طرفداری | ماسیمو بونینی (Massimo Bonini) زاده 13 اکتبر 1959 در شهر سن مارینوی کشور سن مارینو است. بونینی فوتبال را از باشگاهی له نام یوونس در سن مارینو شروع کرد و در سال 1977، با باشگاهی به نام بلاریا ایگیا مارینا در استان امیلیا رومانیا به سطح بزرگسالان رسید. سرمربی بونینی در بلاریا، آریگو ساکی بود که در سالهای ابتدایی مربیگریاش قرار داشت. پس از 33 بازی و سه گل در این باشگاه در سری دی ایتالیا، بونینی به یک سطح بالاتر یعنی سری چی، پس از عقد قرارداد با باشگاه فورلی رسید. 23 بازی و یک گل از این بازیکن کافی بود تا باشگاه چزنا، او را به سریب برساند.
زیرنظر اوسوالدو باگنولی، این بازیکن به رشد قابل توجهی در فوتبالش رسید و توانست تا با آمادگی جسمانی بالایش، جایگیریهای درجه یکی را در زمین داشته باشد. پس از تلاش ناموفق برای رسیدن به بالاترین سطح با آمار 28 بازی و دو گل، بونینی در فصل 81-1980، عاملی مهم در صعود چزنا به سریآ داشت و در 37 بازی، سه گل زد. بونینی برای رسیدن به سطح برتر فوتبال ایتالیا از سری دی، تنها پنج سال زمان نیاز داشت. به لطف معرفی پیرلوئیجی سرا بود که جانپیرو بونیپرتی، ریاست وقت باشگاه یوونتوس، متوجه بازیهای هوشمندانه این پسر سن مارینویی شد و او را پس از صعود چزنا به سریآ، با مبلغی معادل 360 هزار یورو خریداری کرد.
نخستین بازی بونینی برای یوونتوس، دیدار برابر کاوسه در جام حذفی ایتالیا بود. بونینی خیلی زود به ترکیب اصلی بیانکونری رسید و با گلزنی برابر کاتانزارو در هفته 15، آمار 35 بازی، یک گل و سه پاس گل را در فصلی به ثبت رساند که یوونتوس به قهرمانی سریآ رسید. بونینی که در نخستین فصل بازی در سطح برتر ایتالیا، اسکودتو را به دست آورده بود، در فصل 83-1982، حضور کلیدیتری در ترکیب اصلی یوونتوس داشت و با حضور در 49 بازی و ثبت یک پاس گل، این بار قهرمانی جام حذفی را کسب کرد. فصل 84-1983، فصلی رویایی برای بونینی و یوونتوس بود زیرا دو قهرمانی مهم در جام برندگان اروپا و سریآ، در همین فصل به کارنامه مشترک این بازیکن و تیمش اضافه شد. بونینی که در فینال جام برندگان برابر پورتو 90 دقیقه بازی کرده بود، تنها گل فصلش را در هفته 10 لیگ برابر فیورنتینا زد. 45 بازی و یک گل در این فصل بونینی ثبت شد.
در فصل 85-1984، این بازیکن قهرمانی در جام باشگاههای اروپا را با حضور در هشت بازی جام، بالاخص دیدار فینال برابر لیورپول، تجربه کرد. بونینی در 49 بازی کل فصل به میدان رفت و دروازه کومو را در سریآ باز کرد. در فصول بعدی حضور در بیانکونری، آمارهای 39 بازی، دو گل و دو پاس گل در فصل 86-1985، 35 بازی، یک گل و دو پاس گل در فصل 87-1986 و 39 بازی در فصل 88-1987، ثبت شد. او در سال 1988، پس از تجربه سه قهرمانی سریآ و یک قهرمانی در جام باشگاههای اروپا، جام برندگان اروپا، سوپرکاپ اروپا، جام حذفی ایتالیا و جام میانقارهای، یوونتوس را ترک کرد. به سبب دوندگی بسیار بالای بونینی، هواداران یوونتوس، او را با نام «ماراتونت» صدا میزدند که اشارهای به دوندگی این بازیکن که در حد مسابقه ماراتون بود، داشت. بونینی همانند ریههای یوونتوس بود و این ماجرا در یک خاطره از میشل پلاتینی مشهود است؛ یک روز جیانی آنیلی، مالک وقت یوونتوس در بین دو نیمه به رختکن تیمش رفت و با مشاهده سیگار کشیدن میشل پلاتینی، این هافبک فرانسوی را بازخواست کرد. در ادامه، پلاتینی سیگار کشیدن خود را بدون عواقب برای یوونتوس دانست زیرا در جواب آنیلی گفت که مهمترین اتفاق برای تیمش، سیگار نکشیدن ریه تیم یعنی بونینی بوده است.
او پس از جدایی از یوونتوس به بولونیا پیوست و به یکی از مهمترین بازیکنان این باشگاه تبدیل شد. او در دو فصل نخست همکاری با این باشگاه، آمارهای 34 بازی و دو گل در فصل 89-1988 و همین آمار را در فصل 90-1989 به ثبت رساند. او که با عملکرد درخشان خود، بولونیا را به سهمیه جام یوفا رسانده بود، در این تورنمنت موفق شد تا علاوه بر گلزنی زاگلبی لوبین، تا مرحله یکچهارم نهایی پیشروی کند. در نبود بونینی به علت مصدومیت بود که بولونیا از جام یوفا کنار رفت. 21 بازی، یک گل و دو پاس گل در این فصل برای این بازیکن ثبت شد که منتهای آن، سقوط به سریب بود. او دو فصل در سریب، بولونیا را رها نکرد و پس از آمارهای 17 بازی و شش بازی در این دو فصل، با سقوط تیمش به سطح سوم فوتبال ایتالیا، تصمیم به تغییر تیم گرفت. او پس از بازی در تیمهای یوونس دوگانا و سن مارینو در کشور سن مارینو، در سال 1997 بازنشسته شد.
در دوران شهرت بونینی در فوتبال ایتالیا، فدراسیون فوتبال سن مارینو توسط فیفا به رسمیت شناخته نمیشد تا این بازیکن نتواند برای کشور زادگاهش بازی کند. او پس از بازی در تیم زیر 21 سال ایتالیا، به دلیل برخی قوانین که باعث واگذاری گذرنامه سن مارینو میشد، از ادامه ماجراجویی در تیم ملی ایتالیا سر باز زد تابرخلاف هموطنان خود، به دلیل نبودن تیم ملی کشور، بازی در کشور دیگری را نپذیرد. بونینی که تعصب زیادی به کشورش دارد، پس از رسمیشدن حضور آنها در فیفا، نخستین بازی ملی خود را در سال 1990 برابر سوئیس انجام داد. او که از همان ابتدا بازوبند کاپیتانی سن مارینو را بر بازو بسته بود، پس از 19 بازی و تنها یک پاس گل برابر ترکیه، در سال 1995، آخرین بازی ملی خود را برابر روسیه تجربه کرد. بونینی یکی از معدود ستارگان شناختهشده ورزش سن مارینو در مقیاس اروپا و جهان بود که نام این کشور را به گوش خیلی از فوتبالیهای دهه 80 میلادی رساند. او پس از درخواست سال 2004 یوفا مبنی بر اعلام برجستهترین بازیکن توسط فدراسیون کشورهای عضو، به عنوان برجستهترین فوتبالیست تاریخ سن مارینو انتخاب شد.
