طرفداری | مورگان راجرز از استون ویلا به چلسی پیوسته و بلافاصله با اظهار نظری شجاعانه، دل هواداران جدیدش را به دست آورده است. راجرز گفت: «من به بزرگترین باشگاه لندن میپیوندم.»
شاید با برخی ملاکها، ادعای او درست باشد، هرچند مطرح کردن چنین ادعایی برای تیمی که فصل گذشته پایینتر از برنتفورد قرار گرفت و ۳۳ امتیاز با قهرمان (که از بدشانسی چلسی، آن هم در لندن بازی میکند) فاصله داشت، ادعای جسورانهای است.
با این حال، اجازه دهید با استفاده از یک سیستم امتیازدهی شبهعلمی، بررسی کنیم که آیا راجرز حق دارد یا خیر...
افتخارات
فوتبال فراتر از جام بردن است؛ موضوعی که هواداران متعصب باشگاههای «کوچکتر» هم بر آن صحه میگذارند. با این حال، هنگام تعیین میزان بزرگی یک باشگاه، جامها قطعاً اهمیت دارند؛ اگرچه ارزش همه جامها یکسان نیست.
در سیستم امتیازدهی ما، لیگ قهرمانان اروپا (یا همان جام باشگاههای اروپا) ۵ امتیاز دارد، زیرا فتح آن بسیار دشوار است؛ بهویژه در عصر مدرن که سطح رقابتها از هر لیگ داخلی بالاتر است. عناوین اروپایی برای همیشه در یادها میمانند، در حالی که یادآوری برخی از فصلهای قهرمانی در لیگ، بهخصوص در دورههای سلطه یک تیم بر لیگ، ممکن است سختتر باشد. با این حال، به هر قهرمانی در بالاترین سطح لیگ، ۴ امتیاز اختصاص مییابد.
سه امتیاز برای جام حذفی، دو امتیاز برای لیگ کاپ و لیگ اروپا (یا همان جام یوفا)، و یک امتیاز برای جام در جام اروپا یا لیگ کنفرانس. جام خیریه (با ۱۷ قهرمانی آرسنال در برابر ۴ قهرمانی چلسی) و سوپرجام یوفا (۲ بر صفر به نفع چلسی) محاسبه نمیشوند، زیرا برنده یک تکبازی نباید صاحب یک جام رسمی به حساب آید. دو قهرمانی چلسی در دسته دوم و جام صدمین سالگرد لیگ فوتبال آرسنال در سال ۱۹۸۸ نیز در نظر گرفته نمیشوند. منطقی باشید!
اما یک امتیاز برای کسب عنوان قهرمانی جهان (جام باشگاههای جهان فیفا) در نظر گرفته میشود، زیرا معرفی کردن خود بهعنوان «قهرمان جهان» تا حدودی جذاب است.
رقابت بر اساس تعداد جامها بسیار نزدیک است، اما سیستم امتیازدهی ما آرسنال را با ۱۰۳ امتیاز در برابر ۷۷ امتیاز چلسی قرار میدهد. چلسی برای رسیدن به آرسنال، به دو قهرمانی در لیگ قهرمانان و چهار عنوان لیگ برتر، یا هشت جام حذفی و یک لیگ اروپا نیاز دارد. در هر صورت، ممکن است زمان زیادی طول بکشد، هرچند حس کریخوانی برای کسب دو جام باشگاههای اروپا در مقایسه با صفر جام آرسنال، بسیار دلچسب است.
امتیاز
-
چلسی: 8/10
-
آرسنال: ۱۰/۱۰
هواداران سنتی
در حال حاضر هر دو باشگاه جاذبههای اصلی لندن هستند و رقیبی ندارند، اما در برهههای مهمی از گذشته، تاتنهام این جایگاه را به چالش کشیده بود.
ورزشگاههای اشبرتون گرو (امارات) و استمفوردبریج معمولاً تا مرز تکمیل ظرفیت پر میشوند، اگرچه شایان ذکر است که در چند فصل اخیر (که با شکوه کمتری برای آبیها همراه بوده) میانگین تماشاگران چلسی افت کوتاهی داشته و به زیر ۴۰ هزار نفر رسیده است. ۳۹,۶۰۹ نفر فصل گذشته، ۹۵.۹ درصد از ظرفیت فعلی است که قطعاً مایه نگرانی نیست، اما فاصله زیادی با پُر شدن ۹۹.۲ درصدی ورزشگاه آرسنال دارد. البته آرسنالیها دلیل بیشتری برای تشویق داشتند.
