طرفداری | اولیویه داکو (Olivier Dacourt) زاده 25 سپتامبر 1974 در شهر مونتروی فرانسه است. او در پستهای هافبک دفاعی و هافبک نفوذی بازی میکرد. اولیویه اصالتی گودالوپی داشت و در محلهای با اکثریت مهاجران گودالوپ بزرگ شد. فوتبال برای اولیویه نیز به مانند بسیاری از فوتبالیستهای هم عصر، راهی برای فرار از مشکلات و نگرانیها بود. او فوتبال را از باشگاه محلی اولنای سوبوای مونتروی شروع کرد و در سال 1991، با نظر مساعد استعدادیابهای باشگاه استراسبورگ، راهی تیمهای پایه این باشگاه شد. داکو در سال 1992 به تیم اصلی استراسبورگ رسید و در هفته 29 برابر اوسر، نخستین بازیاش را در پستی غیر تخصصی یعنی مهاجم نوک، تجربه کرد. او تا پایان فصل در شش بازی تیمش به میدان رفت. در فصول بعدی همکاری با استراسبورگ، آمارهای هشت بازی در فصل 94-1993، 20 بازی در فصل 95-1994، 47 بازی در فصل 96-1995 و 39 بازی و دو گل در فصل 97-1996 به کارنامه داکو اضافه شد. او در فصل 96-1995، قهرمانی جام اینترتوتو و در فصل 97-1996 که با نخستین گلهایش برابر پاری سن ژرمن در لیگ و رائون در جام حذفی همراه بود، قهرمانی لیگ کاپ را تجربه کرد.
فرم عالی داکو، یکی از دلایلی بود که باشگاه استراسبورگ در جام یوفای فصل 98-1997، موفق به پیشروی تا مرحله یکهشتم نهایی شد. حذف رنجرز و لیورپول، از مهمترین لحظات مشترک داکو و استراسبورگ بود. این بازیکن در دیدار رفت برابر لیورپول، یک پاس گل را به ثبت رساند. 37 بازی و سه گل، حاصل این فصل موفق داکو در فوتبال فرانسه بود. او در سال 1998، پیشنهاد اورتون که ارزشی در حدود شش میلیون یورو داشت را پذیرفت و راهی فوتبال انگلستان شد. نخستین بازی داکو در لیگ برتر، دیدار برابر استون ویلا در هفته نخست آن بود. او بار دیگر ستاره دیدار تیمش برابر لیورپول بود و در بازی برگشت دربی مرسیساید، دروازه این باشگاه را باز کرد. هادرزفیلد در لیگ کاپ و میدلزبورو در لیگ برتر، از دیگر قربانیان داکو در 36 بازی فصل بودند. او به شدت در سکوهای اورتون محبوب بود زیرا در دو بزنگاه مهم برابر لیورپول درخشید و عملکرد خوبی را در تیمش ارائه داد. با این حال، همه محبوبیت این بازیکن پس از یک مصاحبه درباره عدم رضایتش از حضور در اورتون به «هو» شدن تبدیل شد.
در سال 1999، باشگاه لانس فرانسه، این بازیکن را با همان شش میلیون یورویی که اورتون برای جذبش هزینه کرد، به تیم خود افزود. داکو در لانس نیز عملکرد قابل قبولی داشت و بار دیگر نقش موثری در پیشروی تیمش در جام یوفا، این بار تا مرحله نیمه نهایی، داشت. بریس داکو در دیدار رفت مرحله یکهشتم نهایی جام یوفا برابر اتلتیکو مادرید، از مهمترین لحظات فصلش بود. او در رقابتهای لیگ برتر فرانسه یا دیویژن وان نیز طعم بریس در یک مسابقه را برابر اوسر، تجربه کرد. 37 بازی، چهار گل و دو پاس گل، حاصل عملکرد داکو در بازگشت به فرانسه بود. او در سال 2000 با 10.5 میلیون یورو به لیدز یونایتد پیوست و بار دیگر موفق به بازی در لیگ برتر انگلستان شد. سبک جنجگویانه فوتبال که با تکلهای بسیار موفقی همراه بود، داکو را به یک هافبک کامل برای تیمهای انگلیسی تبدیل کرده بود. نخستین بازی او برای لیدز برابر تیم سابقش، اورتون صورت گرفت. داکو در ادامه فصل، بازیکن فیکس لیدز در راه صعود به مرحله نیمه نهایی لیگ قهرمانان بود و به همراه این باشگاه، شگفتی دیگری در سطح قارهای آفرید. داکو که تجربه شگفتیسازی با استراسبورگ و لانس را داشت، در 13 بازی این تورنمنت، بازیهای قابل قبولی را از خود ارائه داد. او در رقابتهای لیگ داخلی نیز پس از ثبت تکگل سه امتیازی برابر آرسنال، دروازه نیوکاسل و اورتون (بازی برگشت) را باز کرد و فصلش را با آمار 48 بازی، سه گل و دو پاس گل به پایان رساند.
