مطلب ارسالی کاربران

هزینه پنهان «همیشه منطقی بودن» / ستون روانشناسی طرفداری

طرفداری تایمز 02/10/2026 - 14:42 مشاهده پروفایل

211 مشاهده / 2 دیدگاه 6 1 4

این مطلب توسط کاربران طرفداری ارسال شده است و دیدگاه طرفداری نیست. قوانین سایت کاربر محور / گزارش تخلف

بسیاری از مردم به «منطقی بودن» خود افتخار می‌کنند. آن را نشانه‌ای از نظم در زندگی خود، هوش، و بلوغ عاطفی می‌دانند. به‌ویژه در محیط‌های کاری، منطقی بودن یک ویژگی اخلاقی ارزشمند تلقی می‌شود؛ چیزی که رهبران توانمند را از افراد احساساتی یا واکنشی جدا می‌کند.

فرد منطقی کسی است که ثابت‌قدم، آرام، و ظاهراً مصون از «سر و صدای احساسی» به نظر می‌رسد.

ذهنِ منطقی می‌تواند ذهنی بسیار کارآمد باشد، اما فقط زمانی که «ابزار» باشد نه «نقاب» یا راهی برای فاصله گرفتن از انسانیت. وقتی عقل به‌جای تنظیم احساسات، برای سرکوب آن‌ها به کار می‌رود، این منجر به فاصله‌گیری از دیگران و حتی از خود می‌شود. در نتیجه، غنای زندگی (عمق و رنگ‌وبوی تجربه‌ی زیستن) نیز کاهش می‌یابد.

من این الگو را زیاد در افراد موفق و کارآمد می‌بینم: مدیران، وکلا، پزشکان و استادان دانشگاه که باور دارند همیشه «منطقی» بودن کاری شریف است. آن‌ها به خود می‌بالند که مسائل را شخصی نمی‌کنند، در تعارض‌ها منطقی می‌مانند و سریع از احساسات عبور می‌کنند.

اما با گذشت زمان، بسیاری از آن‌ها از فرسایشِ نامحسوسِ پیوندها (ضعیف شدن آرام رابطه‌ها) خبر می‌دهند. هرچه باورشان به درست بودن خود بیشتر می‌شود، رابطه‌هایشان بی‌کیفیت‌تر می‌شود؛ زیرا همدلی‌شان شرطی (وابسته به شرایط دلخواه خودشان) می‌گردد.

این همان چیزی نیست که رواقیان (یک فلسفهٔ باستانی که بر خویشتن‌داری و آرامش در برابر سختی‌ها تأکید دارد - این مکتب در گفت‌وگوی غربی‌ها بسیار پررنگ است) می‌خواستند.

رواقی‌گریِ کلاسیک هرگز درباره‌ی سرکوب احساسات نبود؛ بلکه‌ی شناخت دقیق احساسات خود و دیگران و هدایت آگاهانه‌ی رفتار بود. رواقیان می‌دانستند احساسات به‌طور خودکار پدید می‌آیند و از ویژگی‌های بدن و مغز و تجربه شکل می‌گیرند. خرد در انکار این واکنش‌ها نیست، بلکه در انتخابِ نحوهٔ پاسخ دادن به آن‌هاست.

عقل قرار بود در کنار احساس کار کند، نه در برابر آن.

برداشتِ امروزی و نادرست از رواقی‌گری، عقلانیت را به نوعی محافظی که به‌جای کمک، آسیب می‌زند تبدیل کرده است. مردم از آن برای توضیح دادنِ ناراحتی، توجیه سکوت، یا بی‌اعتبار کردنِ واقعیتِ احساسی دیگران استفاده می‌کنند.

منطقی بودن در جای خود خوب است، اما وقتی راحتیِ درونی را بر درک متقابل میان انسان‌ها ترجیح می‌دهیم، نوعی زوال آغاز می‌شود. این همان نقطه‌ای است که عقلانیت آرام‌آرام به راهی برای فرار کردن از مواجهه‌ی واقعی تبدیل می‌شود.

کسانی که فقط با عقل پیش می‌روند، اغلب مهارِ احساسات را با تسلطِ واقعی بر احساس اشتباه می‌گیرند. فکر می‌کنند چون واکنشِ بیرونی ندارند، پس احساسات رویشان اثر نمی‌گذارد.

اما احساساتِ نادیده‌گرفته‌شده ناپدید نمی‌شوند؛ فقط جابه‌جا می‌شوند و به شکل خشکی، بی‌صبری، حس بهتر بودن از دیگران، یا کناره‌گیری ظاهر می‌شوند. آنچه شبیه آرامش است، ممکن است در واقع ترس، اندوه، یا خشمِ پردازش‌نشده باشد.

