کسی دورمم نمیاد دیگه خودمم نمیشناسم
دستامو ول کن پس هربار که هی مردم
ترسامو سپردم به خودش به بالا به بالا
تنها موندم و دربه در تو این شهر غمگین
گاهی یادم کن و بهم سر بزن
حس میکنم عطر تن تو بین این همه فن
دیگه یادت باعث نمیشه بره این همه غم
تو شب سرد دردسره بخواییم بسازیمش
بهونه میاریم شاید همو دیدیم یه جا دیگه
وقتی که سقف آسمونامون داره بگا میره
تنها چیزی که باهم نداریم حرف پنهانیه
نمیخوام اونچه گذشته بازم پیش بیاد
خودمون زخمی از همه آشنا که آتیش بیار
همین الانشم حتی جا نداره زیرسیگاری
هردفعه قلب همو میشکونیم میگیم بیخیال
دیگه نمیتونم تحمل بکنم نمیکشم
روزگار نامرده