اقتباس هشت‌قسمتی مایک فلنگن از نخستین رمان استیون کینگ، کری، در تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۲۶ از آمازون پرایم ویدیو پخش خواهد شد و تمام قسمت‌های آن به‌صورت هم‌زمان در بیش از ۲۴۰ کشور و منطقه در دسترس قرار می‌گیرند. در این سریال، سامر اچ. هاول در نقش کری و سامانتا اسلویان در نقش مارگارت وایت بازی می‌کنند و بازیگرانی مانند سینا آگودونگ، آلیسون تورنتون، جوئل اوولت، جوزی توتا، آرتور کونتی و متیو لیلارد نیز در آن حضور دارند.
این سریال نخستین اقتباس تلویزیونی از رمان سال ۱۹۷۴ استیون کینگ محسوب می‌شود و چهارمین همکاری فلنگن با آثار کینگ پس از بازی جرالد، دکتر اسلیپ و زندگی چاک به شمار می‌رود.
امتیازهای کلی
| پلتفرم | امتیاز | تعداد نقدها |
|---|---|---|
| راتن تومیتوز | ۸۵٪ | ۵۴ نقد |
| متاکریتیک | ۷۱ از ۱۰۰ | ۱۸ نقد |
در راتن تومیتوز، این سریال با ثبت امتیاز ۸۵ درصد از مجموع ۵۴ نقد، عنوان Certified Fresh را به دست آورده و میانگین امتیاز آن ۷.۲ از ۱۰ است. این میزان بالاتر از اقتباس تلویزیونی سال ۲۰۰۲ با امتیاز ۳۲ درصد و بازسازی سینمایی سال ۲۰۱۳ با امتیاز ۵۱ درصد قرار می‌گیرد، هرچند همچنان پایین‌تر از فیلم کلاسیک کری ساخته برایان دی پالما در سال ۱۹۷۶ است.
در متاکریتیک نیز این سریال از مجموع ۱۸ نقد، امتیاز ۷۱ از ۱۰۰ را کسب کرده که در دسته «عموماً مثبت» قرار می‌گیرد. ۷۱ درصد نقدها مثبت، ۲۹ درصد متوسط و هیچ‌کدام منفی نبوده‌اند.
امتیاز منتقدان
- Radio Times — لورا روتکوفسکی: ۵ از ۵
- Empire — جیمی گراهام: ۴ از ۵
- The Playlist — وارن کانترل: B+ (۸۳)
- A.V. Club — سالونی گاجار: B (۷۵)
- Slant Magazine — مایکل ساویو: ۳ از ۴ (۷۵)
- Collider — نیت ریچارد: ۷ از ۱۰ (۷۰)
- IndieWire — بن تراورس: C+
- Bloody Disgusting — میگان ناوارو: ۲.۵ از ۵
- Daily Telegraph — اد پاور: ۲ از ۵
نقدهای مثبت
Radio Times (۵ از ۵) — لورا روتکوفسکی: او این سریال را «کریِ تازه، خلاقانه و مدرنی توصیف کرد که تکرار هیچ‌یک از نسخه‌های قبلی نیست». روتکوفسکی همچنین از رویکرد کاملاً متفاوت سریال به اتفاقات خونین پس از جشن فارغ‌التحصیلی تمجید کرد و بر اهمیت «مهربان بودن در دنیایی نامهربان» تأکید داشت.
Empire (۴ از ۵) — جیمی گراهام: گراهام این سریال را «نسخه‌ای بسیار تازه، چشمگیر و فوق‌العاده بازی‌شده از داستان کینگ» دانست و نوشت فلنگن موفق شده داستان کلاسیک را به دبیرستانی مدرن منتقل کند؛ جایی که تمرین‌های مقابله با تیراندازی‌های جمعی به امری عادی تبدیل شده و هر رفتار خشونت‌آمیز یا آزاردهنده‌ای می‌تواند با دوربین ثبت و در فضای مجازی منتشر شود.
The Playlist (B+) — وارن کانترل: کانترل شخصیت‌پردازی را بزرگ‌ترین نقطه قوت سریال دانست و نوشت که سریال در این زمینه حتی از اثر اصلی کینگ نیز فراتر می‌رود. او همچنین از تصویر متفاوت مارگارت وایت تمجید کرد؛ شخصیتی که در این نسخه نه یک «دیوانه هذیان‌گو»، بلکه قربانی دیگری از افراط‌گرایی مذهبی معرفی شده است. کریس هارگنسن، یکی از قلدرهای داستان، نیز با عمق بیشتری به تصویر کشیده شده و قربانی شرایط و بزرگسالان زندگی خود معرفی می‌شود.
A.V. Club (B) — سالونی گاجار: گاجار معتقد بود سریال در بخش‌هایی کمی کش‌دار می‌شود، اما فلنگن به‌خوبی از ساختار اپیزودیک استفاده کرده است؛ حتی برای داستانی کوتاه و ترسناک مانند کری استیون کینگ.
