طرفداری | آنتونیو ده اولیویرا فیلیو (Antônio de Oliveira Filho) یا کارکا (Careca) زاده پنج اکتبر 1960 در شهر آراراکارای برزیل است. او در پستهای مهاجم نوک و وینگر بازی میکرد. کارکا (به معنی طاس) که نام مستعارش را از روی دلقک معروف برزیلی انتخاب کرده بود، فوتبال را از سال 1978 با باشگاه گوارانی برزیل آغاز کرد. او که نتیجه سرمایهگذاری صحیح ریکاردو چوفی روی جوانان گوارانی بود، خیلی زود به ستاره تیم بزرگسالان تیمش تبدیل شد و در طول پنج فصل، آمارهای 49 بازی و 25 گل در فصل 1978، 57 بازی و 16 گل در فصل 1979، 55 بازی و 23 گل در فصل 1980، 48 بازی و 21 گل در فصل 1981 و 45 بازی و 29 گل در فصل 1982 را ثبت کرد. قهرمانی لیگ برزیل در سال 1981، نقطه اوج کارکا با این باشگاه در بالاترین سطح فوتبال کشورش بود.
جدایی بهترین گلزن سائوپائولو یعنی سرجینیو چولایا از این باشگاه باعث شد تا آنها جستجوی کاملی را برای انتخاب جانشین شایسته ماشین گلزنی خود انجام دهند. در نهایت، تواناییهای فنی بارز کارکا باعث شد تا مدیران سائوپائولو، بی هیچ تردیدی، او را خریداری کنند. او یکی از اعضای گروه «منودوس دو مورومبی» در سائوپائولو بود که به موفقیتهای این باشگاه، کمک فراوانی کردند. موتور گلزنی این بازیکن در سائوپائولو نیز روشن بود و آمارهای 53 بازی و 32 گل در فصل 1983، 37 بازی و 14 گل در فصل 1984، 48 بازی و 35 گل در فصل 1985 و 43 بازی و 32 گل در فصل 1986 به کارنامهاش افزوده شد. ثبت گل قهرمانی برابر تیم سابق یعنی گوارانی، دو آقای گلی در لیگ برتر و پائولیستای برزیل، دریافت جایزه بولا ده اورو و ثبت تماشاییترین گلهای ممکن، نتیجه حضور کارکا در باشگاه سائوپائولو بود.
سرمربی برزیلی ناپولی در سال 1987 یعنی لوئیس وینیسیو، مدتها کارکا را در نظر داشت و در نهایت در همین سال، درخواست جذب او را کرد. در نتیجه، این مهاجم زهردار برزیلی به برونو جوردانو و دیگو آرماندو مارادونا ملحق شد تا مثلث خطرناکی به نام «مجیکا» را با این بازیکنان در ناپل، تشکیل دهد. نخستین بازی کارکا برای تیم جدیدش در هفته سوم سریآ برابر پیزا رقم خورد. او علاوه بر بریس برابر کومو و تورینو، دروازه چهار باشگاه مهم ایتالیا یعنی اینتر، میلان، رم و یوونتوس را باز کرد و نخستین فصل خود در ایتالیا را با آمار 34 بازی، 18 گل و سه پاس گل به اتمام رساند. در فصل دوم، کارکا به تعداد گل بیشتر و مهمتری در ناپولی رسید و با درخشش در بازیهای پایانی جام یوفا، این باشگاه ایتالیایی را به یک قهرمانی قارهای رساند. پس از یک گل در مرحله نخست برابر پائوک، کارکا ستاره ناپولی در نیمه نهایی و فینال بود و در بازیهای تیمش برابر بایرن مونیخ و اشتوتگارت در این مراحل، به ترتیب سه گل و دو گل را به ثمر رساند تا نقشاش در این قهرمانی، پررنگ باشد. تکرار گلزنی برابر بزرگان در سریآ با هتتریک برابر یوونتوس و بریس برابر میلان و تورینو، آمار کلی دومین فصل کارکا در ناپل را به 52 بازی، 27 گل و 10 پاس گل رساند. رسیدن ناپولی به اسکودتوی فصل 90-1989، افتخار دیگری از همکاری مشترک این برزیلی با باشگاه محبوب ناپل بود؛ او در این فصل، مصدومیتهای بیشتری را تجربه کرد و آمار کلی 29 بازی، 12 گل و چهار پاس گل را به ثبت رساند. او سه فصل دیگر در ناپولی حضور داشت و آمارهای 38 بازی، 12 گل و 9 پاس گل در فصل 91-1990، 37 بازی، 17 گل و پنج پاس گل در فصل 92-1991 و 31 بازی، 10 گل و سه پاس گل در فصل 93-1992 را ثبت کرد. کارکا محبوبیتی گسترده در ناپل داشت و طرفداران این باشگاه، شعار معروف «کارکا، موشکت را رها کن»، برایش میسرودند.
