طرفداری | روبرتو ریولینو (Roberto Rivellino) زاده یک ژانویه 1946 در شهر سائوپائولوی برزیل است. او در پستهای وینگر چپ، هافبک نفوذی و هافبک چپ بازی میکرد. روبرتو که از خانوادهای با اصالت ایتالیایی متولد شده بود، در ابتدا با بازی «گل کوچک» به فوتبال علاقهمند شد و به همراه برادرش، مرغدانی پدر را به یک زمین مینیاتوری فوتبال تبدیل کرده بودند. از همین بازیهای کودکانه که باعث ضرر به مرغدانی پدر شد، روبرتو حرکات تکنیکی ریز و چگونگی شوت صحیح را آموخت. او در ادامه به خیابانهای برزیل رفت و با شوتهای سنگین خود، آسیبهای زیادی را به دروازهبانهای روبهروی خود رساند. در همین مسابقات بود که مدیر باشگاه فوتسال بانسپا، استعداد ریولینو را کشف کرد و او را به تیم فوتسال خود آورد.
روبرتو از کودکی شیفته باشگاه پالمیراس بود زیرا این باشگاه در میان خانوادهاش نیز طرفداران بسیاری داشت. موفقیتها در فوتسال باعث شده بود تا ریولینو در جوانی، تحسینکنندگان بسیاری را داشته باشد و بتواند تا دوره آزمایش را برای تیم محبوبش یعنی پالمیراس داشته باشد. با وجود شرکت در تمرینات باشگاهی که روبرتو در نوجوانی، برای دیدن بازیاش، از فنس بالا میرفت، رفتار تراواگلینی، مربی این باشگاه باعث شد تا ریولینو، از تمرینات این باشگاه برود. در ادامه، پیشنهاد مربیان کورینتیانس باعث شد تا ریولینو، پا روی دلش گذاشته و راهی تیم رقیب شود. دیگر پشیمانی تراواگلینی نیز فایدهای نداشت و این بازیکن در سال 1965 با کورینتیانس قرارداد بست. خوزه کاستلی، از بازیکنان بزرگ کورینتیانس، بلافاصله بعد از دیدن بازی ریولینو، مدارک لازم برای قراردادش با کورینتیانس را فراهم کرد زیرا اعتقاد داشت که این پسر، چیزی خاص در خود دارد. ریولینو از سال 1965 تا سال 1974، عضویت کورینتیانس را داشت و توانست تا از همین باشگاه به تیم ملی برزیل و بالاترین سطح فوتبال برسد.
یک قهرمانی در مسابقات پنجگانه رسیفه، یک قهرمانی در مسابقات ریو-سائوپائولو، دو قهرمانی در جام تورین، یک قهرمانی در مثلث گویانیا، یک قهرمانی در جام پیراتینیگا، یک قهرمانی در جایزه آپولو و مسابقات کاستا دو سول و یک قهرمانی در مسابقات مردمی و لادو ناتل، از افتخارات تیمی این بازیکن با کورینتیانس بود. عملکرد فوقالعاده ریولینو با پیراهن کورینتیانس باعث شده بود تا هواداران این باشگاه، با استفاده از نام استادیوم اختصاصی باشگاهشان یعنی «پارک سائو خورخه»، بازیکن تکنیکیشان را به «پادشاه پارک» ملقب کنند. پس از دوران پرافتخار و پر از محبوبیت، در سال 1974 بود که کورینتیانس، موفق به قهرمانی در مسابقات پائولیستا نشد تا توسط هیئت مدیره باشگاه، این بازیکن به عنوان مقصر اصلی تشخیص داده شود. ریولینو که تا این سال، آمار کلی 236 بازی و 70 گل را ثبت کرده بود، پس از فشارهای فراوان این عدم قهرمانی، مجبور به تغییر مسیر شد. او با خشم بسیاری، کورینتیانس را در این سال به مقصد فلومیننزه ترک کرد. از قضا، نخستین بازی او برای باشگاه جدیدش، دیدار برابر کورینتیانس بود که با هتتریکاش همراه شد.
