طرفداری - سوریه با شکست برابر استرالیا در حالی با تنها یک امتیاز در گروه B جام ملتهای آسیا چهارم شد که حذف این تیم، چندان هم شگفت آور نبود. نگاهی بر عملکرد فنی سوریه در ۳ بازی این تیم نشان میداد سوریها اتکایی بیش از حد معقول به ۲ مهاجم خود عمر خربین و عمر سوما دارند.
سوریه در جام ملتها با بازی عرضی بیگانه بود و توانایی چرخش توپ در فضاهای کوچک را نداشت. دل بستن به توپهای مستقیم و یا ارسال از کنارهها و بهره مندی از توانایی بالای سر زنی سوما و خربین همه توان سوریه بود.
نگاهی به گلهای سوریه از یک سو و حملات استرالیا از سوی دیگر بیانگر واقعیت فنی سوریه است. گل اول سوریه روی یک ارسال از جناح چپ و ضربه سر خربین و سپس ریباند او به ثمر رسید و گل دوم سوریه نیز یک پنالتی مشکوک بود. در همین حال استرالیا هر زمان که اراده کرد به دروازه سوریه نزدیک شد و به شکل شگفت انگیزی، در موقعیت سوزی متبحر نشان داد.
تقریباً در تمام زمان نیمه دوم، مدافعان کناری سوریه با فاصلهای عمیق و خطرناک با مدافعان میانی حرکت میکردند و همانند تیمی مبتدی بارها به بازیکنان استرالیا فرصت نفوذ دادند که این موضوع در سمت راست خط دفاعی سوریه مشهودتر بود. به جرئت میتوان گفت اگر به جای استرالیا، تیمی حرفهای تر در گلزنی نظیر ژاپن یا حتی ایران در برابر سوریه قرار داشت آمار گلهای خورده سوریه به مراتب بیش از ۳ گل بود.
سوریه با فوتبالی فیزیک محور و وابسته به توان بدنی در پی پیروزی بر تیمی بود که مدلی کاملاً متفاوت را ارائه میکرد. استرالیا هرگز به دنبال استفاده از توپهای بلند با درصد موفقیت پایین نبود و به خوبی دریافته بود که در برابر مدافعان فیزیکی سوریه، بازی مستقیم و درگیریهای فیزیکی بی نتیجه است.
بر مبنای همین تفاوت تاکتیکی و ناتوانی سوریه در چرخش توپ، سوریه با وجود بهره مندی از ۲ مهاجم خطرناک و فوق العاده محکوم به بیرون افتادن از تورنمنت بود. در فوتبال، همه چیز به دست تیم رقم میخورد و خربین، سوما یا هر بازیکن دیگری نقش تکمیل کننده پازل را دارند. آنها به تنهایی تصویر کامل و شفافی ارائه نمیدهند.