طرفداری | خشابا دادا صاحب جاداو (Khashaba Dadasaheb Jadhav) زاده 15 ژانویه 1925 در شهر ساتارای هند است. خشابا، متولد روستای گلشوار بود و کوچکترین پسر از پنج پسر کشتیگیر صاحب نام روستا یعنی داداصاحب بود. از پنج سالگی بود که خشابا با کشتی آشنا شد و توانست تا کشتیگیران تنومندی که دو برابر وزنش بودند را به زمین بزند. او تحصیلات خود را در دبیرستان تیلاک شروع کرد و سپس برای جنبش استقلال هند، کمکهای فراوانی را فراهم کرد. او برای انقلابیون هندی، پناهگاه و مخفیگاه فراهم میکرد و پیش از استقلال کامل هند از بریتانیا، پرچم سهرنگ این کشور را به اهتزاز درآورد. در سال 1948، مربی کشتی جاداو در دانشکده، او را برای حضور در این ورزش، خیلی ضعیف قلمداد کرد اما این کشتیگیر که به تواناییهای خود اعتقاد داشت، پس از صحبت با مدیر دانشگاهش، توانست تا در تیم کشتی دانشگاه، جایگاه خود را پیدا کند.
با وجود جثه کوچک، خشابا توانست تا خود را به مربیان تیم ملی کشتی آزاد هند ثابت کرده و مسافر المپیک 1948 لندن شود. او در کلاس مگسوزن این مسابقات، وارد تشک شد و در نخستین گام، برت هریس استرالیایی را شکست داد. گفته میشود که این مسابقه، نخستین باری بود که جاداو بر روی تشک حاضر میشد زیرا پیش از این، او در هند بر روی زمین خاکی، کشتی میگرفت. پیروزی برابر بیلی جرنیگان آمریکایی، خشابا را به شگفتیسازی بزرگتری رساند. با این وجود در سومین دیدار، منصور رئیسی، نماینده ایران، خشابا را ضربهفنی کرد تا نماینده هند، رتبهای بهتر از ششمی المپیک را به دست نیاورد. جاداو توانست تا با همین مقام خود، در میان کشتیدوستان هند و جهان، نامی را دست و پا کند. او پس از بازگشت به هند، تمریناتش را چندبرابر کرد تا بتواند در دوره بعدی المپیک، حرفهای بیشتری برای گفتن داشته باشد. با وجود علاقه خشابا به تاریخسازی، او درگیر مشکلات مالی متعددی بود و مجبور بود تا برای اسکان در المپیک بعدی، هزینههای لازم خود را جمعآوری کند.
مراجعه به مهاراجه پاتیالا که از حامیان ورزش هند بود، باعث شد تا جاداو در دو مسابقه برابر نیرانجان داس قرار گرفته و پس از پیروزی دوگانه برابر این رقیب، راهی المپیک شود. جاداو که مشکلات مالی عدیدهای داشت، توانست تا توسط کمک مالی مدیر دانشگاهش که خانه خود را برای کمک 7000 روپیهای گرو گذاشت و وام 3000 روپیهای یکی از مربیانش، عازم المپیک شود. در المپیک 1952 هلسینکی، جاداو تصمیم گرفت تا در یک وزن بالاتر یعنی خروسوزن، نماینده کشتی آزاد هندوستان شود. پیروزی برابر آدرین پولیکین از کانادا، لئوناردو باسورتو از مکزیک و فردیناند اشمیتز از آلمان، باعث شد تا امیدواریهای زیادی به مدالی خوشرنگ برای کاروان کشتی هند، به وجود بیاید. با این وجود، نبودن نمایندهای از هند، همراه جاداو باعث شد تا برخلاف قوانین وقت، او مجبور شود تا با فاصله زمانی کمی به نسبت کشتی برابر رقیب آلمانی، برابر رشید محمدبیوف از شوروی قرار گیرد. جاداو خسته نتوانست تا برابر حریف خود، عملکرد خوبی را داشته باشد تا پس از شکست در این مسابقه، دیدار آخر برابر شوهاچی ایشی ژاپنی را نیز ببازد. با این وجود، دستیابی جاداو به مدال برنز المپیک، جاداو را به نخستین آورنده مدال در ورزشهای انفرادی تاریخ هند، تبدیل کرد.
پس از بازگشت جاداو با مدال المپیک به هند، هیچ رژه یا عنوان چشمگیری در انتظار او نبود و تنها همروستاییانش، با دستههایی متشکل از حدود 100 گاری گاو، به استقبال او آمده بودند. بازگشت جاداو، به صورت کامل، تحت تأثیر بازگشت ورزشکاران تیم هاکی هند که به مدال طلا رسیده بودند، قرار گرفت. پس از مصدومیت و از دست دادن المپیک 1956 ملبورن، جاداو تصمیم به بازنشستگی گرفت تا به عنوان بازرس جزء، در نیروی پلیس هند کار کند. او پس از 27 سال خدمت به عنوان دستیار کمیسر پلیس، توانست تا مستمری ماهانه بازنشستگی خود را دریافت کند. تصادف رانندگی در 14 اوت 1984 باعث شد تا جاداو، جانش را در 59 سالگی از دست دهد. در سال 2001، نویسندهای با نام سانجی دودانه، کتابی را با نام «خشابا جاداو المپین»، درباره او چاپ کرد.
