بارسا در طول ۱۵ سال تنها یک قهرمانی لالیگا کسب کرده بود، اما صرفِ «بقا» در دوران رژیم دیکتاتوری، خود یک پیروزی بود و شعار «بیش از یک باشگاه» را کاملاً معنادار میساخت.
امروز، پنجاه سال از درگذشت فرانسیسکو فرانکو، دیکتاتور اسپانیا، میگذرد. در آن زمان، باشگاه بارسلونا تحت مدیریت هیئت مدیره آگوستی مونتال و مربیگری هانس وایزوایلر قرار داشت. با وجود حضور ستارگانی چون یوهان کرایف، نیسکنس و سوتیل که بالاخره مجاز به بازی در کنار یکدیگر در لالیگا شده بودند، فصل ۷۶–۱۹۷۵ اصلاً خوب پیش نمیرفت.
آخرین بازی لالیگا در زمان حیات ژنرالیسیمو، تساوی غمانگیز ۱–۱ در نوکمپ مقابل هرکولس بود. اولین بازی پس از مرگ فرانکو، سه روز بعد، حتی بدتر بود: شکست ۱–۰ در خانه بتیس. در نهایت، رئال مادرید، قهرمان فصل قبل، دوباره جام را بالای سر برد.
با این حال، یک شب به یادماندنی در تاریخ بارسا رقم خورد: ۲۸ دسامبر ۱۹۷۵. بارسا موفق شد مادریدِ تحت هدایت میلجانیچ را ۲–۱ شکست دهد. این بازی نه به خاطر گل نیسکنس در دقیقه ۳ و نه به خاطر والی برتری رکساس در وقتهای تلفشده به تاریخ پیوست، بلکه به این دلیل که برای اولین بار، نوکمپ مملو از پرچمهای کاتالانی (سنیرِاس) شد. این نمایش ناگهانی از هویت کاتالان توسط مدیران کاتالانگرای هیئت مدیره مونتال، از جمله گرانادوس و روسل، ترتیب داده شده بود، نمایشی که حتی پخش سیاهوسفید تلویزیون ملی اسپانیا نیز نتوانست آن را پنهان کند.
این بارسای مقاومت سیاسی بود که، از نظر ورزشی، با بزرگان اروپا فاصلهای چشمگیر داشت. بارسا در آن مقطع، هیچ عنوان بزرگ قارهای نداشت، تنها یک قهرمانی لالیگا در ۱۵ سال قبل از آن کسب کرده بود و صرفاً در حال تلاش برای رقابتی ماندن... در سطح اسپانیا بود. بقا در رژیم یک پیروزی محسوب میشد و شعار «بیش از یک باشگاه» تمام معنی خود را پیدا میکرد، اما در بعد ورزشی، بارسا همواره با لکه ننگ «همیشه دوم بودن» مواجه بود.
امروز، نیم قرن بعد، ما به یک مرجع جهانی و بهترین باشگاه چندرشتهای در دنیا تبدیل شدهایم. با وجود فراز و نشیبها، شادیها و ناامیدیها، این واقعیت نمیتواند ذرهای از تحسین جهانی ما در پنج قاره بکاهد.
منبع msn
? لحظه احساسی آواز خواندن کریستیانو رونالدو در فضایی صمیمی برای جورجینا رودریگز
? سوژه شدن رونالدو و جورجینا در ایران؛ طنز باحال ساسان و فاطی ترکوند
? وقتی جورجینا شیطنت میکند | واکنش عجیب رونالدو؛ شوخی یا تهدید؟
? ضربه کریستیانو رونالدو از عصبانیت به سر هم تیمی خود که نزدیک بود او را به کما ببرد
