اگه کشور CR7 ارتشی داشت، قطعا منظم‌ترین، آماده‌ترین و پرشورترین ارتش دنیا بود. سربازاش همه‌شون با انگیزه‌ای که از رژیم غذایی و تمرینات سخت رونالدو می‌گرفتن، بهترین بدن‌ها رو داشتن.

تاکتیک‌های نظامی‌شون هم احتمالا ترکیبی از "پرس از جلو" برای گرفتن مناطق، "حملات هوایی" با ضربات سر و "شوت‌های از راه دور" برای ترسوندن دشمن بود!

کشور CR7 نیازی به نفت و طلا نداشت. اقتصادشون کاملا روی "برند" ساخته شده بود. هر لایک، هر کامنت، هر اشتراک‌گذاری و هر خرید از محصولات برند CR7 (از لباس زیر تا عطر و کفش) به اقتصاد کشور کمک می‌کرد.

تورهای گردشگری این کشور هم شامل "بازدید از تمرینات سخت" و "رژیم غذایی رونالدو" بود. با یه پست اینستاگرام، می‌تونستن بازار سهام یه کشور دیگه رو به هم بریزن یا با معرفی یه محصول جدید، اقتصاد دنیا رو تکون بدن.

فرهنگ کشور CR7 بر پایه جاه‌طلبی، تلاش سخت، نظم و عشق به فوتبال بود. تعطیلات ملی‌شون روز تولد رونالدو، روز اولین گلش تو هر لیگ و روزهایی که توپ طلا برده بود، بود.

جووناشون از همون بچگی با این باور بزرگ می‌شدن که "شکست وجود نداره، فقط یه فرصته برای قوی‌تر شدن". هر جشن و مهمونی‌ای با یه بازی فوتبال دوستانه تموم می‌شد و نماد ملی‌شون هم مجسمه رونالدو با پیراهن شماره ۷ بود.

تو سیاست‌های بین‌المللی، کشور CR7 بی‌رقیب بود. دیپلماسی‌شون با "فالو" و "آنفالو" کردن بود. اگه رئیس‌جمهور یه کشوری رونالدو رو فالو می‌کرد، روابط دیپلماتیک خوب می‌شد. اگه آنفالو می‌کرد، تحریم‌های "عدم لایک" اعمال می‌شد!

هر شهروند باید همیشه بهترین خودش می‌بود، برای موفقیت تلاش می‌کرد و هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شد. جلسات دولت با بررسی آمار پاس‌ها، شوت‌ها و میزان دویدن اعضا برگزار می‌شد. اونا حتی می‌تونستن با یه هشتگ، نظر مردم دنیا رو عوض کنن.