Slant Magazine (۳ از ۴) — مایکل ساویو: ساویو نوشت اگرچه همه تلاش‌های سریال برای مدرن کردن داستان کاملاً موفق نیستند، اما برداشت هوشمندانه فلنگن از «کری» همچنان سفری آزاردهنده، شدید و تکان‌دهنده است؛ درست مانند تجربه دختر نوجوانی در دنیای امروز، چه قدرت‌های ذهنی داشته باشد و چه نداشته باشد.
Collider (۷ از ۱۰) — نیت ریچارد: ریچارد معتقد بود همه تغییرات اعمال‌شده در داستان جواب نمی‌دهند و سریال هر زمان بیش از حد وارد جهان‌سازی گسترده می‌شود، جذابیت خود را از دست می‌دهد. با این حال، او تماشای سریال را به طرفداران رمان اصلی توصیه کرده است.
استیون کینگ نیز از این اقتباس تمجید کرده و در تردز نوشته است: «نسخه کریِ مایک فلنگن فوق‌العاده است. چیزی که درباره شبکه‌های اجتماعی می‌گوید، تکان‌دهنده و واقعی است.»
نقدهای متوسط و منفی
IndieWire (C+) — بن تراورس: تراورس نگاه انتقادی‌تری داشت و معتقد بود سریال مسئولیت اخلاقی را بیش از حد متوجه بزرگسالان می‌کند و نوجوانان را بیش از اندازه تبرئه یا نرم می‌کند. از نظر او، گسترش داستان باعث شده قدرت عنصر ترسناک اثر کاهش پیدا کند و تأثیرگذاری بخش مربوط به جشن فارغ‌التحصیلی نیز کمتر شود. او سریال را «بیش از حد ملایم برای چیزی که باید باشد» توصیف کرد.
Bloody Disgusting (۲.۵ از ۵) — میگان ناوارو: ناوارو معتقد بود سریال زمانی بیشترین جذابیت را دارد که روی شکست‌های انسانی بزرگسالان و نهادهای مختلف تمرکز می‌کند، اما از نظر او تلاش سریال برای مدرن کردن داستان تنها تا حدی موفق بوده است.
Daily Telegraph (۲ از ۵) — اد پاور: پاور از این موضوع انتقاد کرد که داستان کلاسیک کینگ درباره زورگویی در دبیرستان و جشن فارغ‌التحصیلی کابوس‌وار، در این نسخه به یک «درام نوجوانانه توخالی دیگر» تبدیل شده است.
The Hollywood Reporter: این نشریه نیز درباره ضرورت گسترش داستان کری تردید داشت و در نهایت نوشت این نسخه از کری، با وجود تمجید از بازی سامر اچ. هاول، «در نهایت شخصیت متمایز و ترسناک بودن خود را بیش از حد از دست داده است».
محورهای اصلی اجماع منتقدان
مدرن‌سازی و شبکه‌های اجتماعی
بسیاری از منتقدان به انتقال داستان به عصر شبکه‌های اجتماعی اشاره کرده‌اند. مجله Empire به این نکته پرداخت که در نسخه جدید، هر طعنه، حمله و شوخی بی‌رحمانه می‌تواند با دوربین ثبت و در فضای مجازی منتشر شود.
The Hollywood Reporter نیز معتقد بود اگر استیون کینگ امروز کری را می‌نوشت، داستان احتمالا شباهت زیادی به نسخه مایک فلنگن پیدا می‌کرد.
عمق شخصیت‌ها
یکی از نکاتی که بیش از همه مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، گسترش شخصیت‌ها، به‌خصوص مارگارت وایت و نوجوانان مقابل کری بود.
The Playlist نیز تأکید کرد که سریال زمان زیادی را صرف پرداخت شخصیت‌هایی می‌کند که در نسخه‌های قبلی بیشتر در قالب شخصیت‌های کلیشه‌ای و تک‌بعدی دیده می‌شدند.
بازی سامر اچ. هاول
بازیگر نقش اصلی تقریباً با تحسین گسترده منتقدان روبه‌رو شده است. وارن کانترل از The Playlist از تسلط کامل هاول بر نقشی تمجید کرد که برای نیم قرن با بازی سیسی اسپیسک شناخته شده است.
Empire نیز نوشت کریِ هاول برخلاف شخصیت ترسیده و منقبضی که اسپیسک بازی کرده بود، دختری باهوش و کنجکاو است که مهربانی‌اش باعث می‌شود در میان دیگران متفاوت و بیگانه به نظر برسد.
ریتم و گسترش داستان
چند منتقد، از جمله IndieWire و The Hollywood Reporter، معتقد بودند گسترش داستان به یک سریال هشت‌قسمتی، از شدت و تأثیرگذاری روایت کاسته است.
IndieWire مشخصا اعتقاد داشت این گسترش، قدرت عنصر وحشت را کاهش داده و از تأثیرگذاری بخش مربوط به جشن فارغ‌التحصیلی کم کرده است. A.V. Club و Collider نیز به وجود مشکلاتی در ریتم برخی قسمت‌های میانی اشاره کردند.
