«» بزارید مطلب را اینگونه آغاز کنم . اول برای آشنایی بیاید یه دور نتایج را مرور کنیم ، علت انتخاب سال ۱۹۵۷ بعنوان مبدأ بحث را در آخر این مقاله خواهید فهمید !
»« بعد از ۱۹۵۷ این نتایج باخت های رئال مادرید با + ۶ گل خورده بوده اند .
والنسیا (۶.۰) // ۱۹۹۹ لالیگا
رئال ساراگوسا (۶.۱) // ۲۰۰۶ کوپا دل ری
رئال ساراگوسا (۶.۱) // ۱۹۷۵ لالیگا
بارسلونا (۶.۱) // ۱۹۵۷ کوپا دل ری
بارسلونا (۶.۲ ) // ۲۰۰۹ لالیگا
مالاگا (۶.۲) // ۱۹۸۳ لالیگا
اتلتیکومادرید (۷.۳) // جام قهرمانی بینالملل ۲۰۱۹
بایرن مونیخ (۹.۱) // بازی دوستانه ۱۹۸۰
که البته ۲ بازی آخر حالت غیر رسمی داشتند . هر ۲ بازی برای تیم رئال مادرید حیثیتی بوده . بازی ۷.۳ ، مدافع رئال مادرید ، کارواخال با دیگو کاستا مهاجم اتلتیکو درگیری ایجاد میکنه تا از سنگینی شکست بکاهد و هر ۲ توسط داور مسابقه از زمین بازی اخراج میشوند و دیگو کاستایی که ۴ گل زده بود و با خروج دیگو کاستا مهاجم سرحال اتلتیکو مادرید توان هجومی اتلتیکو مادرید از بین رفت و بازی ای که تا ان لحظه ۶.۱ در جریان بود در نهایت با نتیجه ۷.۳ به پایان رسید . ( چند هفته بعد ۲ تیم در سوپرکاپ اروپا به مصاف هم رفتند که با برتری ۴.۲ تیم اتلتیکو مادرید به پایان رسید )
««»» اما مورد بعدی ، بازی ۹.۱ بایرن ۱۹۸۰
۵ آگوست سال ۱۹۸۰ بین رئال و بایرن هم با حضور تمامی بازیکنای اصلی ۲ تیم یه بازی دوستانه برگزار شد تیم رئال با نتیجه ۹.۱ شکست خورد . نتیجه بازی به حدی تحقیر آمیز بوده که حتی نام گلزنان بازی هم جایی درج نشده است !
این نتیجه به حدی تحقیرآمیز بود برای تیم رئال مادرید که ۳۱ آگوست همان سال جام سانتیاگو برنابئو را برای دومین سال متوالی برگزار میکنند . در آن مسابقه بازی با نتیجه ۱.۱ به پایان میرسد و به ضیافت پنالتی ها میرود و بایرن مونیخ در ضربات پنالتی برنده جام سانتیاگو برنابئو لقب میگیرد . جام سانتیاگو برنابئو به تقلید از جام خوان گامپر طراحی شده بود و حالت دوستانه اما حیثیتی داشت .
»« این هم تمام باخت های رسمی و غیررسمی بارسلونا با ۶+ گل خورده
والنسیا (۶.۲) // لالیگا ۱۹۶۱
والنسیا (۶.۲) // اینترسیتیز فیرزکاپ ۱۹۶۲
بایرن (۸.۲) // لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۲۰
از سال ۱۹۶۲ تا به امروز بارسا فقط مقابل بایرن مونیخ ۶ گل یا بیشتر خورده . حالا چرا ؟ دلیل این همه تفاوت چیه !؟
چرا عملکرد تیم بارسلونا تو بازی های رو در رو مقابل تمام تیما از بعد از ۱۹۵۷ تا قبل از ۱۹۵۷ فرق داره ؟
در سال ۱۹۵۷ ، ۲ انقلاب فوتبالی در بارسلونا رخ داد . یکی داخل باشگاه بارسلونا و دیگری از طرف فیفا ، قانونی که بازی رو برای همیشه تغییر داد .
انقلاب داخلی بارسا ، ساخت نیوکمپ بود ، بهره بردن از قدرت میزبانی یا ظرفیت ده ها هزار تماشاگر که سال ۱۹۵۷ قدرت مضاعفی به بارسا میداد . طبق محاسبات خودم ، تا سال ۱۹۸۰ . به طور میانیگن حداقل ۷۰ درصد امتیازات تیم های لیگ از بازی های خونگی بوده (این موضوع تحت بررسی قرار نگرفته پس خودم سال به سال تحقیق کردم و از نتیجه نهایی اطمینان کامل دارم) . حتی تیمای بالای جدول هم آنچنان از این قاعده مستثنی نبودن !
