طرفداری- توماس بردیچ از آن دست بازیکنانی است که اگر 'چهار شگفت انگیز' (یا سه شگفت انگیز) نمی بودند حتماً یک تورنمنت بزرگ را از آن خود می کرد. مطمئناً بازی کردن در دوران بازیکنانی که 53 تورنمنت از 57 تورنمنت اخیر رقابت های مسترز را برده اند و در 13 سال اخیر قهرمان 43 گرند اسلم شده اند آسان نیست.
به گزارش tennisworldusa، بردیچ می گوید از حضور آنها ناراحت نیست اما تلاش می کند تا به رویایش برسد. وی در مصاحبه با Mr. Porter گفت:
این ورزش در جای مطلقاً شگفت انگیزی است. سه بازیکن بزرگ در یک نسل ظهور کرده اند و تنیس سابقاً کمتر چنین چیزی را به خود دیده است. فکر می کنم اگر قهرمان یک گرند اسلم شوم موفقیت خیلی بزرگتری است چون در دوران سختی آن را به دست آورده ام. می شود از زاویه دیگری هم به آن نگاه کرد و از این موضوع سرخورده و ناامید شد. اما با این نحوه تفکر چه به دست می آید؟ تنیس در سطح خیلی خیلی بالایی است.
یک تنیسور حرفه ای بودن رویایی است اما همه چیز در آن عالی نیست:
تنیس سخت ترینِ ورزش هاست، با فاصله زیاد. برای یک تنیسور حرفه ای شدن تقریباً همه چیز خود را فدا می کنید. خیلی از بچه ها حتی مدرسه شان را تمام نمی کنند، همه چیزتان را برای ورزش می دهید و برای برخی ثمری هم ندارد. برای همین به خودم افتخار می کنم که توانایی این را داشتم و آنقدر خوش شانس بودم که تمام راه را تا اینجایی که هستم آمده ام. این بهترین شغل دنیاست. برای پول در آوردن ورزشی را انجام می دهم که عاشق آن هستم. دلیلی برای شکایت کردن پیدا نمی کنم.