خاطرات فوتبالی با پائولو فوتره؛ مارادونای پرتغالی پورتو و اتلتیکو مادرید، از فینال اروپایی تا یک بازی برای میلان

میثاق شیخ حسنی 12/25/2025 - 13:26 مشاهده پروفایل

424 مشاهده / 5 دیدگاه 3 3

پائولو فوتره، یکی از ستاره‌های دهه‌های 80 و 90 فوتبال پرتغال است که پس از قهرمانی با پورتو در جام باشگاه‌های اروپا، نامش را به گوش فوتبال‌دوستان قاره سبز رساند. او با عملکرد بسیار خوب خود در اتلتیکو مادرید، یکی از بهترین بازیکنان تاریخ این باشگاه بوده و محبوبیت زیادی را در میان طرفداران این باشگاه دارد. از دیگر باشگاه‌های رزومه فوتره می‌توان به اسپورتینگ لیسبون، بنفیکا، مارسی، رجیانا، میلان، وست‌هم و یوکوهامای ژاپن اشاره کرد.

دانلود (66MB) </>

طرفداری | پائولو فوتره (Paulo Futre) زاده 28 فوریه 1966 در شهر مونتیژوی پرتغال است. او در پست‌های وینگر چپ، هافبک نفوذی و مهاجم دوم بازی می‌کرد. پس از شروع فوتبال در سال 1974، از باشگاه مونتیژو، پائولو در سال 1975 جذب آکادمی باشگاه اسپورتینگ لیسبون شد و آرزوی بازی در تیم اصلی آن را داشت. همه چیز برای فوتره، خیلی سریع پیش رفت زیرا او پس از درخشش در رده‌های پایه اسپورتینگ لیسبون، در سال 1983 با تیم بزرگسالان آن قرارداد بست. 21 بازی و سه گل در نخستین فصل حضور در فوتبال حرفه‌ای، نام فوتره را در فوتبال پرتغال، بسیار مطرح کرد. سبک فوتبال تکنیکی فوتره باعث شده بود تا خیلی‌ها، او را ورژن پرتغالی مارادونا بنامند و آینده درخشانی را برایش متصور باشند. در پایان همین فصل بود که فوتره از ژائو روچا، ریاست نمادین باشگاه اسپورتینگ لیسبون، تقاضای افزایش حقوق خود را کرد؛ این در حالی بود که جان توشاک، پس از منصوب‌شدن به عنوان سرمربی اسپورتینگ، تقاضا داشت که فوتره، با قراردادی قرضی در تیمی مثل کویمبرا بازی کرده و تجارب بیشتری را کسب کند. نتیجه درخواست فوتره، در نهایت توسط ریاست اسپورتینگ پذیرفته نشد تا این بازیکن مستعد در نقل و انتقالات تابستانی 1984، راهی تیم رقیب یعنی پورتو شود.

پائولو فوتره در پورتو

پورتویی که چهار فصل از قهرمانی لیگ برتر پرتغال دور شده بود، پیشنهاد خوبی را به پدیده تکنیکی اسپورتینگ لیسبون داد و او را با مبلغی معادل 750 هزار یورو، خریداری کرد. دو قهرمانی پیاپی لیگ برتر پرتغال، نتیجه خرید صحیح پورتو بود زیرا فوتره در این دو فصل، نقشی کلیدی در موفقیت‌های تیمش داشت و با تغذیه رباح ماجر الجزایری، خط آتش آبی و سفیدها را بسیار مهیب کرده بود. 43 بازی و 10 گل در فصل 85-1984 و 35 بازی و هشت گل در فصل 86-1985، نتیجه همکاری فوتره با پورتو در این دو فصل پر از موفقیت بود. فصل 87-1986، نقطه اوج عملکرد فوتره در پورتو بود زیرا این بازیکن به همراه باشگاه پرتغالی به قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا رسید. فوتره در هشت مسابقه از 9 مسابقه ممکن این تورنمنت بازی کرد و موفق به گلزنی برابر ویتکوویچ در مرحله یک‌هشتم نهایی و دینامو کیف در مرحله نیمه نهایی شد. حرکات تکنیکی و سطح بالای فوتره در فینال، یکی از دلایل اصلی ناکامی بایرن مونیخ در قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا و رسیدن پورتو به این مهم بود. او این فصل را با آمار 40 بازی و 15 گل به پایان رساند. فوتره که دو فصل پیاپی، برترین بازیکن فصل پورتو نامیده شده بود، در نقل و انتقالات تابستانی 1987، در حد یک فوق ستاره ارزش داشت و مورد توجه بزرگان فوتبال اروپا قرار گرفت.

