اینم بخش سوم و پایانی از مجموعه پستهای «آنچه در دانشگاه به تو نمیگویند»
لینک بخش اول:
https://www.tarafdari.com/node/1557884
لینک بخش دوم:
https://www.tarafdari.com/node/1560432
.
.
رفاقت کن
از معدود فایدههای غیرقابلجایگزین دانشگاه، همین ارتباطات انسانی است. آن را دستکم نگیر.
آدمیزاد جماعت برای داشتن حال خوب نیاز به روابط انسانی باکیفیت دارد. و چه جایی بهتر از محیط دانشگاه برای ساختن رفاقتهایی بادوام با آدمهایی همسنخ.
افزون بر این لذتِ رفاقت، تو به لطف این ارتباطات، شبکۀ ارتباطی قویای هم خواهی داشت که بعدها در مسیر شغلی به آن نیاز داری.
یادت باشد هر چقدر هم که مهارت داشته باشی، ظرفیت دستاوردهایت از قدرت شبکۀ ارتباطیت فراتر نخواهد رفت.
این شبکهسازی در مسیر شغلیات هیچ جایگزینی ندارد.
گفتم که مهارت یاد بگیر و تجربه کن. اما این را هم میگویم که بهترین مهارتها و رزومهها در نبود شبکه ارتباطی قوی به ثمر نخواهند نشست.
پس به فکر تعمیق رفاقتهایت باش.
.
اقتصاد بخوان
در عمرت حتما دو تغییر بزرگ در قیمتها در سالهای ۹۱ و ۹۷ را تجربه کردهای. حتما لمس کردهای که چطور شاخصهای کلان اقتصادی، اثرش را بر زندگی روزانه مردم جامعه میگذارد.
من و تو باید بدانیم که چه نرخ ارز و قیمت بنزین و گازی به نفع آینده بلندمدت ماست؟
ما باید بدانیم ماشین اقتصاد چطور کار میکند. اگر ندانیم، سیاستمدارانِ بیخرد، به بهانه نفع کوتاهمدتمان، آیندهمان را تباه خواهند کرد.
این یک مورد را خواهش میکنم بخوانی: کتاب «اقتصاد برای همه» از علی سرزعیم.
ضمنا خواندن اقتصاد به تو کمک میکند بدانی عرضه و تقاضا قیمت را تعیین میکند.
کاش این اصل ساده را در همان سالهای ابتدایی دانشجویی بدانی.
خواندن اقتصاد از این جهت اهمیت ویژه دارد که بدانی شغل آینده تو اگر در جهت ارزشآفرینی و بهبود اقتصادی نباشد، در درازمدت به خودت ظلم کردهای.
تو که نمیخواهی چنین باشی؟
.
والدین دلسوزند، ولی ممکن است آگاه نباشند
امان از دست والدین. البته شاید خودشان هم تقصیری ندارند.
مشکل اینجاست که والدین ما که به توصیه والدینشان عمل کردند و فقط درس خواندند احتمالا موفق شدهاند. حالا با همان توصیهها آمدهاند به سراغ ما: «بچه فقط درستو بخون. هرچیز که بخواهی من برایت فراهم میکنم، تو فقط درست رو بخون.»
و امروز تو بهتر از من میدانی که اگر فقط درست را بخوانی لزوما خبری از شغل و درآمد نخواهد بود.
مشکل اساسی این است که نه والدین و نه ما نمیدانیم غیر از درس خواندن چه کارهایی میشود انجام داد.
کارهایی که ما را به درآمد و رضایت شغلی برساند را نمیشناسیم.
حالا چه کار کنیم؟
در قدم اول باید خودت راههای جدید را بشناسی و در قدم بعدی باید بلد باشی با والدین دلسوزت چطور برخورد کنی.
در مورد قدم اول و نحوه آشنایی با شغلهای جدید و مهارتهایشان حرف زدم. اما قدم دوم را هم بسیار جدی بگیر. تنش در تعامل با خانواده تو را از پای درخواهد آورد.
ضمنا به شدت مواظب آرزوهای آموخته شده باش. اینطور نباشد که سالها بعد سرت را بلند کنی و ببینی ناخواسته در پی آرزوی پدر و مادرت بودهای و نه چیزی که خودت میخواستی.
والدین قطعا دلسوزترین افراد برای تو هستند، اما از روندهای بازار کار آگاهی ندارند. به نرمی از واقعیتهای جامعه برایشان بگو. راضی خواهند شد.
.
امید داشته باش، چون ناامیدی ”فایده” ندارد
اوضاع خوبی نیست در این سامان. اما تو میتوانی تصمیم بگیری که امیدوار باشی یا ناامید.
بحث بر سر درست یا نادرست بودن این امیدواری نیست. ناامیدی بیفایده است. رخوت میآورد.
حتی اگر درصد کمی برای بهبود شرایط خودت و جامعه میتوانی تلاش کنی، یعنی جایی برای امیدواری هست.
باور کن این انتخاب برای امیدواری هیچ ربطی به بلاهت ندارد، قصد موعظه و این داستانها هم ندارم.
صرفا بهترین تصمیمی است که میتوانی در شرایط کنونی بگیری. امید، تلاش می آورد و تلاش، حالِ خوب. و محصول این تلاش و حالِ خوب تو و من احتمالا فردایی بهتر برای این سامان خواهد بود.
پس امیدوار باش و پرتلاش.
.
آینده از آن توست
داشتن شغلی رضایتبخش در ایران اصلا کار سختی نیست. باور کن اگر اهل تجربه کردن و یادگیری باشی کار و درآمد خوب فراوان است.
کافی است که بخواهی و البته آهسته و پیوسته تلاش کنی.
وقت کافی برای تجربه و یادگیری داری، مرجع آموزش هم در دسترس است. داستانهای موفقیت زندگی دیگران هم هست. چیزی کم نداریم.
.
تموم شد :)
امیدوارم بهرهی درست ببرید ❤