اکثر ورزشکاران رشته های مختلف ما بر اساس پیش بینی قابل انتظار از دور رقابت ها کنار رفتند، حالا رشته های مختلفی مثل دوومیدانی، ژیمناستیک، تکواندو، وزنه برداری، سنگنوردی، کشتی آزاد و فرنگی برایمان باقی مانده است و بین آنها به جز کورسوی امیدواری از علیپور در سنگنوردی، مایه امیدمان همان نفرات 3 رشته اصلی هستند.
6 فرنگی کار، 5 آزادکار، 4 تکواندوکار و 2 وزنه بردار، 17 مردی را می سازند که می توانند هر کدام ما را به کسب مدال در مسابقات المپیک امیدوار کنند.
هیچ اشکالی ندارد که از این 17 ورزشکار به علت موقعیت قبلی و آمادگی و یا رکوردهای آنها انتظار کسب مدال داشته باشیم.
مثلا از کشتی آزاد می توانیم در ساده ترین حالت یک طلا و یک نقره و یک برنز، در کشتی فرنگی، یک طلا، یک نقره و یک برنز، در تکواندو یک نقره و یک برنز و در وزنه برداری یک نقره به دست آوریم.
می توانیم امیدواتر باشیم که در مسابقات المپیک 2 طلا، 4 نقره و 3 برنز داشته باشیم که البته حتی اگر این تعداد مدال هم بگیریم ضعیف ترین المپیکمان بعد از 2008 پکن خواهد بود. ما در پکن یک طلا گرفتیم اما در سه دوره قبل المپیک 13 طلا گرفتیم که 7 طلا مربوط به لندن، 3 طلا مربوط به ریو و 3 طلا به توکیو تعلق داشته است.