اگر فرض کنیم آمریکا وارد جنگی مستقیم با ایران شود، واقعیت این است که در خاورمیانه و آسیای میانه - بهجز اسرائیل - تقریباً هیچ کشوری با اشتیاق کامل وارد این جنگ نخواهد شد. بیشتر دولتهای منطقه با منطق «کمترین هزینه و بیشترین فاصله» فکر میکنند. آنها نه دلبستهی جمهوری اسلامیاند، نه مایلاند بهای یک جنگ بزرگ را بدهند. بنابراین باید میان سه سطح تفاوت قائل شد: همراهی سیاسی، همکاری لجستیکی، و مشارکت نظامی مستقیم. اکثر کشورها اگر هم همراه شوند، در دو سطح اول میمانند.
در خاورمیانه، محتملترین متحدان آمریکا بحرین و تا حدی قطر هستند، اما نه به معنای اعزام نیرو. بحرین عملاً میزبان ناوگان پنجم آمریکاست و ساختار امنیتیاش بهشدت به واشنگتن گره خورده؛ در نتیجه اگر آمریکا از پایگاههایش استفاده کند، منامه توان یا ارادهی مخالفت جدی ندارد. قطر هم میزبان پایگاه العدید است، اما بسیار محتاطتر عمل میکند و سعی میکند نقش میانجی را حفظ کند. در هر دو مورد، همکاری بهاحتمال زیاد به «استفاده از پایگاه و آسمان» محدود میشود، نه مشارکت در نبرد.
اردن هم گزینهای محتمل برای همکاری لجستیکی است. این کشور بهشدت به کمکهای امنیتی و اقتصادی آمریکا وابسته است و معمولاً در بحرانهای منطقهای نقش پشتیبان آرام را بازی میکند. با این حال، بهدلیل فشار افکار عمومی و ترس از بیثباتی داخلی، اردن بعید است وارد درگیری مستقیم شود یا نیروی نظامی اعزام کند. همراهی اردن اگر رخ دهد، در سطح اطلاعاتی، لجستیکی و شاید دفاع موشکی خواهد بود.
در آسیای میانه، ازبکستان، قزاقستان و ترکمنستان بهطور کلی تمایلی به درگیر شدن ندارند. این کشورها سیاست «بیطرفی فعال» یا موازنه میان قدرتها را دنبال میکنند و از هر چیزی که پای آنها را به جنگی فرامنطقهای باز کند، پرهیز دارند. حتی اگر آمریکا درخواست دسترسی یا همکاری کند، پاسخ احتمالاً محدود، مبهم و غیرعلنی خواهد بود. هیچکدام حاضر نیستند پایگاه بدهند یا نیرو بفرستند، چون هزینهی واکنش ایران، روسیه یا چین برایشان بسیار بالاست.
نکتهی کلیدی این است که هیچ کشور منطقهای - جز اسرائیل - این جنگ را جنگِ خود نمیداند. حتی کشورهایی که با ایران اختلاف دارند، مثل عربستان یا امارات، ترجیح میدهند تماشاگر محتاط باشند تا بازیگر فعال. اعزام نیرو تقریباً منتفی است؛ استفاده از پایگاهها ممکن است، اما اغلب به شکلی کنترلشده، غیرعلنی و با تلاش برای انکار سیاسی. در مجموع، اگر جنگی رخ دهد، آمریکا احتمالاً تنها خواهد جنگید، با چند شریک خاموش که کمک میکنند، اما نمیخواهند دیده شوند. این تنهاییِ نسبی، خود یکی از دلایل اصلی تردید آمریکا برای رفتن به سمت جنگ تمامعیار است.