طرفداری | رودریگو دی پل هم مثل خیلی از همتیمیهایش نمیتواند تیم ملی آرژانتین را بدون لیونل مسی تصور کند.
خداحافظی لیونل مسی از تیم ملی آرژانتین واکنشهای احساسی بسیاری از همتیمیهای او را به دنبال داشته است. رودریگو دی پل، هافبک سرشناس آلبی سلسته و یکی از نزدیکترین دوستان مسی، با انتشار پیامی در اینستاگرام، از شخصیتی سخن گفت که مردم کمتر از او دیدهاند و تأکید کرد عشق مسی به پیراهن آرژانتین چیزی فراتر از گلها و جامهای بهدستآمده بوده است.دی پل در پیام خود خطاب به مسی نوشت:
یک چیز وجود داشت که در تمام این سالها همیشه آرزویش را داشتم؛ اینکه هر آرژانتینی بداند تو واقعاً چه کسی هستی. اینکه بداند وقتی دوربینی وجود ندارد، ورزشگاهی در کار نیست و تو فقط خودت هستی، همانطور که واقعاً هستی، چه کسی هستی.
تو هیچوقت خیلی به این موضوع علاقه نداشتی؛ همیشه احساس میکردی بهترین راه برای بیان خودت، با کفشهایت است و زمین فوتبال همان جایی است که باید هر چیزی را که نسبت به کشورت احساس میکنی، در آن ثابت کنی.
و من خوششانس بودم که همه آن چیزهای پشت پرده را دیدم. در هر اردو، هر شب پیش از یک فینال، فشار، ترس، تردیدها و انتقادها را دیدم. دیدم که لحظاتی را پشت سر گذاشتی که تحملشان برای هر انسانی بیش از حد سنگین بود، اما صبح روز بعد از جا بلند شدی و به مسیرت ادامه دادی؛ بدون بهانه، بدون سرزنش کردن کسی و بدون اینکه نیازی داشته باشی برای اثبات اینکه چه کسی هستی، چیزی را توضیح بدهی.
چون تنها چیزی که هیچوقت در وجودت تغییر نکرد، عشق تو به این پیراهن و این کشور بود. عشقی که باعث شد بارها و بارها از جا بلند شوی، حتی زمانی که به نظر میرسید دیگر چیزی برای اثبات کردن باقی نمانده است.
و به همین دلیل، کاری که برای تیم ملی انجام دادی، بسیار فراتر از گلها و جامهایی است که به دست آوردیم. هرچند که تعدادشان واقعاً زیاد بود! من همیشه میخواستم مردم تو را به خاطر شخصیتت تحسین کنند، نه فقط به خاطر کارهایی که انجام میدهی.
ما که تو را میشناسیم، میدانیم که در زمین فوقالعادهای، اما بیرون از زمین، بسیار بزرگتر از آن هستی. و فکر میکنم آرژانتین بالاخره امروز این را میداند. نمیدانم تا به حال داستان عاشقانهای به این بزرگی میان یک بازیکن و یک کشور وجود داشته است یا نه؛ داستانی که تو ساختی.
اینکه من توانستم آن را در کنار تو زندگی کنم، چیزی است که تا پایان عمر با خودم خواهم داشت. وقتی میدیدیم تو با پیراهن شماره ۱۰ و بازوبند کاپیتانی جلوتر از ما حرکت میکنی، احساس میکردیم از ما محافظت میکنی و مهم نیست چه اتفاقی میافتد، یک نفر در خط مقدم هست که همه چیزش را برای ما خواهد داد.
و ما انجامش دادیم، برادر. ما قهرمان جهان شدیم. هرچه سالها میگذرد، بیشتر متوجه میشوم که شاید زیباترین بخش ماجرا فقط بالا بردن آن جام نبود. بلکه این بود که ما هرگز دست از خودمان بودن نکشیدیم.
خندهها، سفرها، اردوهای تیم ملی و آن لحظاتی که هیچکس ندید؛ چیزهایی که برای من مهمترین بخش تمام این داستان بودند. چه لحظه زیبایی بود برای من که در یکی از مهمترین لحظات تاریخ کشورمان در کنار تو باشم. ممنونم برای همه کارهایی که برای ما و برای آرژانتین انجام دادی.
ممنونم که اجازه دادی آن لئویی را بشناسم که همیشه آرزو داشتم همه مردم بشناسند؛ لئویی که برای بزرگ بودن، به پیراهن شماره ۱۰، بازوبند کاپیتانی یا حتی یک زمین فوتبال نیاز ندارد. دوستت دارم، برادر.