طرفداری | ولاده دیواتس (Vlade Divac) زاده سه فوریه 1968 در شهر پریژپولیه صربستان است. او در پست سنتر بسکتبال بازی میکرد. ولاده، از کودکی تا 14 سالگی، رشد قدی دیوانهواری را داشت و از همین رو، به دلیل نگرانی از ادامه آن، به مجله «پولیتیکا» نامه نوشت تا راههای جلوگیری از آن را بیاموزد. او ورزش را با فوتبال شروع کرد و به عنوان دروازهبان در تیمی از محله زندگی خود بازی میکرد. دیواتس که دستکشهای جدیدی را برای خود خریده بود، در یک جلسه تمرینی از شیرجه خودداری کرد زیرا فکر میکرد که دستکشهایش که بسیار نو بود، کثیف میشد؛ از همین رو بود که مربی فوتبال دیواتس، از او خواست که از این روز به بعد، در جستجوی ورزشی دیگر باشد.
ورود ولاده به بسکتبال به لطف مربی کارکشتهای چون میلان کیمه بوگویوویچ رقم خورد زیرا این مربی روزی ولاده را که پس از ترک خانه پدری، به همراه مادربزرگش در کرالیوو زندگی میکرد را در خیابان دید و به دلیل قد بلندش، او را برای تیم خود مناسب دانست. از همین رو، ولاده در سال 1983 با باشگاه اسلوگای صربستان قرارداد بست. بوگویوویچ یک روز که به همراه این بازیکن در حال تماشای یک بازی بسکتبال المپیک 1984 بود، پیشگویی جسورانهای کرد و به ولاده گفت که او در المپیک بعدی یعنی 1988 سئول، بازیکن تیم ملی یوگسلاوی خواهد بود. این بازیکن، سه سال در اسلوگا بازی کرد و با درخشش در بازی برابر ستاره سرخ که به کسب 27 امتیاز منتهی شد و ثبت میانگی 17.6 امتیاز در دومین فصل همکاری با باشگاهش، نام خود را در بسکتبال یوگسلاوی سابق مطرح کرد.
در میان پیشنهادات خوب از تمامی باشگاههای مطرح یوگسلاوی، حضور ساشا جورجویچ، گارد رأس آیندهدار پارتیزان بلگراد باعث شد تا ولاده که به حضور یک گارد رأس قوی در کنار خوذد اهمیت میداد، این باشگاه را برگزیند. او در سال 1987، به همراه پارتیزانهای صرب به قهرمانی لیگ برتر بسکتبال یوگسلاوی رسید و یک سال بعد، رتبه سوم یورو لیگ 1988 را به دست آورد؛ در یورولیگ، دیواچ 19 امتیاز در مرحله نیمه نهایی برابر مکابی و 31 امتیاز در دیدار ردهبندی برابر آریس یونان را ثبت کرد. در سال 1989، او و تیمش به قهرمانی در جام حذفی یوگسلاوی و جام معروف کوراچ رسیدند؛ دیواتس در دو بازی جام کوراچ برابر کانتوی ایتالیا، 28 امتیاز در بازی رفت و 30 امتیاز در بازی برگشت گرفت تا نقش مهمی در این افتخار داشته باشد. او پس از سه سال بازی در پارتیزان و تبدیلشدن به یکی از بهترین بسکتبالیستهای اروپا، تصمیم گرفت تا از صربستان خارج شده و به ماجراجوییهای جدیدی فکر کند. دیواتس به بذلهگویی و شوخیهایش معروف بود، همتیمی خود، زوران رادوویچ را به منظور اسلم دانک، از روی زمین بلند کرد تا صحنه جالبی را خلق کند.