اهمیت بازی های خانگی بشدت زیاد بود تا همین ۲ دهه قبل که پپ گواردیولا این ورزش رو برای همیشه تغییر داد و اولین قهرمان لیگ داخلی تاریخ شد که امتیازات خارج از خونش همتراز امتیاز های خونگیش شده بود و تقریبا به عدد ۵۰ درصد رسید . و در سال ۲۰۱۲ رئال مادرید مورینیو اولین تیم قهرمان تاریخ ۵ لیگ معتبر اروپایی لقب گرفته که امتیازات خارج از خانه بیشتری در یک فصل کسب کرده تا امتیاز های خانگی که البته آنرا هم میتوانیم علتش را قهرمانی زودهنگام رئال مادرید در فصل ۲۰۱۱.۲۰۱۲ بنامیم . و تا کنون فقط ۴ تیم موفق به تکرار این دستاورد شده اند که میتوانید اینجا کمی بیشتر بخوانید 👇
https://www.tarafdari.com/node/2676320
از این یافته ها به طور قطعی در مییابیم که اهمیت بازی های خانگی چقدر زیاد بوده برای تیم میزبان
و اما انقلاب بعدی و شاید مهمترین تغییر فوتبالی
اضافه شدن قانون تعویض . قانونی که سالها بارسا از نبودش رنج برد ، قانونی که اگر وجود داشت ، نه فاجعه ۱۲.۱ بیلبائو هیچگاه رقم میخورد ، نه ۱۱.۱ سویا و رئال مادرید ، شاید برعکس ! افتخارات بارسا به راحتی ۲ برابر میشد . بارسایی که به شدت از نبود قانون تعویض رنج برد در سالهایی که ورزشگاه حریف حتی بدتر از کلوسئوم هایی که گلادیاتور ها در آن به نبرد میپرداختن بود .
شما تنها با خواندن نحوه بازی تیم استودیانتس آرژانتین در جام های بین قاره ای مقابل بقیه تیم ها ، چشمه ای از خشونت داخل استادیوم های اسپانیایی در آن دوره رو درک خواهید کرد .
البته که هر ۳ شکست بزرگ تاریخ بارسلونا پر از جزییات مهم و تاثیر گذار هست .
از ۱۲.۱ مقابل بیلبائو در سال ۱۹۳۱ گرفته که از دقیقه ۲۰ بارسا بازی رو ۹ نفره ادامه میداد از دقیقه های اول بازی که که باتا هم رحم نکرد همون ۲۰ دقیقه اول ۳ هیچ جلو افتادن . ضمن اینکه همین بیلبائو بازی رفت رو ۶.۳ به بارسلونا واگذار کرده بود و آخر همین فصل اتلتیک بیلبائو با ۲۲ امتیاز به علت تفاضل گل بهتر قهرمان لالیگا میشه بالاتر از باشگاه های ریسینگ و رئال سوسیداد و بارسا هم با ۲۱ امتیاز به عنوان تیم چهارمی لیگ میرسه .
یا مورد بعدی ۱۱.۱ سویا که هفته اول لالیگای ۱۹۴۰ و بارسلونایی که هنوز آماده رقابت نبود ، فرانکویی که بخش زیادی از مردم بارسلونا رو به اردوگاه اجباری فرستاد که به ( وحشت سفید ) معروفه ، ۲۰۰ تا ۴۰۰ هزار نفر کشته بر اثر کار اجباری و اعدام ، که فقط ۱۹۳ هزار مورد تایید شده و بخش زیادیش از شهر بارسلونا بوده . جنایاتی که بخش زیادیش دامان شهر بارسلونا رو گرفت . تعدادی از خانواده های بازیکنای بارسا در این سال ها جان باختن لازم به ذکر نیست که مدیر بارسا در سالها توسط مامورین فرانکو اعدام شد و رئال مادرید هم شرایط تقریبا مشابهی رو تجربه میکرد ، تیم سویا هیچوقت نتونسته بود بارسا رو با اختلاف بیش از ۲ گل شکست بده تا قبل از بازی
پایان همین سال بارسلونا لیگ رو بالاتر از سویا که در رتبه ۵م به کارش خاتمه داده بود به پایان میرسونه و البته در بازی برگشت سویا رو با ۴ گل تحقیر میکنه و تمام ۵ بازی بعدی بارسلونا و سویا با شکست های تحقیر آمیز تیم سویا همراه میشه .
و اما ماجرای پلیدترین بازی تاریخ فوتبال ؛
رئال مادرید ۱۱ بارسلونا ۱ بازی برگشت نیمه نهایی کوپا دل ری سال ۱۹۴۲ . روایت های زیاده ولی حقیقت مشخص . بارسا بعنوان مدافع قهرمانی کوپا دل ری پا به بازی گذاشته بود ! اعتراضات مردم بارسلونا در اون سال علیه فرانکو زیاد شده بود . و قهرمانی بارسا در کوپا دل ری اون سال باعث شده بود مردم بارسلون در مقابل حکومت فرانکو مغرور بشن .
