طرفداری| نیمه اول دیدار آرژانتین و انگلیس در جام جهانی ۱۹۹۸ یکی از بهترین نیمههایی بود که کیم میلتون نیلسن در دوران داوریاش تجربه کرده بود، اما او نمیدانست نیمه دوم قرار است نامش را برای همیشه با یکی از جنجالیترین صحنههای تاریخ فوتبال گره بزند. در ورزشگاه ژفروی گیشار سنتاتین، داور ۳۷ ساله دانمارکی باید در یکی از حساسترین بازیهای مرحله یکهشتم نهایی تصمیمی میگرفت که بعدها بارها درباره آن صحبت شد؛ اخراج دیوید بکام پس از درگیری او با دیگو سیمئونه.
این روایت در گاردین و در بخشی از کتاب جدید ویلیام رالستون با عنوان شغل غیرممکن: دنیای واقعا باورنکردنی یک داور فوتبال (The Impossible Job: The Truly Unbelievable World of a Football Referee) منتشر شده است. نیلسن در این کتاب از اتفاقاتی گفته که در آن مسابقه سرنوشتساز برایش رخ داد و توضیح داده چرا با وجود فشار بسیار زیاد، تصمیم گرفت به بکام کارت قرمز نشان دهد.
آرژانتین و انگلیس؛ مسابقهای فراتر از یک بازی فوتبال
در پایان نیمه اول دیدار ۳۰ ژوئن ۱۹۹۸، نیلسن وارد رختکن ورزشگاه ژفروی گیشار شد؛ جایی که بوی حولههای خیس فضای رختکن را پر کرده بود. او دستیارانش را در آغوش گرفت، چرا که آنها احساس میکردند بهترین نیمه فوتبالی دوران داوریشان را پشت سر گذاشتهاند. مایکل اوون با دویدنهای انفجاریاش آرژانتین را به دردسر انداخته و گل معروفش را به ثمر رسانده بود و یک ضربه آزاد هوشمندانه نیز مدافعان انگلیس را غافلگیر کرده بود. نیلسن در همان نیمه دو پنالتی اعلام کرده بود و با هیجان منتظر شروع نیمه دوم بود، بیآنکه بداند چه اتفاقی در راه است.
نیلسن در ۳۷ سالگی برای نخستین بار در یک تورنمنت بزرگ ملی قضاوت میکرد و مسئولیت یکی از مهمترین مسابقات جام جهانی به او سپرده شده بود. حساسیت این مسابقه تنها به زمین فوتبال محدود نمیشد؛ روابط آرژانتین و انگلیس از زمان جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲ متشنج بود و تقابلهای جنجالی دو تیم در جام جهانی نیز این تنش را بیشتر کرده بود. گل جف هرست در سال ۱۹۶۶ و دست معروف دیگو مارادونا در جام جهانی ۱۹۸۶ هنوز در حافظه فوتبال دو کشور زنده بود و شکست برای هر یک از دو تیم میتوانست پیامد بزرگی داشته باشد.
درگیری بکام و سیمئونه و کارت قرمز تاریخی
همهچیز از برخورد دیگو سیمئونه با دیوید بکام شروع شد. نیلسن برای خطا روی هافبک انگلیس سوت زد و تصمیم گرفت سیمئونه را با کارت زرد جریمه کند. اما پس از آن، سیمئونه روی بکام تکیه کرد و موهای او را کشید. بکام در واکنش پایش را به سمت سیمئونه حرکت داد و بازیکن آرژانتین روی زمین افتاد. نیلسن بار دیگر در سوت خود دمید و این بار تصمیمش روشن بود؛ کارت قرمز برای دیوید بکام.
اخراج بکام اما تصمیم سادهای نبود. یک ستاره جهانی در جام جهانی اخراج شده بود و هنوز یک نیمه کامل از مسابقه باقی مانده بود. حتی خود نیلسن نیز در ذهنش با تردیدهایی روبهرو شد: آیا حرکت بکام واقعاً خشونتآمیز بود؟ آیا سیمئونه او را تحریک نکرده بود؟ اما درست در همین لحظه، داور دانمارکی به تجربهای قدیمی فکر کرد؛ تجربهای که سالها قبل در ورزشگاه نیوکمپ به دست آورده بود و حالا میتوانست به او کمک کند تا در یکی از دشوارترین تصمیمهای دوران حرفهایاش تحت تأثیر شرایط قرار نگیرد.
