهای نمایشی بازی کند.
او تمام دوران فوتبال خود را در باشگاه برزیلی سانتوس بازی کرد و تنها در سالهای آخر به آمریکا رفت تا برای کاسموس بازی کند. بعد از بازنشستگی در ۱۹۷۷ او به عنوان شخصیتی ورزشی فعالیت کردهاست و مدتی وزیر ورزش برزیل بودهاست؛ و اولین بازیکنی است که از فیفا جایزه افتخاری بهترین بازیکن جهان را دریافت کردهاست؛ این اتفاق در سال ۲۰۱۴ میلادی رخ داد که در آن شب که مراسم اهدای توپ طلا بود به صورت افتخاری یک توپ طلا به پله نیز داده شد.
پله سفیر رسمی ویاگرا — یکی از داروهای مورد استفاده در درمان اختلال نعوظ — بود.[] او در تاریخ ۲۹ دسامبر سال ۲۰۲۲ در بیمارستان آلبرت انیشتین شهر سائو پائولو در ۸۲ سالگی درگذشت در سال ۱۹۵۶، دی بریتو، پله را به سانتوس، یک شهر صنعتی و بندری واقع در نزدیکی سائوپائولو برد تا برای باشگاه حرفه ای سانتوس اف سی بازی کند و به مدیران سانتوس گفت که این بازیکن ۱۵ ساله «بزرگترین بازیکن فوتبال در جهان خواهد بود.» پله، لولا، سرمربی سانتوس را در جریان قراردادش قرار داد و او در ژوئن ۱۹۵۶ قراردادی حرفهای با این باشگاه امضا کرد.[۱۱] پله در رسانههای محلی به عنوان یک سوپراستار آینده به شدت معرفی شد. او اولین بازی خود را برای تیم بزرگسالان در ۷ سپتامبر ۱۹۵۷ در سن ۱۵ سالگی مقابل کورینتیانس انجام داد و عملکرد چشمگیری در پیروزی ۷–۱ داشت و اولین گل دوران حرفهای پربار خود را در طول این مسابقه به ثمر رساند.
هنگامی که فصل ۱۹۵۷ شروع شد، پله در تیم اصلی قرار گرفت و در سن ۱۶ سالگی بهترین گلزن لیگ شد. ده ماه پس از عقد قرارداد حرفهای، این نوجوان به تیم ملی برزیل دعوت شد. پس از جام جهانی ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲، باشگاههای ثروتمند اروپایی مانند رئال مادرید، یوونتوس و منچستر یونایتد تلاش کردند تا او را به خدمت بگیرند.[] در سال ۱۹۵۸، اینتر میلان حتی موفق شد قراردادی معمولی با او ببندد، اما آنجلو موراتی به درخواست رئیس سانتوس در پی شورش هواداران برزیلی سانتوس مجبور شد قرارداد را پاره کند.] والنسیا همچنین توافقی را ترتیب داد که پله را پس از جام جهانی ۱۹۵۸ به باشگاه میآورد، اما پس از بازیهای او در تورنمنت، سانتوس اجازه نداد پله را بفروشد مرگ وی پله در تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۲۲ (برابر با ۸ دی ۱۴۰۱) در سن ۸۲ سالگی درگذشت. او از سال ۲۰۲۱ تحت معالجه سرطان روده بزرگ قرار داشت افتخارات
سانتوس سری آ برزیل: ۱۹۶۱، ۱۹۶۲، ۱۹۶۳، ۱۹۶۴، ۱۹۶۵، ۱۹۶۸[ جام لیبرتادورس: ۱۹۶۲، ۱۹۶۳ جام بین قارهای فوتبال: ۱۹۶۲، ۱۹۶۳ سوپرکاپ قهرمانان بین قارهای: ۱۹۶۸ کامپیوناتو پائولیستا: ۱۹۵۸، ۱۹۶۰، ۱۹۶۱، ۱۹۶۲، ۱۹۶۴، ۱۹۶۵، ۱۹۶۷، ۱۹۶۸، ۱۹۶۹، ۱۹۷۳ تورنیو ریو–سائوپائولو: ۱۹۵۹، ۱۹۶۳، ۱۹۶۴ نیویورک کاسموس لیگ فوتبال آمریکای شمالی: ۱۹۷۷[ لیگ فوتبال آمریکای شمالی، مسابقات قهرمانی کنفرانس آتلانتیک: ۱۹۷۷[ برزیل جام جهانی فوتبال: ۱۹۵۸، ۱۹۶۲، ۱۹۷۰[ تاچادو آتلانتیکو: ۱۹۶۰[ جام روکا: ۱۹۵۷، ۱۹۶۳[ تاچا اسوالدو کروز: ۱۹۵۸، ۱۹۶۲، ۱۹۶۸ کوپا برناردو اوهیگینز: ۱۹۵۹ آقای گل کمپئوناتو پائولیستا: ۱۹۵۷، ۱۹۵۸، ۱۹۵۹، ۱۹۶۰، ۱۹۶۱، ۱۹۶۲، ۱۹۶۳، ۱۹۶۴، ۱۹۶۵، ۱۹۶۹، ۱۹۷۳ بهترین بازیکن جوان جام جهانی فوتبال: ۱۹۵۸ توپ نقرهای جام جهانی فوتبال: ۱۹۵۸ توپ طلای فرانس فوتبال: ۱۹۵۸، ۱۹۵۹، ۱۹۶۰، ۱۹۶۱، ۱۹۶۳، ۱۹۶۴، ۱۹۷۰ بهترین بازیکن قهرمانی آمریکای جنوبی: ۱۹۵۹ گل د پلاکا: ۱۹۶۱ آقای گل سری آ برزیل: ۱۹۶۱، ۱۹۶۳، ۱۹۶۴ |
|---|