خود فرانکو هرگز در این بازی دست نداشت . بازی تحت تاثیر جو مسموم ناشی از غرور و تنفر بود ، هوادارایی که با باخت ۳.۰ در بازی رفت مقابل رقیب همیشه دیرینه . ورزشگاه رو به میدان نبرد تبدیل کرده بودن و داوری که جرئت نمیکرد طبیعتاً تو این جو علیه میزبان سوت بزنه . بازی حتی شروع هم نشده بود که هوادارای رئال مادرید به سمت بازیکنای بارسا اشیا پرت میکردن ، قبل از شروع بازی هم موقع ورود بازیکنای بارسلونا به استادیوم اونا رو مورد حمله قرار میدن و نه تنها جنگ روانی بلکه اونجا هم اشیا پرت میکردن ، ناظر مسابقه جرئت متوقف کردن بازی رو نداشت ، دقت کنید ، بهتون قبلا گفتم ، بازی ۱۹۳۱ مقابل بیلبائو هم دقیقا همینجوری بود .
بازی تحت تاثیر مسمومترین جو ممکن ادامه یافت ، اسم این بازی دیگر فوتبال نبود . هیچوقت هم رسانه های مادریدی جرئت نکردن فیلم واقعی گل های بازی رو پخش کنن تا جو مسموم چامارتین رو به نمایش بزارن . یه سری ویدیو دادن بیرون که اونم مشخص شد همه اون ویدیو ها مربوط به بازی های دیگه بودن . قبل از بازی هم رسانه های مادریدی به شدت از بازیکنای رئال مادرید بخاطر باخت ۳.۰ مقابل بارسا انتقاد کردن و یه جنگ روانی تمام عیار با برده های سفید پوش علیه بازیکنان مظلوم بارسا رهبری کردن . بعد از این بازی رئال مادرید در یک ورزشگاه بی طرف به مصاف اتلتیک بیلبائو تو فینال کوپا دل ری رفت و اونجا با نتیجه یک هیچ شکست خورد !
هیچ صحتی در اینکه کسی بازیکنای بارسا رو تهدید کرده قبل بازی وجود نداره . البته که واضحه تو اون شرایط ورزشگاه چامارتین توانایی و جنبه برگزاری بازی رو نداره و باید توی روند مسابقه دخالت میکرد و بازی رو به تعویق مینداخت یا گارد اضافه ای رو به بازی فرا میخوند که جلوی پرتاب اشیاء از سمت تماشاگران حداقل گرفته بشه . بازیکنای بارسا بعد از دیدن اتفاقات نیمه اول میگن با این وضع بهتره انصراف بدیم ، (بازی نیمه اول ۸.۰ به پایان رسید) ، ادامه این بازی تعبیر های متفاوتی داره . که به اون تعابیر کاری ندارم .
بازی ای که چنین شرایطی داره اصن حتی نباید برگزار میشد !
و اما بریم وارد سال ۱۹۵۷ بشیم . ۲ومین سال از شروع تاسیس جام جام باشگاه های اروپا ، آخرین دوره ی جام لاتین . تاسیس نیوکمپ و اضافه شدن قانون تعویض در پایان سال .
طعنه آمیزه ، بارسایی که سالها از نداشتن ورزشگاه خانگی مناسب رنج میبرد ، حالا که صاحب استادیوم خودش شده بود و میتوانست در کمتر از چند سال تمام باخت های تحقیر آمیز رو جبران کنه ، در کمتر از چند ماه با یه مانع مواجه شد ، مانعی که میتوانست داروی خود بارسلونا لقب بگیرد اگر کمی زودتر نمایان میشد ، اضافه شدن قانون تعویض ، مانعی بود که هرگز اجازه نداد بلایی که سر بارسا آورده بودند ، بارسا به سر بقیه تیم ها بیاره .
۳ تصادف زمانی وحشتناک در این سال وجود داره ، سال ۱۹۵۷ فصلی برای آغاز تغییر بود .
۱- قهرمانی همزمان رئال مادرید در جام باشگاه های اروپا و جام لاتین و لالیگا ، بدون شک ، بهترین فصل تمام تاریخ کرکس ها .
۲-تحقیر شدن ۲ تیم محبوب فرانکو ، اتلتیکو مادرید و رئال مادرید به دست بارسلونا با نتایج زیر ؛
تحقیر اتلتیکو مادرید با نتایج ۷.۳ / ۸.۱ / ۵.۲ بدست بارسلونا در لالیگا (۷.۳) و ۲ تای دیگه در کوپا دل ری .
و تحقیر رئال مادرید با نتیجه ۶.۱ در کوپا دل ری همان فصل ۱۹۵۷ .
تمام این نتایج در ورزشگاه لس کورتس رقم خورد ، ورزشگاه اختصاصی بارسلونا قبل از نیوکمپ . آخرین الکلاسیکوی برگزار شده هم همان تحقیر ۶.۱ رئال مادرید به دست بارسلونا در سال ۱۹۵۷ ثبت شد . آنها میدانستند که اوضاع در نیوکمپ جدید برای آنها بسیار بدتر از بلایی خواهد بود که بارسلونا سال ۱۹۵۷ در کوپا دل ری سر تیم های مورد علاقه ژنرال فرانکو و البته خانواده سلطنتی رقم زد .
۳۳ گل زده در مجموع ۸ بازی مقابل ۲ تیم اول پایتخت ، آن هم در فصلی که رئال مادرید بهترین فصل خود را رقم زد .
