Rappelle-toi Barbara Il pleuvait sans cesse sur Brest ce jour-là Et tu marchais souriante Épanouie ravie ruisselante Sous la pluie Rappelle-toi Barbara Il pleuvait sans cesse sur Brest Et je t'ai croisée rue de Siam Tu souriais Et moi je souriais de même Rappelle-toi Barbara Toi que je ne connaissais pas Toi qui ne me connaissais pas Rappelle-toi Rappelle-toi quand même ce jour-là N'oublie pas
Un homme sous un porche s'abritait Et il a crié ton nom Barbara Et tu as couru vers lui sous la pluie Ruisselante ravie épanouie Et tu t'es jetée dans ses bras Rappelle-toi cela Barbara Et ne m'en veux pas si je te tutoie Je dis tu à tous ceux que j'aime Même si je ne les ai vus qu'une seule fois Je dis tu à tous ceux qui s'aiment Même si je ne les connais pas
Rappelle-toi Barbara N'oublie pas Cette pluie sur la mer Sur ton visage heureux Sur cette ville heureuse Cette pluie sur la mer Sur l'arsenal Sur le bateau d'Ouessant Oh Barbara Quelle connerie la guerre Qu'es-tu devenue maintenant Sous cette pluie de fer De feu d'acier de sang Et celui qui te serrait dans ses bras Amoureusement Est-il mort disparu ou bien encore vivant Oh Barbara
Il pleut sans cesse sur Brest Comme il pleuvait avant Mais ce n'est plus pareil et tout est abîmé C'est une pluie de deuil terrible et désolée Ce n'est même plus l'orage De fer d'acier de sang Tout simplement des nuages Qui crèvent comme des chiens Des chiens qui disparaissent Au fil de l'eau sur Brest Et vont pourrir au loin Au loin très loin de Brest Dont il ne reste rien
“باربارا” … به یاد آر آن روز … بر “برست” مدام می بارید و تو خندان شکفته و شیفته زیر باران راه می رفتی “باربارا” … به یاد آر باران روی “برست” می بارید من به تو در خیابان “سیام” برخوردم تو لبخند میزدی من هم لبخند میزدم “باربارا” … به یاد آر توئی که من نمی شناختمت توئی که مرا نمی شناختی به یاد آر به یاد آر آن روز را فراموش مکن مردی زیر سایبان پناه گرفته بود و تو را نامید : … “باربارا” و تو در زیر باران به سوی او دویدی شیفته و شکفته و خودت را در میان بازوان او انداختی “باربارا “ این را به یاد آر و از من دلگیر نباش اگر تو را “تو” می نامم من … همه ی کسانی را که دوست می دارم … “تو” می خوانم حتی اگر آنها را یک بار دیده باشم من … به همه کسانی که یکدیگر را دوست می دارند “تو” می گویم حتی اگر آنها را ندیده باشم به یاد آر فراموش مکن این باران آرام و شاد را که روی صورت خوشبخت تو روی آن شهر شادمان روی آن بنائی که کشتی های جنگی را در آن می ساختند و روی کشتی “ئوسان” می بارید آه “باربارا” جنگ که سرگشتگی یی ست اکنون تو در زیر باران … آهن … آتش … پولاد … خون چه شده ای؟ و آن کسی که تو را عاشقانه در میان بازوانش می فشرد آیا مرده؟ … ناپدید شده … یا هنوز زنده ست؟ آه “باربارا” روی “برست” … مدام می بارد همچنان که در گذشته می بارید اما اکنون دیگر مثل گذشته ها نیست همه چیز … تباه شده ست این … بارانی قرّا و بیمناک و اندوهگین است حتی طوفان، آهن و پولاد و خون هم نیست تنها ابرها … که مثل سگها جان می کنند سگهائی که در امتداد آب روی “برست” ناپدید می شوند و می روند تا دور دست ها … بگردند دور … خیلی دور از “برست” “برست” ی که از آن …. هیچ چیز باقی نمانده ست ▪️▫️ #ژاک پره ور