عنوان: عبور از توهمِ «اعتبارِ گذشته»؛ هشداری صریح به اردوی تیم ملی ایران**
من در ماه‌های گذشته، با تکیه بر تحلیلِ روندهایِ جام جهانی، معتقد بودم که این تیم ملی، مدعیِ بی‌چون و چرای قهرمانی است و بدون استرس و نگرانی، مسیری هموار تا نیمه‌نهاییِ جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷ دارد. آن باور، نه یک پیش‌بینیِ خوش‌بینانه، بلکه برداشتی از پتانسیلِ فنیِ موجود بود. اما اکنون، حقیقتِ میدان، روایتِ دیگری را دیکته می‌کند.
تماشای دو بازی اخیر مقابل روسیه و ازبکستان، پرده از واقعیتی تکان‌دهنده برداشت: «شکنندگیِ دفاعی». نکته‌ای که نباید از آن غافل شد این است که علیرغم تدارکاتی بودن این مسابقات، حریفان با تمام توانِ هجومی و انگیزه‌ای بالا به دروازه‌ی ما یورش بردند. اگر این دیدارها در قالب یک تورنمنت رسمی برگزار می‌شد، با این ساختار ناقصِ مهیاسازی، احتمالاً با تعداد گل‌های بسیار بیشتری مواجه می‌شدیم. حقیقتِ تلخ این است که ما در این بازی‌ها «خوش‌شانس» هم بودیم؛ چرا که بارها برخورد توپ به تیرک دروازه یا بی‌دقتی مهاجمان حریف، مانع از ثبتِ یک شکستِ تحقیرآمیز شد. این یعنی ساختارِ دفاعی ما در برابر فشارهای جدی، به شدت آسیب‌پذیر است.
این یک هشدارِ صریح است: بازیکنانِ تیم ملی باید همین امروز، آن «باد و پوف» و غرورِ کاذبِ ناشی از بازی‌های جام جهانی را از ذهن‌شان پاک کنند. فوتبالِ امروز، در گروِ لحظه‌هاست، نه خاطراتِ دیروز. اگر این تیم تصور می‌کند با تکیه بر نام و اعتبارِ گذشته و بدون اصلاحِ عمیقِ ساختار، می‌تواند در آسیا آقایی کند، سخت در اشتباه است. حذفِ ناامیدکننده و زودهنگامِ تیم ملی امید در مرحله‌ی گروهی مقابل ناگویا ژاپن، تنها یک شکستِ ورزشی نبود؛ یک «زنگِ خطر» برای تمامیتِ فوتبال ما بود. اگر تیم بزرگسالان در «فرهنگِ کار»، «نظمِ دفاعی» و «تلاشِ مضاعف» تجدیدنظر نکند، دقیقاً همان سرنوشتی که برای تیم امید رقم خورد، در انتظارِ تیم ملی نیز هست.
در مستطیل سبز، «سابقه» به کسی مدال نمی‌دهد؛ تنها «عرق ریختن» و «نظمِ تاکتیکی» است که تعیین‌کننده است. بازیکنانی که به لیست تیم ملی دعوت می‌شوند (چه ترکیب اصلی و چه ذخیره)، وظیفه‌ای جز «بالا بردنِ کیفیتِ فردی» ندارند؛ این افزایشِ کیفیت باید هم در بُعد «جسمانی» و هم در بُعد «تاکتیکی» اتفاق بیفتد. در یک کلام تلاش و کوشش .
خطاب به سرمربی محترم، امیر قلعه‌نویی: این تیم امانتِ ملی است. اگر روندِ افتِ کیفی و لرزش‌های دفاعی تا جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷ درمان نشود و این مسیرِ نزولی به موقع اصلاح نگردد، خروجیِ کار نتایجِ فاجعه‌باری خواهد بود که در نهایت، راهی جز استعفا یا برکناری برای کادر فنی باقی نمی‌گذارد.
در پایان باید تأکید کنم که علیرغم تمامیِ انتقاداتِ فنی و هشدارهایی که مطرح شد، شخصاً علاقه‌مندم که این مسیر با هدایت امیر قلعه‌نویی تا جام جهانی پیش رو ۲۰۳۰ ادامه پیدا کند و او فرصتِ ترمیم و اوج‌گیریِ دوباره را داشته باشد. با این حال، حقیقتِ فوتبال حرفه‌ای این است که من تصمیم‌گیرنده نیستم؛ سرنوشتِ نیمکتِ تیم ملی در نهایت در گروِ عملکردِ عملیاتی، فشارِ افکار عمومی، نگاهِ رسانه‌ها و البته تصمیمِ نهاییِ مسئولانِ مربوطه خواهد بود.
با آرزوی موفقیت و اوج گرفتن دوباره تیم ملی ایران. 🙏🙏❤️