پائولو فوتره در اتلتیکو مادرید

خسوس گیل که در سال 1987، کاندیدای ریاست باشگاه اتلتیکو مادرید بود، ادعا کرد که در صورت رسیدن به این منصب، بلافاصله خرید استعداد بزرگ فوتبال اروپا در همین سال یعنی پائولو فوتره را نهایی خواهد کرد. پس از رسیدن گیل به ریاست اتلتیکو مادرید، او وعده خود را خیلی سریع عملی کرد و این هافبک پرتغالی را که در آستانه عقد قرارداد با اینتر بود، با هدیه‌ای مثل یک پورشه زرد، هایجک کرد. اتلتیکو مادرید در آن زمان، مبلغی معادل با 5.5 میلیون یورو را برای خریداری فوتره هزینه کرد و این بازیکن را به برند فصل خود تبدیل کرد. نخستین بازی فوتره برای اتلتیکو، دیدار هفته نخست لالیگا برابر سابادل بود. او در دومین بازی خود، گلزنی را آغاز و دروازه مایورکا را باز کرد. در ادامه فصل، این بازیکن برابر تیم‌های دیگری مثل رئال مورسیا، رئال مادرید، اوساسونا، بیلبائو و والنسیا نیز گلزنی کرد تا با آمار 35 بازی، هشت گل و یک پاس گل، پرونده نخستین فصل حضورش در فوتبال اسپانیا را ببندد. در دو فصل بعدی نیز فوتره از ستارگان اتلتیکو بود و موفق به ثبت آمارهای 30 بازی، شش گل و یک پاس گل در فصل 89-1988 و 36 بازی و 10 گل در فصل 90-1989 شد. فصل 91-1990، نخستین قهرمانی این بازیکن در اتلتیکو را به همراه داشت؛ فوتره با نمایش‌های درخشانش در فینال کوپادل‌ری برابر مایورکا و گلزنی در مرحله نیمه نهایی همین تورنمنت برابر بارسلونا، بار دیگر ستاره یک تورنمنت بود. او در 34 بازی تمامی رقابت‌های این فصل، چهار گل زد.

پائولو فوتره در بنفیکا

دومین قهرمانی پیاپی اتلتیکو مادرید در جام حذفی اسپانیا یا کوپادل‌ری شامل درخشش چشم‌گیرتر ستاره پرتغالی‌اش می‌شد. این بازیکن در کوپادل‌ری، پس از ثبت دو بریس برابر اوویدو و بیلبائو در مراحل یک‌هشتم و یک‌چهارم نهایی، در مسابقه فینال برابر رئال مادرید نیز زننده یکی از دو گل اتلتیکو بود و نقش مهمی در دومین موفقیت تشک‌دوزها داشت. او در جام برندگان این فصل اروپا نیز نمایشی در حد یک سوپراستار داشت و ستاره دیدار تیمش برابر منچستر یونایتد، با ثبت دو گل در بازی رفت مرحله یک‌هشتم نهایی جام بود که منجر به حذف شیاطین سرخ شد. 43 بازی و 16 گل، آمار کلی این فصل پائولو در پایتخت اسپانیا بود. او تنها شش ماه دیگر از فصل 93-1992، باشگاه محبوبش یعنی اتلتیکو مادرید را همراهی کرد و به آمار 21 بازی، هفت گل و یک پاس گل رسید. در نقل و انتقالات زمستانی 1993 بود که پیشنهاد یک میلیون یورویی بنفیکا توسط مدیران وقت اتلتیکو مادرید پذیرفته شد تا فوتره، بار دیگر در کشورش به یک یاغی تبدیل شود. فوتره در پیراهن بنفیکا به 13 بازی و پنج گل، به همراه قهرمانی در جام حذفی پرتغال رسید.

