تریکینگ؛ سرچشمه‌ی حرکت است و پومسه ابداعی؛ نیروی تغذیه‌کننده‌ی رزمی
در سال‌های اخیر، اجراهای پومسه ابداعی بیش از گذشته با پرش‌های بلند، چرخش‌های سریع و حرکات آکروباتیک همراه شده‌اند. بسیاری از این عناصر یادآور تریکینگ هستند؛ رشته‌ای که از ترکیب ضربات رزمی، چرخش‌ها و حرکات آکروباتیک شکل گرفته و برای گسترش واژگان حرکتی خود، زمینه‌ای مستقل و پویا فراهم کرده است. از این منظر، می‌توان تریکینگ را یکی از سرچشمه‌های مهمِ بخشی از حرکاتی دانست که امروز در پومسه ابداعی دیده می‌شوند.
این شباهت را نباید تنها با واژه‌ی "کپی‌برداری" توضیح داد. دقیق‌تر آن است که بگوییم پومسه ابداعی از زبانی حرکتی بهره گرفته که تریکینگ در شکل‌گیری و گسترش آن نقش داشته است. حرکتی که در فضای تریکینگ برای نمایش مهارت، پیوستگی و خلاقیت اجرا می‌شود، ممکن است در پومسه ابداعی در چارچوبی تازه قرار بگیرد و با ضربات، مکث‌ها و ترکیب‌بندی رزمی همراه شود. بااین‌حال، تغییر بستر اجرا به‌تنهایی منشأ حرکت را عوض نمی‌کند؛ اگر یک عنصر حرکتی نخست در فضای تریکینگ پرورش یافته و شناخته شده باشد، منصفانه است که هنگام استفاده از آن، نقش تریکینگ هم دیده شود.
پومسه ابداعی در این میان فقط دریافت‌کننده‌ی حرکت نیست؛ می‌تواند نقش تغذیه‌کننده‌ی فضای اجرای رزمی را نیز بر عهده بگیرد. این رشته با قرار دادن حرکات الهام‌گرفته از تریکینگ در قالبی منظم و رزمی، آن‌ها را به مخاطبان تازه‌ای معرفی می‌کند و به اجرای تکواندو تنوع و جذابیت بصری می‌بخشد. به بیان دیگر، تریکینگ بخشی از مواد حرکتی را فراهم می‌کند و پومسه ابداعی آن‌ها را در ساختاری تازه به نمایش می‌گذارد؛ ساختاری که بر ضربه، دقت، ریتم و هویت رزمی تأکید دارد.
اما این رابطه زمانی سازنده است که پومسه ابداعی تنها به نمایش حرکات دشوار بسنده نکند. اگر حرکت آکروباتیک بدون پیوند روشن با ضربه‌ها و منطق اجرای رزمی وارد پومسه شود، نتیجه ممکن است بیشتر شبیه نمایش تریکینگ باشد تا یک اجرای مستقلِ پومسه. در مقابل، وقتی حرکت در خدمت ترکیب‌بندی، تکنیک و بیان رزمی قرار می‌گیرد، پومسه ابداعی می‌تواند آن را از نو معنا کند، بی‌آنکه سرچشمه‌ی آن را پنهان سازد.
پس پرسش اصلی این نیست که چرا پومسه ابداعی از تریکینگ تأثیر می‌گیرد؛ پرسش این است که این تأثیر چگونه به کار گرفته می‌شود. پذیرفتن تریکینگ به‌عنوان یکی از مبدأهای حرکتی، از ارزش پومسه ابداعی کم نمی‌کند. برعکس، فرصتی فراهم می‌کند تا این رشته روشن‌تر نشان دهد چگونه حرکت را دریافت می‌کند، به آن هویت رزمی می‌دهد و با تغذیه‌کردن فضای اجرای تکواندو، آن را به مخاطبان بیشتری می‌رساند.
در نهایت، رابطه‌ی تریکینگ و پومسه ابداعی را می‌توان رابطه‌ای میان سرچشمه و بازآفرینی دانست: تریکینگ واژگان حرکتی را پرورش می‌دهد و پومسه ابداعی بخشی از آن واژگان را وارد قالبی تازه می‌کند. احترام به این سرچشمه، همراه با نوآوری در شیوه‌ی استفاده از آن، می‌تواند این رابطه را از بحث کپی‌کاری به گفت‌وگویی سازنده میان دو فضای حرکتی تبدیل کند.