باید توجه داشت که میانگین تماشاگران چلسی در تاریخی نه چندان دور، بسیار کمتر بود. در اوایل دهه ۹۰، پیش از بازسازی استمفوردبریج، برای سه فصل میانگین حضور تماشاگران به زیر ۲۰ هزار نفر رسید و در دهه پر فراز و نشیب ۱۹۸۰ حتی در برخی فصلها کمتر هم شد. هواداران آرسنال، حتی در کمفروغترین دوران تیمشان، ثبات بهتری نشان دادهاند.
امتیاز
-
چلسی: ۷/۱۰
-
آرسنال: ۹/۱۰
دستاوردهای منحصر به فرد
در اینجا وارد حوزهای سلیقهایتر و ذهنیتر میشویم و به همین دلیل تنها ۵ امتیاز به مجموع امتیازات اختصاص خواهد یافت.
آرسنال زمانی بدون حتی یک شکست قهرمان لیگ برتر شد، جام طلایی بسیار ویژهای دریافت کرد و همه گفتند آنها بهترین تیم تاریخ هستند و... ولی خب، چندان دوست ندارند دربارهاش صحبت کنند! آنها بیشترین قهرمانی در جام حذفی را دارند و آخرین بار در سال ۱۹۱۳ سقوط کردند.
چلسی، در میان ناراحتی شدید آرسنالیها، اولین و تا به امروز تنها تیمی از شهر زیبای لندن بوده که جام باشگاههای اروپا یا لیگ قهرمانان را فتح کرده است؛ دستاوردی که اگر به آنژ پوستکوعلو در اسپرز فرصت حضور در فصل سوم معروفِ «حتی بهتر از فصل دوم» داده میشد، شاید کمرنگ میگشت. آنها کمترین گل خورده و بیشترین کلین شیت را در یک فصل لیگ برتر ثبت کردهاند و نخستین تیم لیگ برتری بودند که در یک فصل بیش از ۱۰۰ گل به ثمر رساندند.
امتیاز
-
چلسی: ۴/۵
-
آرسنال: ۵/۵
هواداران مدرن
دنبالکنندگان در شبکههای اجتماعی، به اندازه هر معیار دیگری، ملاکی عادلانه برای سنجش بزرگی یک باشگاه در سال ۲۰۲۶ محسوب میشود و احتمالاً نسبت به تعداد تماشاگران، نمود بهتری برای جایگاه باشگاه در آینده است. تفکیک آمار به شرح زیر است:
یک پیروزی کامل و تا حدی غافلگیرکننده برای چلسی، با وجود اینکه آرسنال در لحظات پیروزی یا شکستش، تمام فیدهای خبری ما را پر میکند.
امتیاز
-
چلسی: ۵/۵
-
آرسنال: ۴/۵
وزن فرهنگی و استحکام هویت
باید قلبی از سنگ داشته باشید (یا هوادار تاتنهام باشید) تا انکار کنید قهرمانی آرسنال در لیگ برتر و جشنهای پس از آن، یک «لحظه ماندگار» در سال جاری بود. کمتر باشگاهی میتوانست چنین فوران شادی سراسری را در لندن رقم بزند و به نظر نمیرسد تب بازتولید پیراهنهای سنتی JVC در تابستان رو به کاهش باشد. متأسفانه ترانه «فرشته» اثر لوییس دانفورد (یا همان «شماااال لندن برای همیشه!») حالا حالاها به گوش خواهد رسید.
چلسی پیشگام عصر جدیدی از پرستیژ بینالمللی در فوتبال بریتانیا بود و در سال ۱۹۹۹ نخستین ترکیب کاملاً غیربومی سطح اول فوتبال انگلیس را روانه میدان کرد. سگز (خواننده) آدم خوبی است، اما اعتراضهای گاهوبیگاهِ «ما چلسی خودمان را میخواهیم» در عصر تاد بولی، بیشتر از آنکه واقعیت باشد، معنای «چلسیِ خودمان» در دوران پیش از رومن آبراموویچ را نادیده میگیرد.
امتیاز
-
چلسی: ۴/۵
-
آرسنال: ۵/۵
نتیجهگیری
قصد بیاحترامی نداریم؛ اینها باشگاههایی بسیار بسیار بزرگ هستند و در ضیافت فوتبال لندن برای همه جا هست، اما از همان ابتدا مشخص بود که فقط یک برنده وجود خواهد داشت.
امتیاز نهایی
-
چلسی: ۲۸/۳۵
-
آرسنال: ۳۳/۳۵
ترجمه مطلب برای وبسایت تلگراف