دیواتس که به همراه آرویداس سابونیس، از خواستنیترین بسکتبالیستهای اروپایی بود، در درفت سال 1980 لیگ بسکتبال آمریکا یا NBA، به عنوان انتخاب شماره 26 نخستین راند توسط لس آنجلس لیکرز پسندیده شد. حضور این بسکتبالیست صرب، یکی از اتفاقاتی بود که باعث موج ورود بسکتبالیستهای اروپایی به NBA شد. او در نخستین فصل حضور در LA، میانگینهای 8.5 امتیاز، 6.2 ریباند و 0.9 پاس گل را در 82 بازی ثبت کرد تا به تیم اول تازهواردهای NBA راه یابد. او در فصول بعدی، میانگینهای 11.2 امتیاز، 8.1 ریباند و 1.1 پاس گل در 82 بازی فصل 91-1990، 11.3 امتیاز، 6.9 ریباند و 1.7 پاس گل در 36 بازی فصل 92-1991، 12.8 امتیاز، 8.9 ریباند و 2.8 پاس گل در 82 بازی فصل 93-1992، 14.2 امتیاز، 10.8 ریباند و 3.9 پاس گل در 79 بازی فصل 94-1993، 16 امتیاز، 10.4 ریباند و 4.1 پاس گل در 80 بازی فصل 95-1994 و 12.9 امتیاز، 8.6 ریباند و 3.3 پاس گل در 79 بازی فصل 96-1995 را به ثبت رساند.
در لس آنجلس بود که دیواتس به تمارضهای مکرر و فریب داوران برای اعلام خطا متهم میشد و بسیاری از دوستداران بسکتبال، او را «پادشاه تمارض» و بهترین بدلکار میدانستند. در سال 1996، جری وست، مدیر وقت لس آنجلس لیکرز تصمیم داشت تا کوبی برایانت را خریداری کند و به همین منظور، باشگاه شارلوت هورنتس که مالک برایانت بود، درخواست خرید ستاره صرب لس آنجلسیها را کرد. این معامله در حالی به توافق نهایی نزدیک شده بود که دیواتس در اروپا، پس از شنیدن خبر، به دلیل علاقهاش به ادامه حضور در شهر فرشتگان، بسیار شوکه شده و قصد خداحافظی از دنیای بسکتبال را کرد. ممانعت ولاده از حضور در شارلوت باعث میشد تا به دلیل حقوق 4.7 میلیون دلاری او، علاوه بر منتفیشدن حضور برایانت، پیشنهاد تیمش به شکیل اونیل نیز دچار معضلاتی شود و در نتیجه، خداحافظی دیواتس، ضرر از دست دادن دو ستاره را برای لیکرز به همراه داشته باشد. وست پس از مدتی تصمیم گرفت تا با مذاکره رودررو با بازیکن صرب خود، او را راضی به حضور در تیم رقیب کرده و تیمش را به دو ستاره مهم تاریخ بسکتبال برساند.
ولاده که در ابتدا تمایلی به حضور در شارلوت نداشت، پس از صحبت با وست به این چالش علاقهمند شد و توانست تا به همراه ثبت بهترین رکورد باشگاهش (پیروزی در 54 بازی)، میانگینهای 12.6 امتیاز، 9 ریباند و 3.7 پاس گل در 81 بازی فصل 97-1996 و 10.4 امتیاز، 8.1 ریباند و 2.7 پاس گل در 64 بازی فصل 98-1997 را برای این باشگاه ثبت کند. پس از جدایی از شارلوت، دیواتس درگیر مشکلات اعتصاب بازیکنان NBA شد و در طول مدت این اعتصاب مجبور شد تا با باشگاهی در کشور خودش قرارداد امضا کند. او برای مدت کوتاهی به ستاره سرخ پیوست و این باشگاه را در یورولیگ همراه کرد. حضور در تیم رقیب پارتیزان باعث شد تا هواداران سابق دیواتس، او را خائن نامیده و در مسابقات ستاره سرخ، مورد انتقاد قرار دهند. او پس از این دوره کوتاه به ساکرامنتو کینگز پیوست. او در تیم جدیدش به میانگینهای 14.3 امتیاز، 10 ریباند و 4.3 پاس گل در 50 بازی فصل 99-1998، 12.3 امتیاز، هشت ریباند و سه پاس گل در 82 بازی فصل 00-1999، 12 امتیاز، 8.3 ریباند و 2.9 پاس گل در 81 بازی فصل 01-2000، 11.1 امتیاز، 8.4 ریباند و 3.7 پاس گل در 80 بازی فصل 02-2001 و 9.9 امتیاز، 7.2 ریباند و 3.4 پاس گل در 80 بازی فصل 03-2002 و 9.9 امتیاز، 5.7 ریباند و 5.3 پاس گل در 81 بازی فصل 04-2003 رسید.