حضور تری ونبلز در لیدز، فضای بازی داکو را محدودتر از پیش کرد تا او با این مربی، اختلافات شدیدی را تجربه کند. داکو پس از یک فصل موفق، آمارهای 25 بازی در فصل 02-2001 و 9 بازی در شش ماه نخست فصل 03-2002 را به ثبت رساند. او در نقل و انتقالات زمستانی 2003، با قراردادی قرضی راهی رم شد تا فرم پیشین خود را بازیابی کند. اختلاف ونبلز با این بازیکن، آنچنان پیش رفته بود که این سرمربی ادعا کرد، هافبک فرانسوی تیمش را شخصاً بیرون کرده است. نخستین بازی داکو با پیراهن رم در هفته 16 سریآ برابر کیهوو ورونا شکل گرفت. او تا پایان فصل در 23 بازی، پیراهن باشگاه رم را پوشید و این باشگاه را به قرارداد دائمی با خودش، ترغیب کرد. رم در تابستان 2003، مبلغ شش میلیون یورو را به طرف انگلیسی خود پرداخت کرد تا این هافبک جنگنده فرانسوی را در ترکیبش داشته باشد. داکو در دومین فصل همکاری خود با رم، نخستین گلش با پیراهن این باشگاه را برابر یوونتوس به ثمر رساند و با آمار 33 بازی، یک گل و دو پاس گل، فصل خود را به اتمام رساند. پس از ثبت 28 بازی در فصل 05-2004، داکو گل دیگری را با پیراهن رم، برابر کیهوو جشن گرفت و آمار 38 بازی، یک گل و دو پاس گل را در فصل 06-2005، به ثبت رساند.
در سال 2006، داکور راهی اینتر شد تا پس از سه فصل و نیم بازی در پایتخت ایتالیا، حضور در نراتزوری را نیز به تجربیات خود اضافه کند. حضور روبرتو مانچینی در اینتر به عملکرد بسیار خوب داکو در فصل 07-2006، کمک بسیاری کرد. او در این فصل که با قهرمانی اینتر در سریآ و سوپرکاپ ایتالیا همراه بود، آمار 37 بازی و یک پاس گل را به ثبت رساند. این بازیکن در 13 بازی فصل 08-2007 به میدان رفته بود و در حالی که امیدواری فراوانی برای ادامه درخشش خود در پیراهن اینتر داشت، در هفته 14 سریآ و دیدار برابر فیورنتینا، دچار مصدومیت از ناحیه رباط صلیبی شد تا فصل را در همین نقطه به پایان برساند. خبر بد بعدی برای داکو، پس از بهبودی از مصدومیت، جدایی روبرتو مانچینی و حضور ژوزه مورینیو بود. مورینیو در زمان هدایت چلسی، در دیدار این باشگاه برابر رم، کینه خاصی از داکو داشت زیرا این بازیکن با تکل خشن خود، ستاره تیم مورینیو یعنی آرین روبن را مصدوم کرده بود. در نتیجه این مهم، داکو به بازیکنی سکونشین در اینتر تبدیل شد و تنها در هفته هفتم، به مدت 12 دقیقه برابر تیم سابقش، رم به میدان رفت. او در نقل و انتقالات زمستانی سال 2009، با قراردادی قرضی راهی فولام شد تا از ادامه کینهتوزیهای مورینیو، جان سالم به در ببرد. او در 12 بازی برای فولام به میدان رفت و سپس با پایان قرارداد قرضی خود، از اینتر نیز جدا شد. پس از این اتفاقات، او به بلژیک رفت و پیراهن استاندارد لیژ را پوشید. این تغییر فضا، آمار هشت بازی و یک پاس گل را برای این هافبک فرانسوی به همراه داشت. داکو در سال 2010، تصمیم به بازنشستگی از دنیای فوتبال گرفت.
داکو که تجربیات کاملی در تیمهای پایه فرانسه داشت، پیش از رسیدن به تیم ملی بزرگسالان کشورش در المپیک 1996 آتلانتا، تیم فوتبال فرانسه را همراهی کرد. او در سه بازی برای فرانسویها به میدان رفت و در مرحله یکچهارم نهایی، از المپیک خداحافظی کرد. نخستین بازی ملی داکو در جام کنفدراسیونهای 2001 صورت گرفت. این بازیکن که به تازگی به همراه لیدز در سطح اروپا درخشیده بود، در سه بازی این تورنمنت به میدان رفت و قهرمانی در رده ملی را به همراه فرانسه، تجربه کرد. دو سال بعد، داکو در دوره بعدی جام کنفدراسیونها حضور داشت و با چهار بازی به دومین قهرمانیاش در این تورنمنت رسید. او در یورو 2004 نیز حضور داشت اما فقط در سه بازی از چهار بازی ممکن آن به میدان رفت. آخرین بازی ملی داکو در سال 2004 برابر قبرس با یک پاس گلش همراه بود. او جام جهانی 2002 را به دلایل فنی و دوره 2006 آن را به دلیل اختلاف با کادر فنی وقت، از دست داد. ماجراجویی ملی داکو با 21 بازی، یک گل برابر اسلوونی و یک پاس گل به اتمام رسید. او پس از بازنشستگی، در ابتدا به تفسیر فوتبال در کانالهای تلویزیونی میپرداخت اما به ناگاه تصمیم گرفت تا چالشهای جدیدی را در عرصه تصویر تجربه کند. داکو در سال 2018، تصمیم گرفت تا به عنوان کارگردان با پروژههای مستند سینمایی، همکاری کند. در نخستین گام، او مستندی به نام «بخشی از غم» را با حضور ستارگان فوتبال مثل تیری آنری، فرانک ریبری و زلاتان ابراهیموویچ درباره نیمه تاریک زندگی ورزشیشان، کارگردانی کرد. او سپس مستندهای دیگری به نامهای «من یک نفر نیستم» با موضوع تجربیات برخورد با رفتارهای نژادپرستانه خودش، «پدر» با موضوع دنبالهروی از پدر توسط فرزندان فوتبالیستهای مشهور و «لحظه گرگ و میش قهرمانان» با موضوع چالشهای ورزشکاران پس از بازنشستگی را به پخش رساند. ماجراجویی داکو در سال 2025، با کارگردانی فیلم سینمایی «در جاده پدر»، حرفهایتر شد؛ داکو در این فیلم از همبازی سابقش یعنی رابرت پیرس نیز دعوت به همکاری کرد و به عنوان یکی از کارگردانان فیلم، آماده حضوری جدیتر در هنر هفتم شد.