در سال 1993، کارکا تصمیم گرفت تا پیراهن باشگاه دیگری در اروپا را نپوشد و با کاشیوا ریسول ژاپن قرارداد امضا کند. پیش از تأسیس جیلیگ، او آمارهای شش بازی و چهار گل در فصل 1993 و 26 بازی و 20 گل در فصل 1994 لیگ فوتبال ژاپن را به ثبت رساند. او پس از تأسیس جیلیگ نیز از ستارههای کاشیوا بود و به آمارهای 30 بازی و 10 گل در فصل 1995 و 11 بازی و پنج گل در فصل 1996 رسید. 9 بازی و دو گل در سال 1992 با سانتوس، آخرین لحظات کارکا در بالاترین سطح فوتبال بود زیرا او پس از جدایی از سانتوس، در تیمهایی مثل کامپیناس و سائوخوزه بازی کرد. او در سال 1999، از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
کارکا در سال 1982، نخستین بازی ملی خود را برابر آلمان تجربه کرد و پیراهن تیم ملی برزیل را برتن کرد. مصدومیت ماهیچه ران باعث شد تا کارکا، جام جهانی 1982 را از دست داده و جایش را به روبرتو دینامیته واگذار کند. نایب قهرمانی کوپا آمریکای 1983 با پنج بازی، نخستین تجربه این بازیکن در تورنمنتهای ملی بود. او سپس عازم جام جهانی 1986 شد تا پس از چهار سال انتظار، در بالاترین سطح فوتبال ملی حضور یابد؛ او پس از تکگل پیروزیبخش برابر الجزایر و بریس برابر ایرلند شمالی در مرحله گروهی، دروازه لهستان و فرانسه را در مراحل یکهشتم و یکچهارم نهایی باز کرد و این دوره جام جهانی را با کفش نقرهای (ثبت پنج گل)، به پایان برساند. حضور در کوپا آمریکای 1987 و ثبت چهار گل در دیدار انتخابی جام جهانی برابر ونزوئلا، کارکا را مهیای دومین حضورش در تاریخ جامهای جهانی کرد. بریس برابر تیم ملی سوئد، تنها گلهای کارکا در چهار بازیاش در جام جهانی 1990 را تشکیل میداد. او که در چند بازی به بازوبند کاپیتانی برزیل نیز رسیده بود، پس از دیدار سال 1993 برابر ونزوئلا، به ماجراجویی ملیاش خاتمه داد. خلاقیت در بازی، سرعت بالا، تکنیک ناب برزیلی، همکاری موفق با بازیکنان کناری، گلزنی از زوایای پنهان، فرصتطلبی و ایجاد فضا برای سایر بازیکنان تیم، از جمله نکات مثبت و مهم فنی کارکا در دوران فوتبالش بوده است. 60 بازی، 29 گل و هفت پاس گل در کارنامه ملی او با تیم ملی برزیل، به ثبت رسیده است.
