طرفداری | رضا علیپور، یوزپلنگ آسیا، مرد عمودی جهان، قهرمانی که سالها نام ایران را در میادین جهانی طنینانداز کرده بود، با امیدهای فراوان پا به المپیک پاریس گذاشت. همه نگاهها به او بود، کسی که بارها و بارها رکوردها را جابجا کرده و جهان را به تحسین واداشته بود. علیپور با صلابت و ارادهای که در وجودش موج میزد، مرحله به مرحله پیش رفت، به جمع ۸ نفر برتر رسید، سپس با درخششی خیرهکننده خود را به جمع ۴ نفر برتر رساند.
اما کسی نمیدانست علیپور چه درد و رنجی را در سکوت تحمل کرده است. بعدها، وقتی هیاهوی مسابقات خوابید، او فاش کرد که پیش از المپیک، تاندون انگشتش پاره شده بود. مصدومیتی که برای یک سنگنورد یعنی کابوس، یعنی هر بار لمس دیواره، هر بار فشار، همراه با درد و عذاب. اما علیپور هیچگاه از جنگیدن دست نکشید، حتی با این آسیب، به میدان رفت، با همان عزم همیشگی، برای ایران جنگید.
در نیمهنهایی، همه چشمها به دیواره سرعت دوخته شده بود. علیپور با ثبت زمان ۴.۸۴ ثانیه، یکی از بهترین رکوردهایش را به جا گذاشت، اما در رقابتی میلیثانیهای، حریف اندونزیایی با اختلافی ناچیز، تنها ۶ صدم ثانیه زودتر به پایان رسید. قلبها فرو ریخت، اما هنوز امید به مدال برنز زنده بود.
علیپور در دیدار ردهبندی برای کسب مدال برنز به مصاف واتسون، سنگنورد آمریکایی رفت. او باز هم عالی ظاهر شد، زمان ۴.۸۸ ثانیه را ثبت کرد، اما این بار هم حریف آمریکایی با زمان ۴.۷۴ ثانیه پیش افتاد. سکوی المپیک از دست رفت، و علیپور که سالها برای این لحظه جنگیده بود، با چشمانی پر از غرور و اندکی حسرت به جایگاه چهارم بسنده کرد.
لحظهای که ساموئل واتسون، حریف آمریکایی، در پایان رقابت مقابل علیپور تعظیم کرد، معنایی فراتر از نتیجه داشت. این تعظیم، ادای احترام به مردی بود که نامش با سرعت، قدرت و افتخار عجین شده است. اگرچه علیپور از مدال المپیک بازماند، اما جایگاه او در قلب میلیونها ایرانی و جامعه جهانی سنگنوردی جاودانه شد. المپیک شاید مدال را از او گرفت، اما چیزی که علیپور به جهان نشان داد، اراده، شجاعت و شرافتی بود که با هیچ مدالی قابل قیاس نیست.
