طرفداری - شاید دیدار به یاد ماندنی برزیل و بریتانیا در المپیک 2012 لندن به خاطر داشته باشید. دیداری که با حضور پرشور تماشاگران در استادیوم ویمبلی لندن برگزار شد و استف هافتون، ستاره مسابقه تک گل بازی را به ثمر رساند. مدال برنز انگلیس در مسابقات جام جهانی 2015 کانادا را چطور؟
احتمالا این روزها سوال مهم این است که چرا تیم قدرتمند انگلیس در مسابقات المپیک ریو حضور ندارد. به عبارت دیگر چرا هیچ کدام از تیمهای انگلیس، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی در این مسابقات حضور ندارند؟ پیش از پاسخ به این سوال بد نیست بدانیم دلیل اینکه تیمهای بریتانیایی در مسابقات المپیک با یک نام شرکت میکنند اما در دیگر رویدادهای ورزشی به صورت مستقل مسابقه میدهند چیست. بریتانیا یکی از 14 کشوری است که از سال 1896 در این تورنمنت حضور داشته اند. کشورهای بریتانیایی از آن زمان تا کنون برای حفظ این افتخار تاریخی متحد بودند، اما نه در همه رشتهها. تیمهای اسکاتلند، ولز و ایرلند که هر یک فدراسیونهای فوتبال مستقلی دارند همیشه برای پیوستن به تیم فوتبال بریتانیا تردیدهایی داشتند. یکی از نگرانیهای این کشورها این بوده که جایگاه خود در فیفا را از دست بدهند و مجبور باشند در همه مسابقات با نام بریتانیا شرکت کنند. نگرانی عمده اما در مورد دعوتشدگان به تیم بریتانیاست که در اکثر مواقع ترکیبی بیشتر انگلیسی دارد و فرصتی برای درخشش بازیکنان دیگر کشورها فراهم نمیشود. اتفاقی که در المپیک لندن نیز رخ داد. در المپیک 2012 لندن، تیم بریتانیا این فرصت را داشت تا با استفاده از امتیاز میزبانی، مستقیم وارد المپیک شود. بنابراین هر چهار کشور بریتانیا ترجیح دادند تا از این فرصت استفاده کنند. فدراسیون فوتبال انگلیس، هوپ پاول را به عنوان سرمربی تیم بریتانیا انتخاب کرد و او نیز تیمی تشکیل داد که بیشتر بازیکنانش ملیتی انگلیسی داشتند. او تنها ایفوما دیکه و کیم لیتل از اسکاتلند را به این تیم دعوت کرد تا باعث خشم مردم ولز و ایرلند شود. او در نهایت تنها موفق شد تیم بریتانیا را تا مرحله یک چهارم نهایی پیش ببرد. اتفاقات المپیک لندن، به همراه تنشهای سیاسی ناشی از برون رفت بریتانیا از اتحادیه اروپا باعث شد تا با وجود اینکه تیم انگلیس جواز حضور در مسابقات المپیک برزیل را دارد، کشورهای اسکاتلند، ولز و ایرلند با تشکیل دوباره تیم فوتبال بریتانیا مخالفت کنند و اکنون بازیکنان بزرگی چون فارا ویلیامز، الکس اسکات و راشل یانکی باید المپیک را از خانه تماشا کنند تا روزی که تصمیم های ورزشی دیگر سیاسی نباشند.