طرفداری | پیروزی لحظه آخری تراکتور برابر پرسپولیس، روی پاس گل دانیال ایری، خرید نزدیک به هزار میلیارد تومانی سرخپوشان رقم خورد؛ اتفاقی که انتقادات زیادی را متوجه کادر فنی و مدیریتی پرسپولیس کرده است.
مهدی تارتار بعد از بازی و در توجیه این اشتباه گفت: «به بازیکن جوان بازی دادن تاوان دارد!» البته سرمربی پرسپولیس نگفت کدام جوان؟! به جوانی که پروسه جذب و انتقالش چیزی نزدیک به هزار میلیارد تومان برای باشگاه هزینه داشته، اگر بازی ندهی، پس برای چه خریداری شده است؟
۱۹۰ میلیارد تومان رضایتنامه و حدود ۶۹۷ میلیارد تومان دستمزد پایه در قرارداد پنجساله؛ یعنی نزدیک به ۸۸۷ میلیارد تومان که با احتساب الحاقات و هزینههای جانبی میتواند به حوالی هزار میلیارد تومان برسد.
رقمی حیرتانگیز برای بازیکنی جوان که هنوز کارنامهای متناسب با چنین هزینهای در فوتبال ملی و باشگاهی ندارد. البته با یک پاس اشتباه نمیتوان همه فوتبال یک بازیکن را زیر سؤال برد؛ او قطعا فرصت زیادی برای جبران مافات خواهد داشت. اما این به معنای بی تفاوت گذشتن از اصل موضوع نیست.
در روزگاری که بخش بزرگی از مردم برای مسکن، درمان، تحصیل و ابتداییترین هزینههای زندگی با مشکلات جدی دستوپنجه نرم میکنند، فوتبال ایران بیمحابا ریختوپاش میکند؛ هزاران میلیارد تومان جابهجا میشود، اما کمتر کسی میپرسد این پولها از کجا میآیند، کجا هزینه میشوند و چه کسی بر آنها نظارت میکند.
فوتبال حرفهای حق دارد برای جذب بازیکن هزینه کند؛ اما هزینهکرد حرفهای، درآمد شفاف و قابل ردیابی میخواهد. آنچه امروز در فوتبال ایران میبینیم، در بسیاری از موارد بیشتر شبیه مسابقهای برای خرج کردن است تا سرمایهگذاری برای ساختن آینده.اینجاست که نقش گمشده آکادمیها خودش را نشان میدهد.در آکادمیهای استقلال و پرسپولیس، بازیکنان جوان و مستعدی حضور دارند که اگر تنها بخشی از چنین بودجههایی صرف آموزش، پرورش و حمایت از آنها شود، میتوانند به سرمایههای واقعی و ماندگار باشگاه تبدیل شوند.
در شرایطی که مدیران فوتبال چشم روی توانمندی استعدادهای شگرف و آینده ساز پرورش بافته در آکادمی ها بسته اند، چرا باید برای خرید یک بازیکن جوان نزدیک به هزار میلیارد تومان هزینه شود؟!
مسئله فقط دانیال ایری نیست؛ مسئله، نگاهی است که حاضر است برای خرید تنها یک بازیکن هزار میلیارد هزینه کند، اما برای ساختن بازیکن حاضر نیست سهم اندکی کنار بگذارد.
ایری قطعاً بازیکنی جوان و آیندهدار است و یک پاس اشتباه نباید تمام فوتبالش را زیر سؤال ببرد. اما آنچه «تاوان» دارد، جوان بودن او و بازی دادن به او نیست؛ تاوان واقعی، نادیده گرفتن استعدادهای فوتبال پایه و هزینه کردن پولهای نجومی برای خرید آیندهای است که میتوانستیم خودمان آن را بسازیم.
فوتبال ایران بیش از بازیکن میلیاردی، به شفافیت، نظارت و مدیرانی نیاز دارد که سازندگی را حمایت و آکادمی ها را تقویت کند.
به قلم سید مهدی فاطمی