دیواتس در ساکرامنتو به یک فرم بسیار خوب رسید تا بتواند در آل استار 2001 نیز حضور یابد. او در یکی از تماشاگرپسندترین تیمهای اوایل قرن 21 حضور داشت و در نهایت به یکی از بازیکنان مهم تاریخ ساکرامنتو تبدیل شد. در حالی که دوران حضور دیواتس در ساکرامنتو با شکست در فینال کنفرانس غرب از لس آنجلس لیکرز همراه بود، این بسکتبالیست در سال 2004 به تیم سابقش یعنی لیکرز بازگشت و به میانگینهای 2.3 امتیاز، 2.1 ریباند و 1.3 پاس گل در 15 بازی رسید. مصدومیت کمر باعث شد تا دوران حرفهای این بازیکن در 37 سالگی و سال 2005 پایان یابد. پس از اعلام بازنشستگی، پیراهن شماره 21 او در ساکرامنتو نیز توسط این باشگاه بازنشسته شد.
پس از امضای قرارداد با پارتیزان بلگراد بود که دیواتس توسط کرسیمیر کوشیچ به تیم ملی بسکتبال یوگسلاوی دعوت شد. او پیش از رسیدن به رده ملی بزرگسال، مدال طلای قهرمانی 1985 اروپا و جام جهانی زیر 19 سال 1987 را به همراه تیمهای رده سنی یوگسلاوی کسب کرده بود. در مسابقات قهرمانی 1986 جهان و دیدار نیمه نهایی برابر شوروی، شکست از شوروی در حالی که یوگسلاوی با 9 امتیاز در 40 ثانیه پایانی بازی پیش بود، اتفاق تلخی در کارنامه ملی دیواتس بود که با خرابشدن توپش در ثانیههای پایانی همراه بود. با این وجود، این تلخی در سالهای بعد به فراموشی سپرده شد زیرا دیواتس از بهترینهای کشورش بود و به یک طلا در یونیورسیداد، دو طلا و یک برنز در فیبا یوروبسکت و یک طلا و یک برنز در جام جهانی رسید. او وعده مربی کاشف خود را نیز عملی کرد و پس از حضور در المپیک 1988 سئول، 12 امتیاز، هفت ریباند و یک پاس گل را به همراه مدال نقره آوردگاه، به دست آورد. پس از پایان دوران کشور یوگسلاوی، دیواتس با کشور صربستان و مونته نگرو در مسابقات ملی حضور یافت و به یک طلای جام جهانی، یک طلا و یک برنز یوروبسکت و یک مدال نقره در المپیک 1996 آتلانتا با میانگینهای 6.6 امتیاز، 6.3 ریباند و 2.4 پاس گل رسید. پیش از فروپاشی یوگسلاوی و در جریان طلای مسابقات جهانی توسط یوگسلاوی، دیواتس با گرفتن پرچم کرواسی از یکی از هواداران بهزمینآمده، بسیار حاشیهساز شده بود؛ دیواتس اعتقاد داشت که پرچم کرواسی در جریان بازیهای ملی یوگسلاوی، غرور ملیگرایان یوگسلاو را جریحهدار میکند.
دیواتس پس از پایان بسکتبال، روی سه محتوای کارهای بشردوستانه، مدیریت ورزش و سرمایهگذاری متمرکز شد. ریاست پارتیزان، استعدادیابی در ساکرامنتو کینگز، ریاست عملیاتی بسکتبال رئال مادرید و ریاست کمیته المپیک صربستان، از جمله چالشهای مدیریتی او بوده است. او به همراه شش نفر از همتیمیهای سابقش، گروهی انساندوست به نام «گروه هفت» را تشکیل داد تا به موضوعات انساندوستانه و خیریه بپردازد. حضور در تک اپیزودهایی از سریالهای «ورزش خوب»، «سرمربی»، «راشل گان»، «ازدواج کرده .... با بچهها» و «چرنی گرویا» و فیلمهای «منو دیوانهوار بران»، «ادی»، «مربای فضایی»، «جوانا مان» و «ما فرشته نیستیم 3»، از تجربههای دیواتس در عرصه تصویر بوده است.
