خیلی سال پیش، یک روز بعد از ظهر هوس کرد دل ما را ببرد و برد. "آقا" را سال ها می شناختیم. آدم اسرار آمیزی نبود. هرچه بود همان بود. ساده و دلنشین. حقش بیشتر از این ها بود ولی هیچ وقت در زندگی فوتبالی اش طغیان نکرد، فریاد نکشید، اعتراض نکرد.
آرژانتین خانه اش نبود. از اول هم نبود. خانه زانتی جای دیگری بود؛ در مه آتزا. در قلب همه آن هشتاد هزار نفری که هر هفته برای دیدن خدای عشقشان به استادیوم می رفتند. نوزده سال تمام...
برای او که نوزده سال تمام دویده بود، نشستن آخر راه بود. شبی که روی نیمکت، سه گل یوونتوسی ها را دید و پشت چهره معصومانه اش حسابی اشک ریخت.خاویر زانتی برای ما فوتبالی ها ثابت کرد که بعضی از آدم ها فقط یک بار اتفاق می افتند. آن قدر شیرین و خواستنی که گذر روزها و ماه ها هم پیرشان نمیکند. اصلا می خندند به ریش هرچه عدد و رقم و سن و سال است.زانتی به فوتبال یه چیز خیلی مهم یاد داد. یاد داد که برای موفق شدن فقط تلاش کافی نیست. ایمان و صبر دو کلمه کلیدی برای موفقیته
18 می 2014 او کفش ها را آویخت و نایب رییس باشگاه شد.به وجود اینکه هنوز معلوم نیست که این پست مانند بازی کردن به او لذت میدهد یا نه، باید گفته شود که اخلاق کاری و حرفه ای گری او در این پست از نکات قابل ذکر است.
با دیدن 40 سال در نزدیکی ها، او بین سال های 2011 تا 2013 30 بازی دیگر هم انجام داد. وقتی آوریل 2013، آشیل پایش پاره شد، فصل 2013-14 فقط با مصدومیت همراه بود.همه چیز های خوب یک روز به پایان میرسد و با وجود تمام مراقبت ها، زانتی هر چه نباشد یک انسان معمولی بود.خودش بعد از پاره شدن آشیلش گفت:" فقط میخواهم یک بار دیگر جلو چشمان هواداران اینتر به میدان بروم.شاید چند بار بیشتر.نمیخواهم خداحافظی از فوتبال به خاطر مصدومیت باشد."
مورینیو میگوید:" مربی او بودن افتخار است.او هم شخصیت دارد و هم قدرت و اینها یعنی یک بازیکن متفاوت.چه از نظر فیزیکی و چه از نظر ذهنی، او یک بازیکن 35 ساله نبود"
زانتی در مراسم خداحافظیش یه جمله زیبا گفت:
"من برای پیراهنی جنگیدم که به من معنا داد، نه فقط افتخار. هر بار که آن آبی و مشکی را به تن کردم، یادم آمد که قلب میلیونها نفر با من میتپد. زمین چمن، برایم خاک مقدسی بود؛ جایی که شکست و پیروزی، هر دو با عشق معنا پیدا میکردند.در اینتر، یاد گرفتم رهبر بودن فقط فریاد زدن نیست. گاهی سکوتی آرام همراه با تعهد، بیشتر فریاد میزند.تا وقتی نفس میکشم، این باشگاه، خانهی من است."
خیلی دل می خواهد یکی برود فیلم آن گل آسمانی اش به دروازه رم را ببیند و بغضش نگیرد. خیلی باید سنگ دل باشیم که اشک هایش را در شب رویایی مادرید و کسب سه گانه یادمان بیاید و اشک نریزیم...
سال 2027 قرارداد ماروتا تموم میشه و از تیم رفتنیه و قراره خودش رو بازنشسته کنه.به نظر من زانتی بهترین گزینه برای جانشینی ماروتا و رسیدن به مقام ریاست باشگاه هست.
شما چطور فکر میکنید؟
برای آبی ترین شهر دنیا
برای اینتر
برای زانتی
فورزا الکاپیتانو...
💙🖤💙🖤