دو قهرمانی در ایالت ریودوژانیرو، یک قهرمانی در جام گوانابارا، یک قهرمانی در جام آمادئو رودریگس، یک قهرمانی در مسابقات وینا دل مار، یک قهرمانی در مسابقات بینالمللی پاریس، یک قهرمانی در جام ترزا هررا، یک قهرمانی در جام فرماندار فاریا لیما و یک قهرمانی در جام واله دوپارابیا، از افتخارات این بازیکن در سه سال همکاری با فلومیننزه بود. قهرمانی سهرنگها در جام گوانابارا، با گل دقیقه 119 ریولینو همراه بود که او را به گفتن جملاتی چون «مسابقه فراموشنشدنی» و «پیروزی دراماتیک» ترغیب کرد. در یکی از دیدارهای فلومیننزه برابر واسکودوگاما، ریولینو موفق شد تا دریبل جدیدی را برابر بازیکنان حریف انجام دهد که بعدها به «دریبل الاستیکو» معروف شد؛ اگرچه ریولینو اعتقاد داشت که این تکنیک را از یکی از همبازیان سابق فوتسالش آموخته اما بسیاری از فوتبالدوستان، او را مبدع این نوع از دریبل، میدانند. این دریبل شامل حرکات رفت و برگشت با توپ با استفاده از تنها یک پا میشود. او فلومیننزه را با آمار کلی 45 بازی و 10 گل در سال 1978 ترک کرد و راهی الهلال عربستان شد. 57 بازی و 25 گل در دو سال که با سه قهرمانی در لیگ برتر عربستان همراه شد، نتیجه ماجراجویی این بازیکن در قاره آسیا بود. ریولینو که ادعا داشت که تا سن 43 سالگی فوتبال بازی میکند، پس از اختلافاتی با شاهزاده خالد، در سال 1981، از الهلال جدا شد و سپس از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
نخستین بازی ملی او برای تیم ملی برزیل در سال 1965 برابر تیم دوم مجارستان صورت گرفت. این بازیکن نتوانست تا در لیست نهایی کشورش برای جام جهانی 1966 قرار گیرد اما دو سال بعد، بریس برابر لهستان و گلزنی برابر پرتغال، مکزیک، پرو، کلمبیا، شیلی و اتریش باعث شد تا او، اعتماد مربیان تیم ملی کشورش را به دست بیاورد. ریولینو که پیراهن شماره «11» برزیل را در جام جهانی 1970 برتن کرده بود، در نخستین بازی خود برابر چکسلواکی، با ضربه آزاد قدرتمند خود که ریشه در فوتبال خیابانی زمان کودکیاش داشت، دروازه حریف را باز کرد. این گل روبرتو توسط هواداران فوتبال به «ضربه اتمی» تشبیه شد. یک گل و یک پاس گل در مرحله یکچهارم نهایی برابر پرو، یک گل در مرحله نیمه نهایی برابر اروگوئه و یک پاس گل در فینال برابر ایتالیا، سهم ریولینو از قهرمانی برزیل در جام جهانی 1970 بود. قهرمانی مینی کاپی با حضور آرژانتین، اروگوئه، پاراگوئه و ایالات متحده آمریکا، افتخار بعدی ریولینی با تیم ملی کشورش بود. او در جام جهانی 1974، شماره «10» پله را پوشید و پس از گلزنی برابر زئیر، تکگل پیروزیبخش برزیلیها را در دیدار برابر آلمان غربی، با جاخالی عالی جرزینیو از روی دیواره دفاعی رقیب، به زیبایی هرچه تمامتر به ثمر رساند. او در ادامه، دروازه تیم ملی آرژانتین را نیز باز کرد و در نهایت، رتبه چهارم این تورنمنت را به دست آورد.
این بازیکن پس از این تورنمنت، بازوبند کاپیتانی کشورش را در چندین بازی ملی بر بازو بست و سپس در جام جهانی 1978، سومین تورنمنت بینالمللی خود را تجربه کرد. ریولینو که درگیر مصدومیتهایی بود، در تورنمنتی که به رتبه سوم برزیلیها ختم شد، تنها در سه بازی دیده شد. دیدار برابر ایتالیا در همین تورنمنت، آخرین بازی ملی او بود. روبرتو با آمار نهایی 92 بازی، 26 گل و 11 پاس گل، ماجراجویی ملی خود را به پایان رساند. اگرچه شوتهای قوی روبرتو، او را به یکی از بهترین کاشتهزنهای جهان تبدیل کرده بود اما این بازیکن، همواره از زدن ضربه پنالتی امتناع میورزید زیرا از فواصل نزدیک، ضربات قدرتمندی نداشت. سبیلهای همیشگی ریولینو که از سال 1970 روی صورتش دیده میشد، یکی دیگر از امضاهای ریولینو برای هواداران فوتبال بوده است. او پس از پایان فوتبالش، در سال 1994، مدتی کوتاه در شیمیزو اس پالس ژاپن، مربیگری کرد.
