فروغ فرخزاد؛اسیر(رمیده)

نمی دانم چه می خواهم خدایا                             به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جوید نگاه خستهٔ من                              چرا افسرده است این قلب پر سوز

ز جمع آشنایان می گریزم                                      به کنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تیرگیها                                   به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم از این مردم که با من                               به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت                                      به دامانم دو صد پیرایه بستند

از این مردم ، که تا شعرم شنیدند                         به رویم چون گلی خوشبو شکفتند

ولی آن دم که در خلوت نشستند                               مرا دیوانه ای بد نام گفتند

دل من ، ای دل دیوانهٔ من                                   که می سوزی از این بیگانگی ها

مکن دیگر ز دست غیر فریاد                                 خدا را ، بس کن این دیوانگی ها