این ها حقایقی ست درباره عبده قاتل تختی ، اینها حقایقی ست درباره‌ی خسروانی فاسد زمان ، اینها حقایقی ست درباره هادی نوروزی که اوردوز کرده ، این ها حقایقی ست درباره حجازی که معتاد بوده و ........ .

زمانه‌ی عجیبی‌ست ! آدم ها می میرند و دست‌شان از دنیا کوتاه می شود ، بعد از مرگشان کسانی پیدا می شوند تا رذائل اخلاقی را به مردگان نسبت دهند ، زیر و بم زندگی شان را در بوق و کرنا می کنند .

خسروانی نامی ، روزگاری به دلیل علاقه اش ، باشگاهی را موسسش می شود ، نام تاج را بر آن می نهد ، تیم فوتبالی از دل این باشگاه در می‌آید . عبده نامی به دلیل علاقه اش ، باشگاهی را پایه گذاری می کند ، نام پرسپولیس را بر آن می گذارد ، از دل آن باشگاه تیم فوتبالی ساخته می شود . از اتفاق این دو تیم می شوند رقیبِ جدایی ناپذیر هم . عده ای تاجی می شوند و عده ای پرسپولیسی . همان جنگ حیدری - نعمتی که میان ایرانیان مرسوم بوده . دو دسته‌گی و گروکشی ، یکی سرخ می شود و یکی آبی . هر چیزی می شود برای هوادارش نشانه‌ی برتری تیم مطبوعش : تعداد هوادار ، تعداد جام ، تعداد برد ، و هر تعداد دیگری . به این بسنده نمی کند ، می گردد در تاریخ باشگاه خودش یا حریفش ، انچه می تواند با آن پُز بدهد . یا حریف را تخریب و تحقیر کند . آدم هایی که در باشگاهش آمده اند . اگر جایی آدمی کژراه رفته و از اتفاق در باشگاه حریف بوده ، می شود وسیله ای برای تحقیر حریف . اگر در باشگاه خودش بوده که می گردد فضائلش را ردیف کند و بازهم بشود وسیله ای برای حس برتری جویی . اما آنچه توی ذوق می زند . اینکه مردگان را هم در شمارِ تحقیر حریف ردیف کند . خسروانی وابسته به رژیم پهلوی بوده ، عبده وابسته به دربار بوده ، باید چیزکی در تاریخ زندگی شان یافت که بشود حریف را سرزنش کرد . حالا چه راست یا دروغ ، دروغش مهم نیست ، سندسازی کردن آسان ترست از حرمت گذاشتن . اسنادش موجود است ، حتی اگر آن اسناد هم به دلیلی بی اعتبار باشند . مهم این است که حس برتری جویی ما را ارضاء می کنند . 

زمانه‌ی عجیبی‌ست . درک نکرده ام هرگز ، اینگونه کل‌کل‌های کودکانه و بی اعتبار را . تنها چیزی که می فهمم آن بوده که کسانی دست به این رفتار زده اند که هیچ شناختی درباره‌ی تاریخ ندارند . شناخت درباره سند و مدرک . ما قاضی نیستیم . نه استقلالی نه پرسپولیسی . تنها راه را باز می کنیم برای هتک حرمت آدم هایی که نیستند ، تا از خود دفاع کنند . خسروانی چه خوب چه بد ، عبده چه خوب چه بد . آدم هایی نیستند که از جنسِ دلپذیر کل‌کل‌های سرخ و آبی باشند . هر دو موسس بوده‌اند ، هر دو هویت دو باشگاه بزرگ پرسپولیس و استقلال بوده اند . هویت این دو باشگاه را با رفتارِ غلط تخریب نکنیم . از همه‌ی دوستان سرخ و آبیِ هوادار می خواهم . کاری به مردگان نداشته باشیم . دیگران هم بعد از مرگ ما هم درباره‌ی ما قضاوت خواهند کرد . مردگان را ارج نهیم .