یافته‌های علوم اعصاباین موضوع را تأیید می‌کند: پردازشِ احساسی پیش از استدلالِ آگاهانه رخ می‌دهد، نه پس از آن. وقتی از آگاهیِ عاطفی عبور می‌کنیم، احساس را از تصمیم‌گیری حذف نمی‌کنیم؛ فقط نسبت به اثرش نابینا می‌شویم.

برای قضاوت بهتر، هم عقل لازم است و هم همدلی.

این وضعیت در ساختارهای قدرت خطرناک‌تر می‌شود. سازمان‌ها و سیستم‌هایی که «عینیت» را بالاتر از هر چیز می‌گذارند، گاهی با تکیه بر قوانین، کارآمدی، یا «اجتناب‌ناپذیری» (این باور که راه دیگری وجود ندارد) به آسیب‌ها مشروعیت می‌دهند.

تاریخ پر است از نظام‌هایی که ظاهراً منطقی بودند اما از نظر اخلاقی ناسازگار با اصول انسانی بودند، چون حاضر نشدند با رنج انسان‌ها روبه‌رو شوند. وقتی همدلی به‌عنوان چیزی احساساتی یا جانبدارانه کنار گذاشته شود، توجیهِ بی‌رحمی آسان‌تر می‌شود.

در روابط شخصی نیز همین الگو، آرام اما دردناک، تکرار می‌شود:

همسر احساس می‌کند شنیده نمی‌شود.
کودک احساس می‌کند ارزیابی می‌شود، نه درک.
همکار حس می‌کند فقط مدیریت می‌شود، نه دیده.
پس نیاز به پیوندِ رواقی‌گری و همدلی داریم.

همدلیِ رواقی به معنای غرق شدن در احساسات یا احساساتی‌گریِ بی‌مهار نیست. بلکه تمرینی منظم است برای فهمِ دنیای درونیِ دیگری، بدون از دست دادن ثبات یا قدرتِ قضاوتِ خود.

از ما می‌خواهد مکث کنیم، احساس را تشخیص دهیم، نامی دقیق برایش بگذاریم و سپس تصمیم بگیریم چگونه با یکپارچگیِ اخلاقی (هماهنگی میان ارزش‌ها و رفتار) عمل کنیم.

عقلانیتِ واقعی به فاصلهٔ عاطفی نیاز ندارد؛ به شفافیتِ احساسی نیاز دارد.

وقتی عقل با همدلی ترکیب می‌شود، دقتش بیشتر می‌شود نه کمتر. کمک می‌کند به‌جای واکنش، پاسخ بدهیم و تصمیم‌هایی بگیریم که هم اصولی باشند و هم انسانی.

در این مسیر می‌آموزیم میان آنچه در کنترل ماست و آنچه فقط باید به رسمیت بشناسیم - حتی اگر این پذیرش ناراحت‌کننده باشد - تفاوت بگذاریم.

هزینهٔ پنهانِ «بیش از حد منطقی بودن»، از دست دادنِ عمق رابطه‌ها و تخیلِ اخلاقی (توانایی تصور کردنِ پیامدهای انسانیِ تصمیم‌ها) است.

راهِ جایگزین، آشوبِ احساسی نیست؛ بلکه یکپارچگی است. رواقی‌گری و همدلی، کنار هم، الگویی از خودرهبری (توانایی هدایت آگاهانهٔ زندگی) می‌سازند که اجازه می‌دهد ریشه‌دار بمانیم بی‌آنکه سرد شویم، و اصولی بمانیم بی‌آنکه خشک و انعطاف‌ناپذیر گردیم.

خرد هرگز به معنای انتخاب میان عقل و احساس نبوده است؛ خرد یعنی یاد بگیریم چگونه اجازه دهیم این دو با یکدیگر گفت‌وگو کنند.

رواقی‌گری: رواقی‌گری مکتبی فلسفی است که حدود ۲۳۰۰ سال پیش در یونان باستان شکل گرفت. بنیان‌گذار آن «زنونِ کیتیومی» بود؛ بازرگانی که پس از یک غرق کشتی‌اش، همه‌چیزش را از دست داد و به این فکر فرو رفت که چه چیزی در زندگی واقعاً قابل اتکا است؟ او در ایوانی ستون‌دار در آتن (محلی عمومی برای گفت‌وگو) درس می‌داد. رواقی‌گری می‌گوید انسان باید میان چیزهایی که در کنترلش هستند - مثل انتخاب‌ها و واکنش‌ها - و چیزهایی که نیستند - مثل نظر دیگران یا حوادث - فرق بگذارد. هدفش بی‌احساسی نیست؛ بلکه رسیدن به آرامشی است که از فهم واقعیت و مدیریت خردمندانهٔ احساسات می‌آید. بعدها این اندیشه به روم رسید و فیلسوفانی مانند سنکا و امپراتور مارکوس اورلیوس آن را گسترش دادند. در ساده‌ترین بیان، رواقی‌گری یادمان می‌دهد طوفانِ بیرون همیشه هست، اما می‌توان سکانِ درون را محکم نگه داشت.