پائولو فوتره در میلان

المپیک مارسی که به قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا رسیده بود، در ادامه جاه‌طلبی‌های مالکش، برنارد تاپی، در تابستان 1993، فوتره را با 450 هزار یورو خریداری کرد و این ستاره پرتغالی را به فرانسه کشاند. ورود این بازیکن به مارسی با رسوایی برنارد تاپی، محرومیت‌ها و مسدودشدن حساب این باشگاه هم‌زمان شد. با این وجود، فوتره در شش ماه همکاری خود با این باشگاه فرانسوی، یک پاس گل در دیدار برابر پاری سن ژرمن داد و دروازه لیل و آنژه را باز کرد. با ادامه مشکلات غیرفوتبالی مارسی، این بازیکن به رجیانا در ایتالیا پیوست تا باقی فصل را در شرایط آرام‌تری بگذراند. فوتره در میان استقبال شدید هواداران رجیانا، در نخستین بازی خود برابر کرمونزه، با یک دریبل و شوت پای چپ، گل زیبایی را به ثمر رساند تا هواداران تیمش را غرق در خوشحالی کند. با این وجود، تکل شدید الساندرو پدرونی، بازیکن کرمونزه باعث شد تا فوتره که از دوران حضورش در اتلتیکو، مستعد آسیب‌دیدگی بود، دچار پارگی رباط زانو شده و کل فصل را از دست بدهد.

پائولو فوتره در وست هم

او در فصل 95-1994 به زمین فوتبال بازگشت و توانست تا در 14 بازی فصل خود برای رجیانا به چهار گل دست یابد. سقوط به سری‌ب باعث شد تا این بازیکن در سال 1995، از رجیانا جداشده و به پیشنهاد فابیو کاپلو، سرمربی وقت میلان، پاسخ مثبت دهد. در حالی که قرار بود تا کاپلو، این ستاره پرتغالی را احیا کرده و رقیب مهمی برای روبرتو باجو کند، فوتره تنها در هفته پایانی سری‌آ و دیدار برابر کرمونزه، موفق به حضور در زمین بازی برای میلان شد. او در سال 1996 راهی وست‌هم شد اما در بدو ورود خود به این باشگاه، چالش‌هایی را بر سر شماره پیراهن خود داشت؛ فوتره که اصرار به پوشیدن شماره «10» تیمش داشت، حاضر شد تا صاحب این پیراهن یعنی جان مونکور را با دسترسی به زمین گلف‌اش در انگلستان، راضی به پذیرفتن واگذاری شماره‌اش کند. با این وجود، فوتره تنها در 9 بازی فصل پیراهن وست‌هم را پوشید و تنها یک پاس گل را به ثبت رساند. بازگشت به اتلتیکو مادرید با آمار 10 بازی و سپس، حضور در فوتبال ژاپن، با 16 بازی و سه گل در پیراهن یوکوهاما فلوگلس، تجربیات بعدی فوتره در فوتبالش بود. او در سال 1999، تصمیم گرفت تا از دنیای فوتبال خداحافظی کند. فوتره که در بیش از 40 مسابقه رده‌های مختلف سنی پرتغال در فوتبال پایه، حضور داشت، در سال 1983، نخستین بازی ملی خود را برابر فنلاند به ثبت رساند. او در ادامه موفق شد تا خود را به لیست نهایی کشورش برای جام جهانی 1986 رسانده و در سه بازی آن به میدان برود. دوران ملی فوتره، آن‌چنان که تصور می‌شد با موفقیت همراه نبود تا این بازیکن پس از دیدار سال 1995 کشورش برابر لتونی، دیگر با پیراهن تیم ملی پرتغال دیده نشود. 44 بازی، هفت گل و شش پاس گل در کارنامه ملی این بازیکن ثبت شده است.

پائولو فوتره در تیم ملی پرتغال