درسی که نیلسن در نیوکمپ گرفته بود
ذهن نیلسن به سال ۱۹۹۱ برگشت؛ زمانی که او در اوایل دهه ۳۰ زندگیاش قرار داشت و مسابقه بارسلونا در ورزشگاه نیوکمپ را داوری میکرد. در آن بازی، یکی از بازیکنان اسپارتا پراگ در موقعیت گل قرار گرفت، اما گییرمو آمور، بازیکن بارسلونا، به شکل عمدی روی او خطا کرد. نیلسن میدانست که باید یکی از بازیکنان محبوب بارسلونا را اخراج کند، اما در مقابل بیش از ۸۲ هزار هوادار بارسلونا، غریزهاش به او میگفت که با یک ضربه آزاد و کارت زرد ماجرا را تمام کند. خودش بعدها گفت: «بارسلونا در خانه مقابل تیمی از اروپای شرقی بود... خیلی راحت میشد چشمهایت را ببندی و هیچ کاری نکنی».
با این حال، نیلسن تسلیم فشار نشد و کارت قرمز را نشان داد. اسپارتا پراگ همان ضربه آزاد را به گل تبدیل کرد و داور دانمارکی بهشدت نگران شد. او به یاد میآورد: «فکر کردم: وای خدای من، من قرار است در نیوکمپ بمیرم». اما واکنش رسانهها کاملاً متفاوت بود و آنها تصمیم نیلسن را تحسین کردند. آن مسابقه برای او به یک درس مهم تبدیل شد: قوانین باید برای همه یکسان باشند؛ فرقی نمیکند یک تیم بزرگ مقابلت باشد یا تیمی کوچک، یک سوپراستار در زمین باشد یا بازیکنی که نخستین بازیاش را انجام میدهد.
چرا نیلسن از اخراج بکام پشیمان نشد؟
سال ۱۹۹۸، همان درس قدیمی بار دیگر به کمک نیلسن آمد. او در مقابل بکام ایستاده بود و میدانست که تصمیمش میتواند تأثیر بزرگی روی یکی از مهمترین مسابقات جام جهانی داشته باشد. با این حال، تجربه نیوکمپ به او یادآوری کرده بود که وظیفه داور، توجه به نام بازیکن یا بزرگی تیم نیست. او باید قوانین را همانطور که برای بازیکنان دیگر اجرا میکند، درباره یک ستاره جهانی نیز اجرا کند.
پس از پایان مسابقه و شکست انگلیس در ضربات پنالتی، نیلسن به این فکر کرد که آیا میتوانسته کار دیگری انجام دهد یا نه. اما خیلی زود به نتیجه مهمی رسید. او گفت: «اگر به خاطر ترس از تیترهای رسانهها نظرم را تغییر میدادم، خودم را بهعنوان یک داور نابود میکردم». از نگاه نیلسن، اجرای عدالت در فوتبال همیشه آسان نیست و گاهی داور باید هزینه تصمیم درستش را بپردازد؛ حتی اگر آن تصمیم باعث شود برای همیشه با یک صحنه جنجالی شناخته شود.
مردی که همه او را با اخراج بکام میشناسند
قضاوت در جام جهانی یکی از مهمترین نقاط دوران حرفهای نیلسن بود؛ دوران کاریای که از سال ۱۹۷۶ در کپنهاگ آغاز شد. او سرانجام در سال ۲۰۰۶ از داوری بازنشسته شد، اما همچنان یکی از داوران شناختهشده فوتبال محسوب میشود. نیلسن در فوریه ۲۰۰۵ نیز به نخستین داوری تبدیل شد که تعداد حضورهایش در لیگ قهرمانان اروپا به ۵۰ مسابقه رسید. با این حال، حتی چنین رکوردی هم نتوانست تصویر او بهعنوان داور اخراجکننده دیوید بکام را از ذهن فوتبالدوستان پاک کند.
نیلسن خودش میگوید از اینکه هنوز مردم او را با آن اتفاق میشناسند، تعجب میکند. او به ویلیام رالستون گفت: «متعجبم و از آن زمان تاکنون هم متعجب بودهام، چون حتی پسرهای کوچکی که در سال ۱۹۹۸ به دنیا نیامده بودند، پیش من میآیند و میگویند: هی، تو همان مردی هستی که دیوید بکام را اخراج کرد». پشت این شهرت اما یک حس دیگر هم وجود دارد؛ نیلسن از تصمیمی که آن روز در سنتاتین گرفت، در سکوت احساس غرور میکند.